Alsof er nog een extra deel aan de schitterende reeks Truckers, Kickers, Cowboy Angels – The Blissed Out Birth Of Country Rock (zie recensie) moest worden toegevoegd, zo klinkt Pacific Surf Line (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) van de gelegenheidsformatie Gospelbeach. Het album biedt een wilde treinrit door de woestijn, waarbij nooit het zicht op de Grote Oceaan verdwijnt. Dat betekent zonneschijn in Californië met gitaren die kwetteren als vogeltjes. Gospelbeach is een strook zand die verbonden is met Beachwood Sparks middels meer…

De twintiger Korey Dane reisde door heel Amerika om inspiratie op te doen voor Youngblood (Innovative Leisure/Bertus). De verhalen komen uit alle hoeken van het land, met zijn sound blijft hij vooral aan de westkust. Of toch niet? Bij de innovatieve Dane is meer aan de hand. In vrijwel alle nummers combineert hij Amerikaanse westcoastrock met Angelsaksische pop. Zo horen we een Beatlesgitaar met een paisleypatroon in I’m Your Man. Heerlijke gitaarsolo, terwijl Dane zichzelf verliest in wilde zang. Op Little Dream brengen blazers meer…

De herfst is bijna voorbij. De bladeren zijn zo ongeveer allemaal gevallen. Het oranje is op de grond opgenomen door bruine en grijze natte grauwheid, waarna de kou zijn intrede doet middels donkerblauw. Silver Season (Loose Music/Bertus) is de logische opvolger van Rain Plans (zie recensie). De winter heeft de herfst verdreven. En ook al heeft Israel Nash New York verlaten en woont hij tegenwoordig in het warmere Texas, ook daar kan de winter soms toeslaan. De periode duurde er maar ongeveer een week, het was koud en Nash bleef vooral meer…

Pure altcountry in de beste traditie van Uncle Tupelo, dat is Built To Break (Normaltown/PIAS) van de Texaan Ronnie Fauss. Op Another Town gaat hij op zoek naar een betere plek, een thema net zo bij dit soort muziek hoort als de Eighteen Wheels (met Rhett Miller) die Fauss terugbrengen bij zijn liefje thuis. De toetsen van de piano springen van enthousiasme bijna onder de wielen. ‘So I’m gonna play a little Hank, play a little Waylon, play a little Willie too / I’m gonna play a little Cash, play a little Dylan, play a little Emmylou / There’s something meer…

Wat een mooi liedje is me dat zeg! De Canadese cowboy Corb Lund begint zijn nieuwste prachtplaat Things That Can’t Be Undone (New West Records/PIAS) met een heel bijzonder stukje countrysoul. Op Weight Of The Gun combineert hij de hitgevoeligheid van Motown met zijn eigen roots. Een slaggitaartje geeft het nummer een aangename lichtheid. Dit is Canadese countrysoul van een andere orde. Lund gooide zijn lasso over de grens van Amerika en trok de soul uit Detroit naar het noorden. Washed-Up Rock Star Factory Blues gaat over meer…

Zo halverwege de jaren tachtig had je enkele artiesten die de gekte een beetje terugbrachten in de rockmuziek. Dat was nodig ook. Je had Mojo Nixon & Skid Roper, Barrence Whitfield & The Savages en The Legendary Stardust Cowboy en dat was de mafste van allemaal. Uit Nashville kwamen Webb Wilder And The Beatnecks die met It Came From Nashville een vliegende schotel lanceerden die nog altijd rondjes draait. Met Mississippi Moderne (Landslide Records/Sonic Rendezvous) is Webb Wilder terug op het label waar hij drie meer…

Met gammele rockabilly voor landerijen waar de hekken een beetje scheef staan opent Drunken Prayer de nieuwe plaat I Intend To Comprehend The Devil & The Blues (Fluff & Gravy Records). Hellraiser heet dat eerste nummer. Op Machines voegt Morgan Geer daar een beetje orgelsoul aan toe. En meer, want halverwege zit een passage waarin hij Johnny Cash met The Flying Burrito Brothers op een surfplank zet en ze lekker laat dobberen. In The Champagne Of Tears betoogt hij dat er teveel Tammy is en niet genoeg Loretta. In het liedje zit meer…

Het debuut van Promised Land Sound was geniaal. De combinatie van bubblegum, garagerock en countrysoul leverde een vorm van altcountry op die totaal uniek was (zie recensie). Het tweede album For Use And Delight (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) is iets minder bijzonder, maar toch nog altijd lichtelijk fantastisch. De band uit Nashville, Tennessee, grijpt wederom terug naar het verleden. Deze keer lijken er vooral psychedelische walmen op te stijgen die te situeren zijn ergens in Laurel Canyon, eind jaren zestig. Op Push And Pull (All The Time) horen meer…

Of we op deze site beslist iets moeten met een album van enkele zonen van The Moody Blues is twijfelachtig. Met Melancholy Sea (eigen beheer) eisen The Pinder Brothers die aandacht evenwel gewoon op met een frisse plaat waarop beatleske melodieën over een rootspad spoelen. Mike Pinder was een van de oprichters van de band die halverwege de jaren zestig ontstond en een megahit scoorde met Nights In White Satin, nu is het de beurt aan Michael en Matt. Of de broers Michael en Matt ooit de Heineken Music Hall zullen uitverkopen, zoals de nog steeds meer…

Sommige platen blijven nogal onopgemerkt. Dat lot trof ook dit Bleed Like You Bleed (Rocking K Records) van Joe Koenig. Het album kwam al uit in augustus 2014. Ondanks positieve recensies op Americana UK en No Depression werd de rauwe rootsrock van de Texaan Koenig niet in grote kring opgepikt. Misschien heeft de tegenwoordig in Californië wonende artiest niet genoeg aan promotie gedaan, want aan de kwaliteit van deze plaat kan het niet liggen. Gelukkig stuurde hij ons enkele maanden geleden alsnog een exemplaar om te meer…