John Calvin Abney is de zoveelste interessante nieuwe naam uit Oklahoma. Better Luck (Foolish Philosopy Records) is het debuut van de jonge Amerikaan. Het album kwam tot stand in samenwerking met John Moreland, die samen met Abney en Jacob Wink aan de knoppen zat. Moreland (zie ook de recensie hieronder) is te horen op diverse gitaren, percussie, bas en achtergrondvocalen. Abney zelf heeft een nog veel langere lijst aan instrumentarium achter zijn naam staan. Gitaren, mondharmonica, diverse meer…

Amy Speace begint That Kind Of Girl (Continental Song City/Munich) sterk met de countrysoul van Nothing Good Can Come From This. Een hinkelende elektrische gitaar, piano en fiddles brengen haar bij het laatste couplet. ‘Oh desire oh the draw / Like the spice of alcohol / Just another thing to miss / Another ghost upon my lips / Another taste I can’t resist / The breathless fall toward a kiss / Nothing good can come from this.’ Daarna creëert ze nog slechts een enkele keer eenzelfde zeggingskracht. Zo wordt een spannende ambiance meer…

Taxichauffeurs, politiemensen, serveersters, radiodeejays, musici. Allemaal nachtdieren. The Night Tribe (Music Road Records/Munich) gaat over mensen zoals Jimmy LaFave zelf. Onderweg in het holst van de nacht. Vaak is hij dan aan het werk. Nummers schrijven. Liedjes die je niet onberoerd laten. Hoeveel van dat soort nummers heeft hij al geschreven? Heel veel. The Night Tribe bestaat ook weer grotendeels uit zulke liedjes. En enkele covers. Iets van Dylan natuurlijk. Queen Jane Approximately. Bijzonder meer…

Onderweg zijn is een geweldig gevoel. Aankomen waar je je thuis voelt is zo mogelijk nog fijner. Dat is het thema van Quite A Feelin’ (Loose Music/Bertus), de tweede cd van de jonge Amerikaan Barna Howard. Hij draait het raam van zijn auto open en steekt zijn arm naar buiten. Hij hoort muziek uit een jukebox in een honky tonkin’ bar, parkeert er zijn auto en haalt herinneringen op aan vroeger. Aan haar. Hij speelt dat ene liedje weer. En nog eens. ‘One more for the road.’ Vanaf de eerste klotsende noten van een banjo op meer…

Ron Sexsmith kan maar beter zorgen dat hij zijn bed uitstapt. Want elke ochtend brengt een nieuw liedje. En dan is er dus werk aan de winkel om er een melodie bij te bedenken. Zo gezegd, zo gedaan. Carousel One (Cooking Vinyl) is een opmerkelijk opgeruimd album van de Canadees. Kijk, hij lacht zelfs een beetje op de hoes. Dat is voor het eerst. Maar wacht, wat horen we hem daar zingen op Nothing Feels The Same Anymore? ‘I’d love to hear a song from long ago / They be singing take your children home / For I am one, and I have lost my way / Nothing meer…

Wat de slang is in de Bijbel, dat is de wolf voor BJ Barham van American Aquarium. Het titelnummer van Wolves (Blue Rose/Sonic Rendezvous) vat samen waar het bij de band uit Raleigh, North Carolina, altijd om draait. ‘I knew I’d be a drifter since the day I turned sixteen / Watching my dad fix up cars and the smell of gasoline / I just wish someone took the time to warn me / About those evil things that lie beyond the trees … When the wolves are hungry, the wolves they’ll eat / I just wish those wolves would get their claws out of me / I can see the meer…

Een drummer komt er niet aan te pas op This House Of Mine (eigen beheer) van Matt Lax and Nearly Beloved. Het is een en al snaren. Alles trilt in dienst van de zonnige liedjes. Fingerpicking met een brede lach op het gelaat. Liedjes over de postbode en de deurbel en het licht dat over de bergtop valt. Lax nam de elf liedjes met drie snarenplukkers aan zijn zijde op in twee dagen. Daarna werd er nog het een en ander aan toegevoegd. Een accordeon bijvoorbeeld. Of wat blazers op het fraaie soulliedje It Just Happens. Het is meer…

Ja, ja, ja, ik weet het. Deze is al van vorig jaar. Stond in mijn top 10 en ik schreef dat de recensie binnenkort zou volgen. Tsja, dan duurt het dus nog bijna vier maanden. Druk, druk, druk. Zo veel muziek, zo weinig tijd. Afijn, hier dus alsnog wat extra uitleg bij de achtste plaats in de jaarlijst. De Canadees Jerry Leger blijft een door velen onopgemerkte grootheid. Early Riser (Latent Recordings) is weer van een grote pracht. Hoor hoe hij op Factory Made om de woorden kruipt. De opener van de plaat straalt de klasse uit van een Dylan op Desire. Cashing In doet het met steel en snerpend gitaartje. Pretty Girl In A Ugly World stampt flink door. Hoor eens hoe er op de achtergrond een gitaar wordt uitgewrongen. Boven Bad Ole Dog zweven de geesten van Chris Whitley en Jeffrey Lee Pierce. Leger is niet een one trick pony, op al zijn platen heeft hij van die nummers die het album even flink
meer…

De uit een klein dorpje in Limburg afkomstige Loes Swinkels wordt op Nothing As I Know (eigen beheer) omringd door erkende vaklui als producer Gabriël Peeters (drums, bas, toetsen, percussie), Richard van Bergen (gitaren) en Rob Geboers op Hammond. Van Bergen staat zijn plek twee keer af aan BJ Baartmans. Met dergelijke musici in de studio kun je er op vertrouwen dat de basis in orde is, dus komt het verder aan op de hoofdpersoon. Swinkels stelt niet teleur. Ze heeft een natuurlijke manier van zingen. Op de fraaiste nummers opereert ze meer…