Israel Nash nodigde de Zweedse Ellen Sundberg uit om haar tweede plaat op te nemen in Texas. Als rook kringelt haar stem door de takken met rijp op White Smoke And Pines (Rootsy/Sonic Rendezvous). De pas 22-jarige Sundberg blijft nogal hangen in een slaapdronken toestand op bijna alle liedjes. ‘Fall asleep in the morning, wake up in the night / Wake up in the morning, fall asleep in the night’, herhaalt ze vele keren op Headlights. De band van Nash voelt die toestand goed aan. Nergens overvleugelt de band de zangeres. De instrumentale meer…

Rob Lytle geeft workshops songschrijven. Op A Hypocrite Of Heart And Hope (eigen beheer) is dat wel te horen. De Amerikaan verstaat zijn vak. Come South is een liefdesliedje met soepele melodie en het maakt duidelijk dat deze Lytle zich kan scharen bij de echte liedjesschrijvers van Nashville. Niet van het soort dat uit is op grote hits, maar van het soort dat met eerlijke countryfolk veel meer indruk maakt. Thomm Jutz produceerde het album en drukte ook met heerlijke gitaarlicks zijn stempel op A Hypocrite Of Heart And Hope. De meer…

Larry Cooper snijdt een interessante kwestie aan op Miserable Troubadour. Hoe moet je je als artiest staande houden nadat je uitverkoop hebt gehouden om de huur te kunnen betalen? Hoe blijf je dan relevante muziek maken? Hopelijk vindt hij het antwoord niet. De Texaan doet op Dust Devil (Montrose Records) geen concessies en daarmee levert hij zijn derde uitstekende album af (zie hier de recensie van zijn vorige). Zonder uitverkoop te houden. Echt bekend is LL Cooper er nog niet mee geworden. Dus wat dat financieel oplevert? Geen meer…

Van Michael G. Batdorf ontvingen we Weather May Come (eigen beheer). Terwijl we aan deze recensie beginnen, ontdekken we dat er binnenkort een nieuw album verschijnt van de singer-songwriter uit Jackson Hole, Wyoming, en dat dit album al dateert van 2012. Maakt het wat uit? Ons niet. Over zijn vorige album hebben we enthousiast geschreven (zie recensie) en met deze fraaie collectie songs verdient hij evenveel lof. Batdorf heeft Guy Clark als voorbeeld, iets wat vooral duidelijk wordt op Matthew Brady Song. In dat meer…

The Freeway Revival maakt organische countryrock. Op Over The Mountain (eigen beheer) straalt het vijftal uit Asheville, North Carolina, een en al positieve energie uit. De noten die uit de elektrische gitaar rollen, doen de tenen aan de blote voeten jubelen van geluk. Ze gaan zo’n 45 jaar terug in de tijd. The Wind Makes Me Shiver klinkt als de Stones op de countrytoer. Fijn om weer eens een cowbell te horen trouwens. Een saloonpiano, toetsen, lekkere gitaren, een steel, het komt allemaal voorbij. De broers Adam Clayton (zang, piano, Hammond B3, mellotron) en meer…

Radio Birds is een band uit Atlanta, Georgia, die met Contemporary American Slang (Brash Music) een afwisselend album aflevert. Van de southern rock met lange gitaarlijnen van opener Hold On Me gaat het langs grunge (het begin van Sleep City) naar countryrock op Paper Moon. Aan Your Favorite Part plakt een commercieel laagje. De regenboog die de gitarist trekt over The Beast is gladjes, maar toch ook best lekker. Time Ranger doet het met een woud aan gitaarriffs. Op Paper Moon trekt de gitaar als springelastiek aan de melodie. Op Chew Me Up valt te meer…

Na vier keer draaien wist ik het wel. Met Heartbreak Pass (New West Records/ADA Warner Music) was het Howe Gelb dan eindelijk gelukt. Hij had al jaren zijn best gedaan om het mij moeilijk te maken, maar hij was er nooit in geslaagd mij van zich te vervreemden. Tot nu dus. Heartbreak Pass. Ik was er wel klaar mee. Een gebroken hart. Een goede vriend kwijt. Howe Gelb, gedenkwaardige concerten had ik van hem gezien. Geweldige platen had hij mij geschonken. Tenminste… Had ik me al die jaren vergist? Ik begon ernstig aan mezelf meer…

Dunderhead werd vorig jaar uitgeroepen tot beste bluegrassband van Europa. Nou kun je je natuurlijk afvragen wat de waarde is van zo’n uitverkiezing. Immers, bluegrass is door en door Amerikaanse muziek. Met Dunderhead (Rootsy/Sonic Rendezvous), het titelloze debuut van de Zweedse formatie, kunnen we vaststellen dat je niet uit de Appalachen van Amerika hoeft te komen voor die high lonesome sound. Met Gone With The Wind beginnen ze het album knap. Halsbrekende toeren halen ze niet uit met al dat snarenspul; akoestische gitaren, banjo, meer…

The High Line Riders was de begeleidingsband van Ed Pettersen in de jaren negentig, het decennium waarin altcountry vorm kreeg. De loopbaan van Pettersen werd een halt toegeroepen door een aandoening die hem belette veel te reizen. De New Yorker bleef echter wel altijd actief in de muziek. Hij verhuisde naar Nashville, experimenteerde met elektronische muziek en vrije jazz, maar is nu met Bumping Into Nothing (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) terug op het pad van de altcountry. Pettersen mag tegenwoordig in Nashville wonen, zijn meer…

Hard rocken met een karrevracht aan soul, is dat niet waarom we nog steeds houden van de jaren zestig en zeventig? Lee Gallagher and the Hallelujah is een nieuwe band die het gevoel van destijds weet over te brengen naar het hier en nu. Het titelloze Lee Gallagher and the Hallelujah (eigen beheer) is een zeer overtuigend debuut van dit vijftal uit San Francisco. Keer op keer verkeer ik in de veronderstelling naar een vrouw te luisteren. The Hallelujah Prelude had bijvoorbeeld van Jefferson Airplane kunnen zijn. Met Grace Slick dus. Verder valt meer…