Potten en pannen, een wasbord, deksels en een wieldop, het zijn allemaal onderdelen waaruit een charismo kan bestaan. Dat is het zelfgemaakte percussie-instrument dat mede zorgt voor de wilde energie tijdens de concerten van Hackensaw Boys. Charismo (Free Dirt/Music & Words) is ook de titel van de nieuwe cd van de band uit de Amerikaanse staat Virginia. Niet eerder kwam de akoestische country met de vaart van punk zo goed uit de verf in de studio. In 17 jaar hebben de bandleden blijkbaar wel het een en ander bijgeleerd. Producer Larry meer…

Schreven we over The Bright Spots (zie recensie) dat Randall Bramblett nooit gestopt is met blues, rock en soul samen te voegen, deze keer gaat het om de opsomming blues, jazz, funk en rock. Niet iedereen zal zich bekeren tot Devil Music (New West Records/PIAS), daarvoor is de muzikale koers van de ervaren toetsenist net iets te veeleisend. ‘We got a soul connection’, zingt de Amerikaan op afsluiter Missing Link. Bramblett zet een hoge soulstem op, terwijl een trombone daar lage bromtonen tegenover zet. Toch is het moeilijk om die meer…

Niet zeuren dat Mark Olson er niet bij is, Gary Louris stuurt The Jayhawks op Paging Mr. Proust (Sham/Bertus) het luchtruim in voor een geslaagde vlucht die doet uitzien naar het moment dat ze weer zullen landen in Nederland. Dat zal dit najaar zijn. Op 10 september staan ze op TakeRoot in Groningen en op 19 september in TivoliVredenburg, Utrecht. De meerstemmige zang, het handelsmerk van de Amerikanen, is ook zonder Olson piekfijn in orde. Een nummer als Isabel’s Daughter is vertrouwde kwaliteit. Op Leaving The Monsters Behind is het meer…

Op het in 2008 verschenen The Evangelist verwerkte Robert Forster het verlies van Grant McLennan. Diens dood betekende het definitieve einde van een samenwerking die wel wordt vergeleken met die van de tandem Lennon-McCartney. Weliswaar hadden beiden al soloplaten gemaakt, toch waren ze af en toe nog samen om wat popparels toe te voegen aan het oeuvre van de Australische band The Go-Betweens, dat in de jaren tachtig tot stand kwam. Op Songs To Play (Tapete Records/Sonic Rendezvous) pakt Forster de draad weer op van een pauze meer…

Na drie platen voor Sub Pop begon Daniel Martin Moore zijn eigen label. Golden Age (OK Recordings) is een uitermate geslaagd album dat even tijd nodig heeft om indruk te maken. Het begint met het hypnotiserende titelnummer met Moore achter de piano. Golden Age is pop met de grandeur van iemand als Harry Nilsson. Op Our Hearts Will Hover gaat het pianospel van Dan Dorff jr. hand in hand met het klakkende ritme van percussie. Heel in de verte klinkt een groffe gitaarsolo, waarmee een spannend geluidsbeeld wordt gecreëerd dat wel meer…

Een tot studio omgebouwde hut in de wouden van British Columbia is het domein van de Canadees Cam Penner. Samen met zijn maatje Jon Wood nam hij er in tien dagen Sex & Politics (eigen beheer/Lucky Dice) op. Dat is een album vol schrille rootsmuziek die klinkt alsof de stad het voor het zeggen heeft in dat kleine stukje woud waar dit tot stand kwam. Hey You (Lovers Of Music) is een van tak naar tak springende combinatie van folk en funk. De stem van Penner reikt naar de hoogste toppen, maar tijdens het klimmen heeft de boomschors zijn zang ruw en meer…

Ken Dunn brengt zijn americana op smaak met fikse scheuten cynisme. Daar heeft hij ook de stem voor. Nogal scherp en daarbij ietwat zeurderig is zijn voordracht. En ach, daar houden we wel van in altcountry. Zulks geeft de muziek karakter. The Great Unknown (eigen beheer) van Ken Dunn & Gypsy Starfish verdient door die kritische aanpak in combinatie met die stem als prikkeldraad een plaatsje in de buurt van artiesten als Freedy Johnston, David Munyon en Terry Allen. In de liedjes van Dunn loopt het altijd anders dan meer…

Met ruim 200 optredens per jaar weet Carter Sampson waarover ze het heeft in haar liedjes. Die gaan over de hele nacht autorijden om maar alleen te zijn. Gejaagd door de wind. De geest van Hank Williams die haar gezelschap houdt (Tomorrow’s Light). Er is geen woord gelogen aan Wilder Side (eigen beheer/CRS) van Sampson. Dat hoor je. Ze zingt dat ze zich nog niet wil settelen (Run Away). Ze houdt van de regen en de wind. Ze wil altijd verder, zelfs als ze eigenlijk geen afscheid zou willen nemen (Highway Rider). Ze komt zichzelf meer…