Producer, geluidstechnicus, songschrijver, gitarist, zanger, Jono Manson zit nooit om werk verlegen. Met The Slight Variations (eigen beheer) brengt hij weer eens eigen werk. De tegenwoordig vanuit Santa Fe, New Mexico, actieve artiest toont op zijn nieuwste album het palet aan stijlen waarmee hij al zo’n veertig jaar zoet is. Dat gaat van de barroomrock met zangeressen van Rough And Tumble (denk aan Tumbling Dice van Rolling Stones) naar het funky titelnummer, waar het breed uitwaaierende toetsenspel bijna naar jazzrock neigt. Manson laveert meer…

De broers Hayden en Kenny Miles speelden al samen toen ze 8 en 13 jaar oud waren. Ze traden in een door hun vader opgerichte kerk in Kentucky op als begeleiders tijdens de diensten. Ze zijn nu 21 en 26 en maken muziek als Wayne Graham, de voornamen van de grootvaders. Mexico (Hometown Caravan) is het vierde album en het eerste dat ook in Europa wordt uitgebracht. De altcountry van Wayne Graham komt tot ons als softe pop. Onnadrukkelijk kruipen de melodieën naar binnen. Spaarzaam, spartaans bijna. Delicate gitaarloopjes, meer…

Dromen. Dromen. Dromen. Als The Everly Brothers geen ruzie maakten, dan verpakten ze honingzoete dromen in hemelse harmonieën. Precies zo laten Page Burkum en Jack Torrey dat nu horen op You’re Dreaming (Red House Records). De broers uit het Amerikaanse Minneapolis noemen zich The Cactus Blossoms en volgende maand zijn ze in Nederland. Gaat dat zien. Alleen broers kunnen zo fraai samen zingen. Weliswaar is wat ze doen hartstikke retro, de manier waarop is zo fris als wat. Producer JD McPherson formeerde een band en zette die met meer…

Wars van alle trends gaan de nieuwkomers uit Oklahoma hun eigen gang. John Fullbright, John Moreland en M. Lockwood Porter, ze vallen allemaal op door een oorspronkelijk geluid. John Calvin Abney hoort ook in dit rijtje thuis. Dat bewees hij al op zijn uitstekende debuut Better Luck en dat bevestigt hij op Far Cries And Close Calls (Continental Song City). Dit is geen doorsnee americana. Abney mengt wat wezensvreemde invloeden door zijn liedjes. Zo zou je Beauty Seldom Seen bijna onderbrengen bij de britpop. Zonder sterallures natuurlijk, want meer…

Met de keelpijn van Shannon Lyon valt het wel een beetje mee. Maar My Throat Is Soar (Continental Record Services) valt niet mee. Recorded and mixed at Lyons Lake Studio in the winter of 2016 on a Tascam 414 Midi cassette 4 track recorder staat op de cover. Opdat het maar heel interessant mag lijken. Twintig jaar geleden hadden we het misschien werkelijk bijzonder gevonden, dit bewust heel naïeve werkstuk. Immers, toen liepen we weg met Evan Dando. Daarmee valt dit album qua aanpak te vergelijken. Maar die Dando bleek achteraf toch niet veel meer meer…

Luke Bell begint zijn derde album met een verrassend eerlijk liedje. Op Sometimes zingt hij dat hij zijn ex uit zijn hoofd probeert te zetten, maar dat hem dat lang niet altijd lukt. En dan voelt hij zich miserabel. Meestal vallen de tranen in dit soort muziek in het bier. Maar de honky tonk op Luke Bell (Thirty Tigers/Bertus) blijft niet hangen in zelfbeklag en Bell voelt ook niet de behoefte te vluchten in een stoere pose. De via Austin en New Orleans in Nashville geraakte cowboy – in zijn jeugd liep hij tussen de koeien in Wyoming – begeeft zich op Hold Me op de meer…

Wie de website van Jim Wurster opent ziet bovenaan in de bladwijzer een omschrijving van diens muziek staan: Jim Wurster music – singer songwriter storyteller – acoustic based americana, Woody meets Dylan with a twist of Velvet Underground. Wie No Joke (eigen beheer) beluistert, kan daar best wat mee. Zo klinkt het titelnummer als een zwalkende Dylan op leeftijd. Best Bad Love is doordenderende, vierkante bluesrock waarbij de duivel natuurlijk om de hoek komt kijken. Party Girl heeft iets van Willie Nile, waarna Dream, Dream, Dream het meer…

Gunpowder Tracks (Borrego Records) van de slechts 19-jarige Mason Summit is niet de voltreffer waarop je een beetje had gehoopt na zijn eerste twee albums. Misschien was dat ook wel teveel gevraagd, want dan hadden we hier te maken gehad met een vijfsterrenplaat. Niet dus. Na Absentee en Loud Music & Soft Drinks overheerst nu toch een beetje de teleurstelling. De Californische pop mist de spontaniteit van de voorgangers. Alsof Summit zijn doelen al heeft bereikt. ‘I wish I was a little kid again’, horen we hem kwelen op When Time Was Mine To Spend. Nou meer…

Ook in alternatieve country heerst de laatste tijd glitter en glamour. Nadat Daniel Romano de durf had om een prachtig countrypak aan te trekken voor de hoesfoto van Come Cry With Me, zagen we dit jaar op TakeRoot Robert Ellis aantreden in een weergaloze westernoutfit. En wat te denken van het spiegelende kostuum van Aaron Lee Tasjan op Silver Tears (New West Records/PIAS)? Deze met een stetson ons tegemoet tredende singer-songwriter heeft een bijzondere route afgelegd naar deze superplaat. Zo speelde hij gitaar in een reïncarnatie van meer…

De prijs voor de mooiste verpakking gaat dit jaar naar Hobo Jungle Fever Dreams (Local Rascal Records) van Corin Raymond. Het karton is voorzien van een waslaagje, waardoor het heerlijk zacht aanvoelt. Het uitklapbare hoesje bestaat uit zes panelen met binnenin de linernotes van Raymond. Een boekwerkje van 80 pagina’s bevat 16 portretten van musici in de stijl van de cover. De teksten van de Canadees zijn hier voor de verandering eens in een leesbaar korpsgrootte afgedrukt. Daarmee is Hobo Jungle Fever Dreams niet alleen voor meer…