Nette Engelse folk en aangeharkte americana komen bijeen in de popliedjes van de Britse singer-songwriter Paul Handyside. Let Me Down Easy zingt hij en schept daarvoor zelf de voorwaarden middels behaaglijke melodielijnen. Zachtaardige liedjes met heldere zang en niet al te opdringerig gitaarspel voor bij de open haard zijn het. Toch is Tide, Timber & Grain (Malady Music) geenszins een album dat geruisloos langstrekt. Handyside weet met zijn liedjes oude tradities te gieten in tijdloze kwaliteit. Echt wanhopig klinkt een meer…

Alle bombast is overboord gegooid. Op The Narrows (Yep Roc Records) schaalt Grant-Lee Phillips terug. Mogelijk heeft dat te maken met zijn verhuizing van Los Angeles naar Nashville. Phillips keek uit naar een iets rustiger leven. Daar in Nashville pakt Phillips de zaken aan zoals Springsteen dat deed op Nebraska. Luister maar eens naar Smoke And Sparks, behoorlijk kaal. Ook Taking On Weight In Hot Springs klinkt als een akoestische Springsteen. Erg fraai is Moccasin Creek met bassist Lex Price op bouzouki. Jerry Roe zit achter de drumkit en meer…

Laten we nogmaals teruggaan naar die prachtige jaarlijst over 2015 van de Australische site Post To Wire. Op plaats 9 vinden we daar Mark Lucas met Little Town Blues (Laughing Outlaw Records). In tegenstelling tot de meeste namen op die lijst is deze Lucas geen onbekende voor deze site, we hebben het hier al vaker gehad over de Brit die down under actief is. Na Little Town Blues verscheen ook nog The Continental Drift (eigen beheer) als Mark Lucas and the Dead Setters. Op de cd zonder Dead Setters heeft Lucas wel gewoon de beschikking over een stel begeleiders. Op Federal Highway Blues maken we een vlucht aan een hangglider en zien we kangoeroes. De toetsen zorgen voor een veilige landing. Op His Own Titanic probeert meer…

Met een songtitel als Drinkin’ Wine And Staring At The Phone weet je dat het over zelfbeklag gaat. Kijk hem eens zielig alleen zitten. Nou ja, in die bar is altijd wel enige aanspraak. Die heb je ook nodig om mooie zinnetjes uit te spreken. Dat doet Dave Insley doorlopend op Just The Way That I Am (eigen beheer). Wat te denken van Win-Win Situation For Losers, dat hij schreef met Rick Shea en Paul Lacques? Drie eenzame mannen die zaten eens in het café en schreven er een liedje over. Zo gaat dat in honky tonk. En Insley is zo honky tonk als goedkope meer…

Hij is snel deze keer. Het vorige album van Donnie Fritts is nog maar acht jaar oud. Met Oh My Goodness (Single Lock Records/Bertus) heeft de man zichzelf overtroffen. Zijn debuut Prone To Lean dateert van 1974, daarna duurde het 23 jaar voordat Everybody’s Got A Song (1997) verscheen. En daarna dus elf jaar tot One Foot In The Groove (2008). Acht jaar is een snelheidsrecord voor de toetsenist die in de jaren zestig een van de bepalende krachten was in Muscle Shoals, Alabama. We hebben het dus over countrysoul als het meer…

Desolaat met een hoofdletter D. Een wild paard staat in de onmetelijke ruimte van het westen van Amerika. Het hoofd hangt. Het bestaan is een kwestie van overleven. Zinderende hitte. Barre kou. Blijven staan. Beschutting zoeken die er niet is. You Can’t Go Back If There’s Nothing To Go Back To (Decor/Bertus) van Richmond Fontaine staat vol verhalen van lieden die ergens de verkeerde afslag hebben genomen. Nu dolen ze rond in de stad. Doelloos. Willy Vlautin geeft ze een stem. Een kop koffie hebben ze nodig. Ze rennen door de sneeuw op meer…

NorthEastSouthWest (eigen beheer) is de tweede soloplaat van Mike Jacoby. Solo dienen we hier letterlijk te nemen. Jacoby deed alles zelf. We kennen hem ook van Haymaker (zie recensie Now Now Now). NorthEastSouthWest baseerde hij losjes op zijn oversteek van het noordoosten van Amerika naar het zuidwesten. Hij woont nu in Long Beach, Californië, waar hij ook deze plaat vol opgeruimde rootsrock opnam. Nevermind Me is een lekker nummer in Stones-jasje. Net als op Talk A Good Game het geval is, valt ook te denken aan de meer…

Lillie Silversmith opent met een gebed Voice Of The Wind (Koru Records) van Trevor Green. Het album is de weerslag van een spirituele zoektocht naar mysterieuze krachten die nauw verweven zijn met de historie van de oorspronkelijke bewoners van de Verenigde Staten. De Amerikaan onderhoudt nauwe banden met de Navajo. Tijdens zijn optredens wordt hij regelmatig bijgestaan door dansers van die stam. Zo’n optreden is toch al een bezienswaardigheid, want Green wordt dan omringd door vijf gitaren, drie didgeridoos, een arsenaal meer…