De leukste eindejaarslijst van 2015 was misschien wel die met de beste americana uit Australië en Nieuw-Zeeland van de site Post To Wire. Op die lijst viel namelijk heel veel te ontdekken aan totaal onbekende namen. De nummer 1 van down under gaat dit jaar ongetwijfeld ook hier een stormpje veroorzaken. Marlon Williams (Dead Oceans/Konkurrent) van Marlon Williams is namelijk een subliem plaatje dat in februari in Europa in de winkels ligt. De 24-jarige Williams levert met zijn soepele in koorzang getrainde stem negen uitermate meer…

De leden van de Doug Prescott Band zien er op de achterkant van het hoesje van Wasteland (eigen beheer) uit als nogal bedaagde heren die in hun vrije tijd wat country spelen. De gephotoshopte afbeelding toont ze in een woestijn. Daar zijn ze dan in gedachten, want in North Carolina waar ze vandaan komen heb je geen woestijnen. Het titelnummer waarmee het album opent heeft precies de westernsfeer die je kunt verwachten. Maar het heeft ook een psychedelisch kantje. Aan het eind van de plaat staat een Indiase versie met Hindoestaanse meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Buford Pope? Met deze zinnen openen we regelmatig een recensie van een plaat uit het noorden van Europa. Bij Buford Pope deden we dat al eens eerder. In 2012 wezen we in de bespreking van Matching Numbers op de grote gelijkenis met meer…

Het titelnummer van Horse Thief (Thunder Ridge Records), het nieuwste album van de Amerikaanse Kristina Stykos, is een murderballad van het zuiverste water. ‘Down by the Nechako River / She emptied my desire / Then said it was over / And left me by the fire’, vertelt Stykos. Een paar coupletten later loopt het niet goed af: ‘She fell then to sleeping / I loaded my gun / To protect my future / From what love had done’. Bow Thayer is partner in crime met onheilspellende klanken op bojotar, een combinatie van banjo en resonator gitaar. De fiddle van meer…

Sam Outlaw gebruikt de achternaam van zijn moeder om het te maken als countryzanger. Een mooiere naam is in die sector immers nauwelijks denkbaar. Handige zet van de jonge artiest uit Californië, die tot voor kort zijn geld verdiende met het verkopen van advertenties. Angeleno (Six Shooter Records/Bertus) loopt over van de romantiek. Strijkers en trompetten voegen een Mexicaans sausje toe aan het titelnummer en opener Who Do You Think You Are?, heerlijke liefdesliedjes zoals Marty Robbins ze ooit bracht. Een titel als Country Love Song spreekt meer…

De mannen van Atlas Road Crew hebben goed geluisterd naar Black Crowes en Tragically Hip. Bluesrock en een snufje grunge zijn de belangrijkste ingrediënten op Halfway To Hopkins (eigen beheer). Een beetje jammen hoort er ook bij. Southeastern rock noemen ze hun muziek zelf. Het geheel staat als een huis, maar het stevige fundament zou wel met wat meer creativiteit mogen worden aangekleed. Te vaak verliest de jonge band zich in drukdoenerij. Die samengebalde energie werkt nogal vermoeiend, zeker omdat de clichés je om de oren vliegen. Zanger meer…

Jane Kramer zingt dat ze liegt en bedriegt op Good Woman. Nee, verklaart ze, ze is geen goede vrouw. Valt ongetwijfeld heel erg mee, anders kun je er niet zo fraai over zingen. Kramer heeft het wel vaker moeilijk met de liefde op Carnival Of Hopes (eigen beheer). Op Highways, Rivers & Scars waarschuwt ze dat de persoon die haar lief wil hebben de handen vuil zal moeten maken. De plaat opent met het lichtjes shufflende Half Way Gone met een grote rol voor viool. De meest prominente instrumenten op het album zijn banjo en dobro. Regelmatig doet meer…

Amy Blaschke loopt het vuur in, maar ze voelt geen vlammen. Zo klinkt Running Into The Fire ook. Warm, maar op afstand. De singer-songwriter die is neergestreken in Los Angeles opent haar vijfde album Opaline (Rocket Heart Records) heerlijk met dromerige klanken die van Mazzy Star of Jesse Sykes afkomstig zouden kunnen zijn, maar voegt daar ook een opgeruimd dooronron dadooronron aan toe. Het titelnummer pakt de sfeer van de sixties. Het geluid is groots en toch ook heel klein. Blaschke serveert een heerlijke melange waarin meer…

De ratten in de schuur zijn verdwenen. Op Nooit Genoeg (Bastaard Platen) heeft Jeroen Kant de beschikking over vaklui als Mathijs Leeuwis (pedal steel, bariton & elektrische gitaar, koortjes) en Gabriël Peeters (drums, percussie, piano, orgel, koortjes). Verder heeft Kant (zang, akoestische en elektrische gitaar) Judith Renkema (contrabas, basgitaar, koortjes) aan zijn kant staan. De Brabander is professioneler geworden. Toch knarst het nog altijd in zijn liedjes en dat is niets minder dan een zegen. Kant begeeft zich over het Oude Kronkelpad. Hij denkt na meer…

De titel Loud Music & Soft Drinks (French Dip Records) geldt nog steeds voor Mason Summit. Hij is namelijk 19 jaar en moet dus nog twee jaar wachten voordat hij een biertje mag drinken in de gelegenheden waar hij op het podium staat. Toen deze heerlijke cd verscheen, dat was al in 2014, moest Summit nog langer wachten. In dat jaar waren we trouwens heel enthousiast over zijn plaat Absentee (zie recensie). Deze opvolger staat wederom vol pure pop. Alles is crystal clear. Op Village Dogs dwaalt hij midden in de nacht door de straten en dat meer…