Elaine Mahon is een doctorandus in de astronomie. Op Reach For The Stars (eigen beheer) kijkt ze omhoog en ziet de melkweg en gouden sterren (Look Up). Op het titelnummer reikt ze naar de sterren om de teleurstellingen van het leven te verwerken. De liedjes van de singer-songwriter uit Florida gaan dan ook vooral naar het hart. Mahon is een folkzangeres van het zuiverste water. Haar stem doet op een goede manier enigszins ouderwets aan. Puur. Als een ster die op eigen kracht straalt. Ergens tussen Kate Wolf en Indigo Girls legt ze veertien meer…
De muziek van 
Bibberblues maakt Eric Bibb niet. Daarvoor is hij teveel een vertolker van tradities die hij nauwgezet heeft bestudeerd. Bibb heeft echter een geweldige balans gevonden tussen het vertolken van oude stijlen en er een eigen draai aan geven. Dat maakt de albums van Bibb toch tamelijk uniek. Migration Blues (Dixiefrog) is weer een bijzonder fraai album geworden. Op Diego’s Blues maakt hij een uitstapje naar 
Welkom in het koninkrijk der dromen. Daar is niets wat het lijkt. Daar kun je je terugtrekken van alles wat op je afkomt. 
Zo’n titel So Many People Get It Wrong zou zomaar van de jesus of cool kunnen zijn. Maar we hebben hier niet te maken met Nick Lowe, maar met 
The Brandos
The Dustbowl Revival
Voor de tweede plaat van 
Wat doe je als je getuige bent van iets vreselijks? Daar draait het om op Witness (ATO Records/Konkurrent) van Benjamin Booker. Er gebeuren in Amerika nog altijd vreselijke dingen. En de zwarte medemens is nogal eens het slachtoffer. Op het schitterende van handgeklap voorziene titelnummer komt een koortje helpen de woorden van extra kracht te voorzien. Dat lukt, want een van de zangeressen is 
Na de wilde treinrit door de woestijn van Pacific Surf Line hebben de mannen van 