Eerst moest ik even denken aan Terry Anderson toen ik het hoesje van Sonic Soul Sessions (eigen beheer) bekeek. Maar nee, het gaat hier om Terry Davidson & the Gears. Maar ver verwijderd van de asskickin music van Anderson, vooral succesvol door enkele nummers die hij schreef voor Dan Baird en diens band The Georgia Satellites, is Davidson niet. Het best omschrijft hij zijn idee over muziek op Without The Blues, het slotnummer van dit album. De musicus uit Columbus, Ohio, somt een lange rij artiesten op bij wie blues de basis vormt van meer…

De Canadees Cris Cuddy heeft ervaring zat. The Best Kept Secret (eigen beheer) is zijn tiende soloplaat, terwijl hij ook al actief was in diverse bands. Met The Honey Tree begint het album aan de zoete kant. Maar al tijdens het nummer moet je die eerste indruk bijstellen. Al was het maar om de steelgitaar van Bob Taillefer. Cuddy schrijft vooral verhalende songs en die verpakt hij in jasjes van steeds een iets andere snit. Amy heeft met die shufflende drummer een jazzy aanpak. Met heel fijne bijdragen van een koortje. Ze vallen maar heel meer…

Zo ongeveer tegelijkertijd met de release van Bring It All In (New Wheel) is Elijah Ocean verhuisd van New York naar Los Angeles. Daar zullen ze hem met open armen ontvangen. De derde plaat van de Amerikaan biedt namelijk ouderwets goede countryrock. Tegelijkertijd kun je ook stellen dat de singer-songwriter de oversteek helemaal niet had hoeven maken, want met deze release doet hij al voor niemand uit Laurel Canyon onder. De slepende drums brengen hem in het titelnummer naar Californië, waar viool en steelgitaar hem gezelschap houden. De desperate meer…

Vrouwen houden niet van de steelgitaar. Dat vinden ze een zeikinstrument. Ze hebben geen behoefte aan gejank. Dat kunnen ze zelf wel. Is dit een vrouwonvriendelijk stukje? Geenszins! Al die mannen die van de pedal steel houden, moeten namelijk maar eens nadenken hoe dat komt. Durven ze hun emoties niet te tonen? Huilen ze innerlijk stiekem een beetje mee met het instrument? Nou ja, ach ja. Genoeg onzin, over naar Shaken (Bloodshot Records/Bertus) van Maggie Björklund. Dat is een vrouw en de pedal steel is haar instrument. Alle vooroordelen meer…

Het bloemrijke taalgebruik van Joe Henry mag soms moeilijk te doorgronden zijn, de man slaagt er altijd in om zijn woorden betekenis te geven door een sfeertekening van ongekende pracht. Op Invisible Hour (Ear Music/V2) buigt de artiest zich over het instituut dat huwelijk heet. Moeilijk onderwerp. Zou sentimenteel kunnen worden. Of juist onheus afstandelijk. Zo niet bij Henry, die de taal gebruikt als een instrument om de zachte melodielijnen de juiste rondingen te geven. Hij zingt over de liefde met alle ongemakken. Maar als een ding meer…

Het is dat The South Austin Moonlighters verklappen waar ze vandaan komen, want dat had je echt niet geraden. Erg Texaans klinken ze namelijk niet. Amerikaans daarentegen weer wel. Op Burn & Shine (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) maken we vooral kennis met een funky viertal. Op Found My Way Back valt te denken aan Wild Cherry en Wet Willie, maar ook aan Johnny Guitar Watson en Lenny Kravitz. Moonlight Ride is ook zo funky als wat. Verder switchen ze van classic rock naar bluesrock en van pop naar soul. Enne, toch meer…

The Bloodhounds is just another band from east L.A. en dat feit alleen is al reden genoeg om met buitengewone belangstelling het debuut Let Loose! (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) in de speler te stoppen. Wat kunnen deze vier jongemannen uit Los Angeles betekenen voor de toekomst van chicanorock? Wel, ze zijn in ieder geval geen Los Lobos. Geen van de leden speelt accordeon om maar wat te noemen. De voorkeur van The Bloodhounds gaat meer uit naar garagerock en rhythm & blues. Ze beginnen met Indian Highway, een heerlijk meer…

Micky & the Motorcars nemen ons mee naar dezelfde Long Road To Nowhere waar we al zo vaak overheen zijn gereden. We houden van die lange eenzame weg naar nergens. We weten dat we nooit zullen aankomen, maar onderweg zijn is genoeg. De reis is inspirerend en geeft energie. Met Micky & the Motorcars raken we die echter een beetje kwijt. De rootsrock op Hearts From Above (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is platgeslagen en grijs als het asfalt. Doordat steeds aan het verwachtingspatroon wordt voldaan, sukkel je bijna in slaap op meer…

Een studio die in de as werd gelegd. Een bassist die op het podium stierf. Het waren bewogen jaren voor Richard van Bergen. Een plaat waar hij vier jaar geleden aan begonnen was, lag op een plank stof te vergaren. Totdat Van Bergen zich realiseerde hoe dierbaar juist deze opnamen hem waren. Zodat alsnog met een beetje nawerk Rootbag (eigen beheer/Music & Words) werd afgerond. En wat een puike bluesplaat is dat! Met de overleden Dick Wagensveld op bas en Jeroen JJ Goossens op drums kronkelt de gitarist van je wah wah wah langs meer…

Weinig artiesten switchen zo makkelijk van diepliggende emoties naar cynische humor als Loudon Wainwright III. Het ene moment bijtend in zijn commentaar, het volgende vooral schuldbewust over zijn eigen rol. Dat doet de Amerikaan al zo sinds zijn debuut uit 1970. Still Haven’t Got The Blues (Yet) (Proper/Rough Trade) is zijn twintigzoveelste album en wat is het weer een genot om je door alle drukte op sleeptouw te laten nemen. Vanaf de rockabilly met blazers en wilde gitaren van opener Brand New Dance schiet het alle kanten op. Zo trekt meer…