Op Out Here (eigen beheer) van Cody Beebe & the Crooks komen southern rock en heartland rock samen. Daar blijft het niet bij. De band komt uit Seattle, Washington, en dat blijkt wel op Never Too Young, dat qua tempo helemaal Pearl Jam volgt. Geen wonder, het album werd opgenomen in de London Bridge Studio in Seattle, de plek waar de grungeband werkte aan het klassieke album Ten. Circle klinkt als Pearl Jam met steelgitaar. Dangerous begint door de toevoeging van blazers bijna als ska, maar daarna draait het nummer naar meer…

Een overdosis droefheid is het onderwerp van If I Ever Walked Away. Richard Lindgren haalt Hank Williams er bij om de hopeloosheid te onderstrepen. Het is een werkelijk prachtig nummer waarin een saxofoon de larmoyante sfeer benadrukt. Het titelnummer Sundown On A Lemon Tree (Rootsy/Sonic Rendezvous) waarmee het album begint, is al even sterk. Toetsen, drums en een beetje praatzingende Lindgren. De Zweed heeft zes uitstekende nummers geschreven voor zijn nieuwste cd en hij voegt daar vier covers aan toe. Die liedjes van meer…

Zijn scherpe stem heeft de toon van een politieke folkzanger uit de jaren zestig. De gedrevenheid van Matt Townsend heeft daar zeker mee te maken. De Amerikaan uit de noordoostelijke staat Vermont begon enkele jaren geleden puur voor zichzelf met het schrijven van nummers. Na wat optredens in lokale coffeeshops kwam het tot een ep en zo ligt er nu de cd Matt Townsend & The Wonder Of The World (Eternal Mind Records). De indiefolk van het tegenwoordig vanuit North Carolina opererende gezelschap is krachtig en energiek. Dylan en meer…

Is het jazz? Is het hiphop? Overture is een vreemd werkje waarin de naam van Linda Ronstadt valt, verder is er geen touw aan vast te knopen. De band Sassparilla leeft zich op de door Chet Lyster (Eels) geproduceerde dubbelaar Pasajero/Hullabaloo (Fluff & Gravy Records) uit in eclectisme. De band uit Portland, Oregon, experimenteert er lustig op los. De soulrootsrock van Dark Star doet het met een cowbell en zet lange gitaarlijnen tegenover trillende gitaarnoten. Doet vooral aan Steve Miller denken. What The Devil Don’t Know is trippy moerasblues. Die meer…

Janis Joplin overleed in 1970 in kamer 105 van het Landmark Hotel in Hollywood aan een overdosis. Geen idee of dit soort feitenkennis tot het studiemateriaal behoort aan de Rockacademie in Tilburg, feit is dat daar de contacten werden gelegd voor de formatie Landmark 105. This Time (V2 Records) is het uitstekende debuut van de in 2009 opgerichte band. Natuurlijk is Janis Joplin een invloed, hoewel de rock van Landmark 105 minder buigt naar blues dan je op basis van dat gegeven zou mogen verwachten. This Time is vooral een ouderwetse meer…

Fever mengt een beetje pop met een beetje southern rock. Het is een fraai begin van Jack Kerowax (St. Cait Records). Het titelloze debuut van Jack Kerowax is niet het eerste artistieke levensteken van Johnny Beauford, de spil van deze band uit Dallas, Texas. Hij heeft ook een soloplaat gemaakt en is tevens bandlid van Bravo, Max! en Deadmoon Choir. Ze hebben allemaal platen uit op St. Cait. Jack Kerowax zou oorspronkelijk een plaat onder de naam van Beauford zijn, maar gaandeweg het opnameproces werd duidelijk dat het toch echt meer…

De classic rock van Achilles Wheel strekt zich uit langs de kust van Californië om af en toe even de binnenlanden aan te doen. En met de latin groove van From The Fire duiken ze zelfs even over de grens naar Latijns-Amerika. Stones To Sand (eigen beheer) is het tweede album van de Amerikanen. Countryrock, southern rock, jamrock, psychedelische rock, bluesrock, het zit er allemaal in. De beide frontmannen Jonny ‘Mojo’ Flores en Paul Kamm zorgen voor voldoende afwisseling. Op She’ll Wait (Until The Time Is Right) en Nobody Drinks If The Bottle’s Dry laten meer…

In de begeleidende blurb bij Aviator (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) stelt Stoney LaRue dat alles voor hem draait om de band met zijn publiek. Niet dat hij simpelweg biedt wat van hem wordt gevraagd, nee, hij wil zijn gehoor stof tot nadenken meegeven. Nobel streven, mits je er ook nog een beetje lekker bij kunt rocken natuurlijk. Op beide fronten slelt Aviator nogal teleur. LaRue schept zulke hoeveelheden Oklahoma red dirt over zijn liedjes, dat ze er bijna in verdwijnen. Wat overblijft is een eenvormige brij aan grauwe rootsrock. Op de meer…

Voor Drew Holcomb heeft muziek een medicinale werking. Dat ontdekte hij als tiener. Nadat zijn gehandicapte broertje op 14-jarige leeftijd plotseling stierf, omringde Holcomb zich met de muziek van Radiohead, Bob Dylan en vele andere artiesten. Muziek als troost. Muziek om de wereld aan te kunnen. Dat mag je dus ook verwachten van Medicine (Magnolia Music), het nieuwe album van Drew Holcomb and the Neighbors. Eerlijk gezegd weet ik niet zo zeker of ik de vergelijking van muziek als medicijn zo’n gelukkige vind. Een medicijn verzacht meer…