De voorouders van Bennett Jackson trokken honderd jaar geleden van Mexico naar Amerika. Ze arriveerden in Texas door bij El Paso de Rio Grande over te steken. Sindsdien trokken nieuwe generaties verder omhoog naar het noorden. Jackson is inmiddels aan de terugreis begonnen. Hij opereert tegenwoordig vanuit Austin, Texas, maar nam het uitmuntende Texana (eigen beheer) nog wel op in Brooklyn, New York. Na twee ep’s is dit zijn derde wapenfeit. Jackson begint op Broken Hearted Dude met de bekentenis dat hij eigenlijk John Wayne zou meer…

Twee stemmen. Twee akoestische gitaren. Als het derde liedje Cost Of Eden voorbij is, is de aandacht al een beetje verslapt. Parsons Thibaud houden op Eden (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) tien nummers vast aan hetzelfde stramien. Joseph Parsons en Todd Thibaud bevinden zich op een punt in hun bestaan dat ze zich gaan richten op het ouder worden en alles wat dat met zich meebrengt. Ze moeten omgaan met de realiteit van verbroken relaties, verbleekte dromen en gemiste kansen. Dat doen ze nogal ingetogen. Misschien zijn ze meer…

Op de elfde cd doet Steve Mednick voor het eerst een cover. Speciaal voor zijn vrouw speelt hij Josie van Donovan, een nummer waar ze als tiener helemaal weg van was. Never Mind The Rain (eigen beheer) biedt verder weer alles wat we van de man uit Connecticut gewend zijn. Zijn onvaste zang heeft soul, zijn rootsrock verkent het hele spectrum aan invloeden. Producer Eddie Seville speelt diverse instrumenten, terwijl die andere getrouwe partner Billy Kotsaftis de elektrische gitaar op enkele nummers weer heeft omgegespt. Fraai is de fluit meer…

Het rock-‘n-roll-leven bevalt Eddie Seville wel. Hij beschrijft het op I’m Pacing Myself: een liefje in elke stad die hij aandoet, bier drinken en smoking that stuff. En helemaal gelukkig als hij Hank Williams hoort. Op Ashes To Ashes speelt een jukebox een nummer van The Flying Burrito Brothers. Ragged Hearts (eigen beheer) staat vol met dit soort beelden. ‘A gambler and a whore / A shotgun at my door’, op opener A Crooked Mile. Op Love’s Got A Hold knauwt Seville als Steve Earle, op Dougie’s Blues klinkt een harde steelgitaar. De multi-instrumentalist meer…

De wereld was begin jaren zeventig nog niet klaar voor The Stooges. Na drie platen vol protopunk, een labeltje dat natuurlijk pas later op deze wilde rockmuziek geplakt kon worden, was het in 1973 gedaan met de band. Iggy Pop en James Williamson schreven nog wel de nummers voor een opvolger van Raw Power, maar die zou nooit verschijnen. Met Re-Licked (Leopard Lady Records) gaat een langgekoesterde wens van gitarist Williamson in vervulling. Eindelijk ligt er een plaat met al die nummers. En wat voor een plaat is dat! Omdat Pop niet meer…

Mompelend en fluisterend tracht Chip Taylor ons deelgenoot te maken van zijn verhalen. Drie cd’s telt The Little Prayers Trilogy (Train Wreck Records/Munich). Zucht. Dertig nummers. Zucht. Bandieten en helden bevolken de songs. Heiligen en moordenaars. Taylor tekent her en der verhalen op. Van Czechoslovakian Heaven gaat het naar Nine Soldiers In Baltimore waarna een verhaal volgt over Ontario Crimes. Dat alsmaar zuchten en steunen in al die liedjes is na een tijdje nogal vermoeiend. Hoe mooi sommige liedjes ook mogen zijn, het is meer…

In de recensie van Obadiah wezen we al op de invloed van Al Green. Op Indian Ocean (Nettwerk/Munich) is de overeenkomst met diens platen nog veel groter. Dat is te danken aan muziekjournalist en filmmaker Robert Gordon, een kenner op het gebied van muziek uit Memphis. Hij nodigde folkzangeres Frazey Ford uit om samen met de band van de legendarische soulzanger een plaat op te nemen. In Memphis natuurlijk. In dezelfde studio waar Willie Mitchell begin jaren zeventig geweldige elpees van Green produceerde, kwam dit album tot stand. Ford stond er meer…

Bluegrass uit Zweden. De band G2 beschikt over vijf zangers, waarvan Christoffer Ollsson de belangrijkste rol opeist. Ook als songschrijver drukt hij zijn stempel op Mind Over Matter (Rootsy/Sonic Rendezvous). Zoals de meeste frontmannen heeft hij gekozen voor de gitaar. De andere leden doen hun ding op banjo, dobro, mandoline en bas. Het album begint heel aardig met You Search You Find, waarop ze musiceren op het kantelpunt van bluegrass en countryrock. De positieve energie spat er vanaf. De band nam het album op in meer…

Namedropper (Continental Record Services/Munich) van Oh Susanna zou dienst kunnen doen als een who’s who van Canadese rootspop. Suzie Ungerleider liet haar collega’s speciaal voor haar liedjes schrijven. Een idee van producer Jim Bryson, zelf had ze gewoon willen kiezen uit bestaand materiaal. Ron Sexsmith, Royal Wood, Old Man Luedecke, Luke Doucet, Joel Plaskett en anderen leverden netjes op tijd een liedje af waarmee Oh Susanna en Jim Bryson aan de slag gingen. Het leverde een album op vol lieflijke folk. Verzorgd, netjes, meer…