Daniel Romano bedacht de term mosey voor zijn muziek, want country is allang geen country meer. De voormalige punker wilde niet op een hoop gegooid worden met alle nep uit Nashville. Met zijn nieuwe album Mosey (New West Records/PIAS) zet hij evenwel iedereen op het verkeerde been. Want wat blijkt? Mosey is geen mosey. Althans niet in de betekenis die Romano er zelf aan had gegeven. Deze keer dus geen pure country zoals op de prachtplaten Come Cry With Me en If I’ve Only One Time Askin’. Maar wat dan wel? De plaat begint met vernuftige meer…

Al Scorch heeft een banjo en bravoure. Geen wonder dat zijn tweede album verschijnt op Bloodshot. De man komt bovendien uit Chicago, thuishaven van dat label. Circle Round The Signs (Bloodshot Records/Bertus) past goed in de catalogus. De banjo buitelt over Pennsylvania Turnpike. Met dat eerste nummer weet je dat dit een album is waar nergens de middle of the road wordt opgezocht. Scorch bulkt van de energie en hij bakt geen zoete broodjes. Op Lonesome Low hangt iemand met zijn nek door de strop aan een tak van een meer…

Lekker plaatje uit Nashville. Geen country, maar garagerock. Handle It (Plowboy Records) van Blackfoot Gypsies begint met Scream My Name lekker losjes als Deer Tick. Met Under My Skin worden we getrakteerd op punkblues van de backporch. Rocken en rammelen. Too Bad voegt daar soulzang aan toe. Het is dus meer Memphis dan Nashville. Een fiddle voert de mannen door de stad op Spent All My Money. Op In Your Mind staan de gitaren rauwdauwerig in standje Go To Blazes, waarna Dead On The Road met een cajunbeat klinkt als rock-’n-roll uit meer…

Lilly Hiatt vindt het maar een gedoe, de liefde. Dus zorgt ze er wel voor dat ze niet te romantisch wordt op Royal Blue (Normaltown Records/PIAS). Ze trekt een harnas aan om zich te beschermen. Op opener Far Away is ze nog teleurgesteld dat de liefde voorbij is, op Too Bad geeft ze een andere vrouw het advies niet bij de pakken neer te zitten. ‘The truth is louder than you think / That was his ship leaving / Not your own to sink.’ De dochter van John Hiatt heeft haar toevlucht gezocht in synthesizers die een koude meer…

The Wood Brothers hebben soul. Daar hebben ze dat koortje op Never And Always eigenlijk helemaal niet voor nodig. Begrijp me goed, dat koortje is een heel fijne toevoeging. Alsof je even naar Bop Till You Drop van Ry Cooder zit te luisteren. Met Paradise (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) bevestigt de Amerikaanse band de status die ze hebben als rootsrockers met soul. Ze volgen voorbeelden uit de jaren zeventig, maar blijven nergens hangen in puur epigonisme. Ja, opener Singin’ To Strangers klinkt als The Band in overdrive, maar met die band meer…

Met Lovers And Leavers (Hwy 87 Records/Thirty Tigers/Bertus) maakt Hayes Carll schoon schip. De Texaan had er geen zin meer in om de paljas uit te hangen tijdens optredens. Hij had genoeg van zijn liedjes waarin hij op lichte toon verhaalde over zijn vlucht in dronkenschap en overspel. Hij wilde weg van het feestgedruis. Daar kwam nog bij dat hij zich misschien stoerder voordeed dan hij was. Hoe dan ook, Hayes Carll is veranderd sinds het vijf jaar geleden verschenen KMAG YOYO. Gescheiden van zijn vrouw. Een nieuwe relatie met Allison Moorer, de meer…

Op Still Mad (eigen beheer) maken Luke Powers en Tommy Spurlock van Spicewood Seven (de band heeft geen website) zich nog steeds druk om alles wat er niet deugt aan Amerika. Met dat onderwerp kunnen ze vast nog wel even voort. Op Somewhere steekt een jonge vrouw in een suv de middelvinger op tegen iemand die niet snel genoeg optrekt volgens haar. Op het titelnummer krijgen zakenlui met een Californische teint er van langs. Bij een titel als Everything Is Great weet je dus al dat er weer heel wat mis is. Het nummer zou zomaar over Donald Trump meer…

De oude grijze vos Willie Nile is nog lang niet versleten. Grandpa Rocks in zijn eigen woorden. Een T-shirt van The Clash aan en een koortje in Ramones-stijl. Ja, ja, hij is Forever Wild. Dat eerste nummer van zijn nieuwe worp World War Willie (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) heeft overigens een flinke tik van een rockende Springsteen meegekregen. Prima. Runaway Girl doet door het koortje en de castagnetten van Patricia Vonne sterk denken aan iets van Mink DeVille. Let’s All Come Together is welbeschouwd een strijdlied zonder meer…