Gelukkig zijn er woestijnen. Want zonder woestijnen geen woestijnrock. En allemachtig, wat kan woestijnrock de boel even lekker opruimen in het hoofd. Met gitaarsolo’s die nooit weer stoppen. Gitaren met de kracht van zandstralers. Gitaren als kronkelende slangen die een spoor trekken door het zand. Tombstone (Blue Rose/Sonic Rendezvouw) is het zoveelste album van Rich Hopkins and Luminarios. De man is een instituut. Al sinds eind jaren tachtig biedt hij liefhebbers van gitaarrock in de stijl van Neil Young and Crazy Horse een meer…

Brant Croucher past tussen het rijtje nieuwe helden Robert Ellis, Andrew Combs en John Fullbright. Het zijn stuk voor stuk ambachtelijke songschrijvers die honingzoete liedjes opdienen met een nasale twang. Jongemannen die lieflijke pianoliedjes afwisselen met schuifelende honky tonk. Blanco County Lights (White Cat) is een prachtig album. De Texaan zwierf over de wereld en keerde terug naar Houston om daar onder leiding van Jack Saunders te werken aan deze plaat. Het oudste nummer schreef hij al zo’n tien jaar meer…

De Californische countryrock van Martin Kaplan komt in oranjebruine tinten. Heel seventies dus. De veteraan uit San Diego was in dat decennium overigens nog niet actief. In de jaren negentig maakte hij met de band Lost Pilgrims twee albums en hij presenteert nu zijn solodebuut The Slow Down (eigen beheer). Kaplan is gezegend met een fraaie stem die ervoor zorgt dat zijn sound te vergelijken valt met Squeeze of Smithereens. Daar moet je dan wel pakkende liedjes voor schrijven natuurlijk, want daarin blonken genoemde bands toch wel uit. Kaplan, die in meer…

Tiny Legs Tim is een jonge Belg met de blues. Zijn artiestennaam verwijst naar zijn spillebenen, een gevolg van enkele levertransplantaties. Een paar keer vertoefde hij op het randje van de dood. Die ingrepen waren overigens geen gevolg van overmatig drankgebruik, wat je misschien van een bluesartiest zou verwachten, maar van een aangeboren afwijking. ‘One foot in the grave’, betere omstandigheden voor de blues zijn er niet. Die muziek is namelijk bij uitstek geschikt om moeilijkheden te overwinnen. Stepping Up (Sing My Title/N.E.W.S.) is meer…

DC Bloom volgde een aparte route naar het vak van singer-songwriter. De tegenwoordig in Austin, Texas, zetelende Amerikaan schreef speeches voor politici en zakenmensen, totdat hij daar genoeg van kreeg. Hij maakte van zijn hobby zijn vak. Ook wel zo goed voor zijn gemoedsrust; hij hoefde niet langer woorden in de mond te leggen van conservatieve types met witte boorden. Woorden waar hij eigenlijk niet achter stond. Als artiest kan Bloom zeggen wat hij wil. De manier waarop hij dat doet op The Rest Is Commentary (eigen beheer) komt meer…

Net als op het uitstekende Future Harvest (zie recensie) combineert Sean O’Brien op Risk Profile (Cold Hard Press) new wave met twang. De rocker uit San Francisco stamt uit de tijd van de paisley underground en heeft een kort verleden bij de band True West. O’Brien heeft voor opener Rehabilitated (I Want You) een Kinks-jasje aangetrokken, daarna zet hij een aantal nummers het masker op van Talking Heads. De rootsy variant van Sean O’Brien & His Dirty Hands neigt op I Can’t Say No ook naar Flamin Groovies. De opzwepende meer…

Joanne Mackell kan zichzelf wel voor het hoofd slaan. Wat heb ik gedaan? Waarom verblijft de vrouw van wie ik hou in de andere kamer? Op Every Day & Night (eigen beheer) verwerkt de Canadese singer-songwriter haar stukgelopen relatie. What Have I Done in het kwadraat. Ze heeft het verbruid. Altijd onderweg. Altijd in de weer met woorden. ‘I’m a drifter, a poet and a poem’, zingt ze. En ondertussen heeft ze alle bruggen achter haar verbrand. Het is een en al Desperate Sweetness. Halverwege de cd lijkt ze zich een beetje te meer…

Between Green & Gone (eigen beheer) van Miriam Jones is een album met tien liedjes van zo’n vier minuten waarop een echt hoogtepunt ontbreekt. Drie sterren, daarmee is het moeilijk aandacht trekken in het overstelpende aanbod aan muziek. Toch is dit echt een heel fijne plaat voor liefhebbers van ambachtelijk vormgegeven liedjes. Vocaal is er geen vuurwerk te verwachten van Jones, maar het kost haar geen enkele moeite om tien nummers lang de aandacht vast te houden. Ze zingt als een folkzangeres die is afgedaald in een donkere rockclub. De Canadese meer…

Nanananana nananana. Het is een opmerkelijk refreintje voor Amelia Curran. De Canadese singer-songwriter die graag indruk maakt met haar scherpe teksten, houdt het wel heel simpel op Somebody Somewhere. Simpel als het is, het eerste nummer van They Promised You Mercy (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is wel direct raak. Curran zingt het met een stem die een beetje verkouden klinkt. Dat nasale vormt een spannende tegenstelling met het frisse ritme. Het slepende Coming For You ontwikkelt zich tot een meer…

Na wat omzwervingen langs platenlabels maakt Murder By Death sinds enkele jaren deel uit van de Bloodshot-stal. Geen betere plek voor de band uit Indiana dan daar. Murder By Death voegt van links in op de provinciale weg der altcountry, net zoals de meeste andere artiesten op dit label uit Chicago. De drums, de cello, de breaks, dit is een moderne sound met af en toe wat blurpende en brobbelende elektronica. I Shot An Arrow heeft veel weg van Mekons, de band van Jon Langford voordat die naar Amerika trok. Dezelfde Langford die meer…