Jimmy Lafave is goed bezig met Music Road Records. Op zijn muzikale weg treffen we thans Lance Canales & The Flood die met The Blessing And The Curse (Music Road Records/Munich) een voortreffelijk album voorleggen. Canales komt uit Californië en is van Mexicaanse afkomst. Dat laatste onderstreept hij met een geïnspireerde versie van Deportee van Woody Guthrie. Het nummer, dat ook bekend is als Plain Crash At Los Gatos, werd door hem opgenomen nadat hij ontdekte dat de Mexicaanse slachtoffers in een massagraf liggen meer…

Bruin is de kleur van rootsmuziek. Zand, aarde, wortels, hout. Skin & Bone (eigen beheer) van Mark Brown is net zo donkerbruin als de albums van Greg Brown. Zijn stem is weliswaar iets minder donker, verder graaft deze uit de Amerikaanse staat Maryland afkomstige singer-songwriter net zo diep. Hij was boer, visser, monteur en timmerman, toch is hij ook al 25 jaar actief in de muziek. Al die bruine tinten vormen toch een verrassend rijk geschakeerd palet. Dat is mede te danken aan producer Dean Jones, die Brown (zang, gitaar) begeleidt op toetsen, ukelele, meer…

Andrew Marlin en Emily Frantz zaten in de studio tegenover elkaar om de liedjes op te nemen voor Such Jubilee (Yep Roc Records/V2). Zo naturel mogelijk, die werkwijze. Dat leverde een heerlijk album op vol warmte en menselijkheid. De opnamen van het duo Mandolin Orange kwamen tot stand in Asheville, North Carolina, en de countryfolk die ze brengen is mijlenver verwijderd van de gladde popcountry uit Nashville, Tennessee. Akoestische gitaren, mandoline, viool, meer was niet nodig om de liedjes in de verf te zetten. En meer…

Oceanside Cities (Dinky Pops Records) is een werkstuk van de Amerikaanse globetrotter Adir L.C. die de nummers voor deze plaat schreef in meerdere kuststeden. Uiteindelijk belandde deze C (Cohen) in een studio in Tel Aviv waar de opnamen plaatsvonden. De verf van de huizen in die kuststeden loopt een beetje uit op het hoesje. Dat geeft het indiekarakter van de plaat aardig weer. Dat wil niet zeggen dat Oceanside Cities een simpel werkstuk is. Integendeel, hier wordt gemusiceerd om de harmonieuze pop van The Beach meer…

‘’Give me one perfect wave to get me out of this place’’, zingt Leeroy Stagger op Something Beautiful. Dat is het wezen van Amerikaanse rootsrock. In dit geval van een Canadees. Onderweg gaan wegens een gevoel van onbehagen. Ergens anders is het vast beter. Ik wil alleen maar een klein beetje gelukkig zijn, verkondigt Stagger op Happy Too. Dream It All Away (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) gaat over de Amerikaanse droom. Dat is de droom van een beter leven. Eigenlijk heeft die zoektocht niets met geografie te maken. Het is meer…

Grootse popmuziek zoals die decennia geleden gemaakt werd, dat staat de luisteraar te wachten die binnenstapt door The Ocean’s Door (eigen beheer) van Chris Storrow. Spectoriaans klingelende klokken en een kerkorgel op opener A True Christian geven een goed beeld van wat volgen gaat. Is daar anno 2015 nog een publiek voor? Waarschijnlijk wel, anders werd er door de platenindustrie niet zoveel geld gestoken in de advertentiecampagne van het morgen te verschijnen nieuwe album van Electric Light Orchestra. De Canadees meer…

Een echte dominee is Reverend Freakchild niet. Zeker, religie heeft zijn belangstelling. Filosofie evenwel evenzo. Hillbilly Zen-Punk Blues (eigen beheer) is precies wat je bij zo’n titel mag verwachten. Spirituele zaken die worden weggeblazen met een mondharmonica, psychedelische verhandelingen waar een fluit zich mee bemoeit, een dreigende resonator die oude geesten van de blues oproept. Dat soort klanken dus. Het instrumentale Angels Of Mercy heeft nog het meest weg van een stukje Rainer die jamt met meer…

De Californiër Don Gallardo verblijft al zo’n acht jaar in Nashville, Tennessee. Zijn countryrock loopt zelden uit de pas. Als hij op The North Dakota Blues verkondigt dat hij er de sheriff met een schot net onder diens schouder heeft uitgeschakeld, dan vraag je je af of dat dezelfde Don Gallardo is die met een nette rode stropdas op het hoesje van Hickory (Clubhouse Records/Bertus) in de verte staat te turen. Ach ja, een singer-songwriter hoeft zijn verhalen niet zelf te beleven. Liever niet zeg, dan werd het me toch een saaie bedoening. Dus meer…

Van grenzen tussen genres moeten Tommy Castro & The Painkillers niets weten. Gaandeweg zijn loopbaan heeft Castro steeds meer invloeden verwerkt in zijn blues, zodat zijn blues nu eigenlijk veel meer is dan alleen maar dat. De soul druipt tussen alle noten door op Method To My Madness (Alligator/Munich). Zijn vorige album The Devil You Know hebben we vorig jaar niet besproken, maar dat is net zo’n knaller. Zoals bij zovelen begon de blues voor Castro bij de gitaar, maar inmiddels is hij ook een geweldig zanger. Op opener Common Ground kan meer…

Kevin Sekhani was 20 jaar actief in Austin, Texas, totdat hij vijf jaar geleden besloot terug te keren naar Lafayette, Louisiana. Eerder schreven we al eens over de band The Mercy Brothers die hij daar begon. Deze keer gaat het over Day Ain’t Done (Louisiana Red Hot Records) as performed by Kevin Sekhani. Dat betekent niet dat dit een soloplaat is in de letterlijke zin van het woord. Voor dit soort cajunrock heb je een lekkere band nodig. Sekhani begint met het titelnummer en dat is cajun met een fiddle en een elektrische gitaar die van krokodil naar meer…