Josh Harty komt uit North Dakota waar zijn vader zowel politieman als predikant was. Harty dacht dat hij zou belanden in de bak of de hel. Maar niet heus, want de singer-songwriter straalt toch vooral vriendelijke degelijkheid uit op Holding On (eigen beheer). Het titelnummer is rustieke countryrock voor mannen in wollen poncho’s. Daarbij zie ik iemand als Dan Fogelberg opdoemen. Harty heeft een ietwat wollige stem waarbij op het titelnummer de noten van de mandoline warmte zoeken. De elektrische gitaar op Round And Round trekt meer…

De psychedelische fase van The Beatles is het startpunt voor Jon Patrick Walker op People Going Somewhere (eigen beheer). Op de stevige binnenkomer Mother’s Going To Shrug Us Off trekt een gitaar een lange boog, op het titelnummer scheurt de gitarist wat akkoorden aan flarden. Dat snerpende geluid heeft wel wat van Johnny Guitar Watson in de jaren vijftig. Percussie en synthesizers spelen een niet onbelangrijke rol bij het opbouwen van het psychedelische klankbeeld. Santa Fe is rustig en rootsy. Oh, Rosie is witte soul zoals het in de jaren tachtig werd meer…

‘I stumbled round the block as the sun was coming up’. Het is David Ramirez. Hij loopt door Brooklyn op Communion, het eerste nummer van het prachtige Fables (Thirty Tigers/Bertus). En hij begint direct weer over zijn worsteling met het geloof. Hij vraagt zich af wie hij eigenlijk is.  ‘Honey you ask me where I come from, I come from a lotta places’. Eerlijker dan op Harder To Lie kan de Texaan niet zijn. ‘I feed you fables and fool you with words’, zingt hij. Daar komt dus die albumtitel vandaan. Drums openen de trage melodie van New Way Of Living. ‘What do you meer…

James Houlahan zoekt zijn inspiratie in de donkere hoeken van het verleden, daartoe vooral aangezet door de invloedrijke Anthology Of American Folk Music van Harry Smith. Bij Houlahan komen bij Morning Sun onmiddellijk donkere gedachten op. ‘I hope you don’t run from the darker side of me’, horen we hem zingen. Multitudes (eigen beheer) is het derde album van de Amerikaan die onlangs van Boston naar Los Angeles verhuisde. De moordballade Fires Of Mercy opent de plaat en het is een van de hoogtepunten. Houlahan combineert meer…

De wanhoop heerst in Milltown (Dolly Rocker Records) van Jeb Barry. Je zou er weg willen, maar dat is nog niet zo eenvoudig. Het is immers elders in Amerika niet veel beter. Je zou in het leger kunnen gaan, maar de kans is groot dat je dan toch weer terugkeert naar Milltown. In een doodskist, wie zal het zeggen. Niemand hangt voor zijn plezier rond in Milltown, waar de meisjes in jurkjes van tien dollar op een barkruk hangen ($ 10 Girl). Het is een en al treurnis in de teksten van Barry. Townes Van Zandt zou er wel om kunnen glimlachen. Misschien niet om meer…

Een cowboy zit op zijn paard. Vanaf een heuveltop tuurt hij in de verte. Het is donker. Boven hem tekenen zich enkele sterrenbeelden af. Eigenlijk zouden de Eagles daar moeten vliegen, want dat zijn de echte sterren van Another Orion (eigen beheer) van Tim Houlihan. De singer-songwriter uit Minneapolis heeft de blik gericht op de westcoast. Eagles, Jackson Browne, James Taylor, Jack Tempchin, het zijn duidelijke invloeden. Vooral op opener I Get Lonesome Too hoor je de supergroep zoals die op het debuut klonk. ‘I’m just a troubadour’, zingt meer…

Drummer Billy Conway (ex-Morphine) is er weer bij op Salt As Wolves (Blue Blade Records), het nieuwste album van de Amerikaan Jeffrey Foucault. Perfecte combinatie. De drummer die geen tik teveel doet. De singer-songwriter die zingt over smeulend vuur en eenzaamheid. Over hoe hij met zijn bandleden zwijgend door de nacht rijdt, op weg naar een nieuwe dag (Des Moines). Aan die toch al geweldige samenwerking tussen Conway en Foucault wordt nog een extra dimensie toegevoegd. Bo Ramsey is er namelijk ook bij. De gitarist uit meer…

Fernando is een band uit Portland, Oregon, die al zo’n twintig jaar bestaat. De in Argentinië geboren Fernando Viciconte is de spil van het collectief uit de Amerikaanse stad. Hij zingt een beetje als een dakloze John Lennon en schrijft liedjes die melodieus en stevig zijn en volledig tot hun recht komen in een fraai ruimtelijk geluid. Een gitaar krult vraagtekens om Save Me, waarmee het achtste album Leave The Radio On (Decor/Bertus) begint. The Dogs klinkt ijl als Big Star. Peter Buck van R.E.M. weeft er een stukje sitar doorheen. El Interior wordt meer…

Overstuurde gitaren. Zeurend orgeltje. Krachtige drumslagen. Dan Stuart leeft nog. Met een stel jonge Mexicanen laat hij weer eens van zich horen. Vier jaar geleden wentelde hij zich in de waanzin met The Deliverance Of Marlowe Billings (zie recensie), een album waarop hij dacht af te rekenen met zijn ex die hem na twintig jaar had verlaten. Mooi niet dus. Op Marlowe’s Revenge (Cadiz Music/Bertus) is hij nog lang niet klaar met haar. ‘Are you happy honey? / What’s a husband for? / Adios guapa I gotta run / It’s been real too much fun’. Ja, hij leeft meer…