Twist, bend, curve and shake. Twist, bend, curve and shake. Twist, bend, curve and shake. Twist, bend, curve and shake. Hese stem. Kronkelende gitaren. Knisperende percussie. Lijnen van Arizona naar Florida en van New York naar Los Angeles. Curve And Shake (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Walter Salas-Humara kenmerkt zich door dat bijzondere geluid van hem. Zijn songs volgen grillige lijnen, ongeveer zoals het schilderwerk van zijn hand dat de hoes siert. Verhalende liedjes die beginnen met een sfeertekening, maar waarin meer…

Ook veel te lang blijven liggen is Ghosts In The Attic (eigen beheer) van Reed Turner, dat zelfs al van 2013 dateert, maar hier in Europa pas dit jaar onder de aandacht is gebracht door de Zweedse distributeur Hemifran. Turner is een rusteloze ziel die na Amerika doorkruist te hebben thuis in Austin, Texas, met deze ijzersterke collectie songs op de proppen kwam. Het eerste nummer van de plaat, Modern Man, kruipt naderbij alsof het een werkje is van Jeff Buckley. Turner heeft met zijn hoge, zuivere zangstem geen vocale strapatsen nodig om die indruk meer…

Het jaar is bijna voorbij en er liggen nog zoveel platen die besproken moeten worden. Zoals dit Someday, The Moon Will Be Gold (Trickser Tondrager/Sonic Rendezvous) van Kalle Mattson. De aantekeningen die ik tijdens het beluisteren maakte, zijn al maanden geleden opgeslagen in een bestandje. Louter positieve opmerkingen. Dus waarom stond die recensie nooit op deze site? Door de overstelpende hoeveelheid releases is er bijna geen tijd meer voor bezinning. Toegegeven, een zwaar woord voor gewoon een stukje waarin je iets tracht duidelijk te maken over een album en meer…

Net als op 27 van M. Lockwood Porter draait het op 77 (Don Giovanni Records/Red Eye/Sonic Rendezvous) van Nude Beach om Big Star. De invloed van die band die begin jaren zeventig magistrale powerpopplaten afleverde is in ieder geval veel groter dan de muziek uit 1977. Ja, het trio uit New York maakte hiervoor punk, maar dit is toch echt pure powerpop. Naast Big Star valt ook sterk te denken aan Dwight Twilley Band, overigens wel een band die in 1977 actief was. Gitaar, bas, drums en meerstemmige zang. Heerlijke deunen. Simpele liedjes. Pop zoals meer…

‘It ain’t better to burn out than fade away’, zingt M. Lockwood Porter in een prachtig eerbetoon aan Chris Bell. Net als Hendrix, Cobain en veel te veel andere popartiesten stierf het voormalige bandlid van Big Star op 27-jarige leeftijd. Weliswaar verkopen ze in Haight-Ashbury geen T-shirts met de beeltenis van Bell, toch was zijn muziek van een onaardse schoonheid betoogt Porter. 27 (eigen beheer) is na het voortreffelijke Judah’s Gone de tweede plaat van Porter, zelf 27. Hopelijk zullen er nog vele albums volgen, want deze van Oklahoma naar meer…

De hoesfoto van Out Of Time (eigen beheer) van Jim Keaveny is genomen in een oude bestelbus. Als de artiest eens flink op de rem moet staan, dan vliegt de gitaarkoffer hem in de nek. Het past wel bij de zorgeloze sound van de singer-songwriter uit het Texaanse Terlingua. Vooral bij het titelnummer. Die voortduwende beat van bas en drums. Die blazers die af en toe opkomen. Het lekkere gitaarwerk. Heerlijk losjes allemaal. Alles waait van zijn plek. En van de door corrossie aangetaste laklaag vliegt weer een stukje roest. Op Eugene To Yuma jubelt een meer…

Nadat zijn tourbus in 2001 was geplunderd in New Orleans, bleef Luke Winslow-King er noodgedwongen rondhangen. Eigenlijk was het een geluk bij een ongeluk, want de oude jazz en blues uit de stad in Louisiana boeiden hem mateloos. Op Everlasting Arms (Bloodshot Records/Bertus) put hij weer volop inspiratie uit de muziekgeschiedenis van The Big Easy, zoals de stad ook wel wordt genoemd. Trompet, trombone en saxofoon benadrukken de vooroorlogse sfeer die de slidegitarist nastreeft. Gelukkig gaat Winslow-King deze keer ook meer…

De nummers van Nelson Wright op Orphans & Relics (eigen beheer) ademen een rustieke sfeer. De geur van rook en whisky, een kop koffie als de zon opkomt, de koude wind die in rondjes om een schuur waait. Het tweede album van de artiest uit Seattle begint met het beeld van een waterrad. Daar bij Miller’s Wheel vinden twee jonge geliefden elkaar voor het eerst. Producer Michael Thomas Connolly heeft een grote rol in het aanstampen van de mossige ondergrond. De manier waarop hij de dobro speelt op Miller’s Wheel is prachtig. Alsof meer…