Voordat Hank Woji zich vestigde als singer-songwriter in Terlingua, Texas, had hij al jaren ervaring in allerlei bandjes die aan de Amerikaanse oostkust actief waren. Als bassist en percussionist speelde hij in het voorprogramma van tal van gevestigde namen, vooral in New Jersey. Op The Working Life (eigen beheer) leren we hem kennen als een volgeling van Woody Guthrie. Vooral in zijn teksten is diens invloed groot. Woji neemt het op voor vakbondsleden, werklozen en anderen die leven op de scherpe rand van de Amerikaanse meer…

Casey Weston heeft een Amerikaanse vlag gedrapeerd over de leuning van haar stoel. Die staat midden in een open veld in het lange gras. Hoesje in zwart-wit. Het is allemaal zo americana als het maar kan. Maar stop Young Heart (eigen beheer) niet in de cd-speler. Computergestuurde drums, synthesizers en een jaren-tachtig-sound die niet om aan te horen is. Als Weston al van country houdt, dan is het die van de lettergrepen-rekkende soort. Die overdreven nadruk op een tekst zonder emoties hoort misschien bij een jong hart dat meer…

Met onvaste zang roept Tod Hughes op om te dansen. Hopelijk staat hij steviger in zijn schoenen dan zijn wiebelige voordracht doet vermoeden, want anders loopt het niet goed af. Dan is het na Let’s Dance een kwestie van ‘drinking alone again’, zoals we horen op Brad’s Song. Changing Gears (eigen beheer) is een ep met zes nummers waarmee de singer-songwriter uit Calgary debuteert. Just Sing heet een van de liedjes. Hij doet dat met begeleiding van zijn band Tod Hughes Project. Aardig gedaan allemaal, maar om echt indruk te maken zal het gezelschap meer…

Aaron Newman & the OK Caravan (eigen beheer) is een debuut vol licht verteerbare rootsrock. Dat OK staat voor Oklahoma waar deze band vandaan komt. Aaron Newman & the OK Caravan zijn minder rechtlijnig dan de wegen in deze Amerikaanse staat. Op het fraai getitelde The Battle Of Washita River gooien ze het een en ander door elkaar, maar ze weten te voorkomen dat het een rommeltje wordt. Nadat een twangende gitaar het nummer opent, zoekt de band weer die lichtere toon op. In de melodie zit een beat die ergens doet meer…

Op Guitar Town had Steve Earle het al over My Old Friend The Blues. En jawel, die stond weer eens op de stoep. Voor de zevende keer liep een huwelijk van hem spaak. De relatie met Allison Moorer hield niet langer stand. Dus maakte Earle een bluesplaat. Nou ja, soort van. Hij stoeit een beetje met de vorm, maar legt in het cd-boekje uit dat blues niets met vorm te maken heeft. En ook niet met een bepaalde streek in Amerika trouwens. De blues overkomt je. Zit in je. In de country van Earle zit altijd al heel veel blues. Maar heeft Earle op Terraplane (New West/Warner meer…

‘Alison, my aim is true’, zong Elvis Costello op zijn formidabele debuut. Zou Steve Earle die woorden ook wel eens hebben uitgesproken tegen zijn toenmalige vrouw Allison Moorer? Wie zal het zeggen. Ze hielden van elkaar en misschien doen ze dat nog wel, maar samenzijn ging niet langer. Moorer zingt erover op Down To Believing (Proper). En ze heeft het ook over haar autistische zoontje John Henry. Zware kost. Alsof ze al niet genoeg voor de kiezen heeft gehad in haar leven. Ze heeft het op Like It Used To Be en I’m Doing Fine even over haar meer…

We hebben hier in het verleden wel eens de vraag gesteld of JJ Grey & Mofro nog wel thuishoort op deze site. Ging de band uit Florida niet teveel de kant op van funk? Ol’ Glory (Provogue/Bertus) roept die vraag niet op. Dit is funk, jazeker, maar dan wel funk uit het oude zuiden van de Verenigde Staten. De stroop druipt er vanaf. Tjonge, wat is die Grey een geweldige soulzanger. Op nummers als A Night To Remember en het titelnummer doet hij nauwelijks onder voor de white Texas soul shouter Roy Head. The Island is soul met akoestische gitaar waarin meer…

Over Trappers Cabin hebben we het hier al vaker gehad. Lees de recensie van The Law er nog maar eens op na voor veel meer over deze bijzondere artiest uit de Amerikaanse staat Georgia. Long Journey Home (eigen beheer) is de nieuwste plaat en die staat weer vol opmerkelijke avant-americana. Op Fortune And Fame golven de zware toetsen van links naar rechts. Vooral met de koptelefoon op heeft dat een geweldig psychedelisch effect. In zijn teksten roept Trappers Cabin een wereld op die de grenzen van de werkelijkheid ontstijgt. ‘I’ve swam a meer…

Uit Zweden werd ons onlangs de derde titelloze cd van The Porter Draw toegestuurd. Op The Porter Draw (eigen beheer) staat typische altcountry met veel liedjes over onderweg zijn, zoals Out On The Highway en One More Night. De band uit Albuquerque, New Mexico, zoekt het regelmatig in het oude Mexico. Op Out On The Highway dromen ze van een senorita en op This Town gaan ze ook de grens over. Op Bitter Pill verhalen ze over het verliezen van de dromen die ze hadden toen ze nog studeerden. Nu worden ze in het holst van de nacht gewekt door meer…

De titel Doug Adamz Plays National Steel (eigen beheer) zet je op het verkeerde been. Dit is namelijk geen instrumentaal album. Dat had makkelijk gekund, want de ten noorden van San Francisco woonachtige musicus heeft al vijf puur instrumentale werkstukken afgeleverd. Doug Adamz schrijft echter ook liedjes en die staan deze keer centraal. Trouwens, het enige puur instrumentale nummer doet Adamz niet op een National gitaar, maar op mondharmonica. Dat Mr. Huffin Puffer is een snel werkje met een shuffle van de voeten en zou zo meer…