Marc Ford was de leadgitarist van Black Crowes. Van de bluesy in hasjdampen gehulde hardrock van die band is geen spoor te bekennen op Holy Ghost (V2). Na jaren van drank en drugs zoekt Ford het tegenwoordig in huiselijk geluk. De milde westcoastrock op zijn nieuwste album is daarvan de weerslag. ‘Í’m running on empty’, horen we hem zingen op Dream #26, een kleine verwijzing naar singer-songwriter Jackson Browne. Ford soleert als rootsy softrocker nauwelijks op elektrische gitaar. Ook de andere gitaristen waaronder meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die musici uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Slow Fox uit Zweden? Ze groeide op met de bitterzoete klanken van Mary Chapin Carpenter, Lucinda Williams, Gillian Welch en al die anderen. Op Oh My (Rootsy/Sonic Rendezvous) zijn die invloeden verwerkt in een persoonlijke stijl. Eigenlijk meer…

In de inleiding van mijn jaarlijst over 2013 had ik het over een ge-wel-di-ge ep van een Texaan die door niemand is opgemerkt. Hier dan eindelijk de recensie van dat plaatje van nog geen 19 minuten. Vijf sterren voor zo’n korte speelduur lijkt overdreven, maar is dat geenszins. Voor The Rooster (eigen beheer) van David Ramirez zou ik wel zes sterren over hebben… En het album Apologies (eigen beheer) uit 2012 is al even sterk. Hoe kan het dat deze singer-songwriter nog totaal geen naam heeft gemaakt? Mogelijk geeft hij zelf het antwoord op The Forgiven dat op The Rooster staat. Het is een sleutelnummer voor Ramirez. ‘They love me for being honest / They love me for being myself / But the minute I mention Jesus / They want me to go to Hell … It’s hard to find the balance / When I don’t believe in one / When you mix art with business / You’re just shooting an empty gun … You’re just a songwriter, you ain’t meer…

Voor The Passage Of Time (eigen beheer) van Gerry Griffin moet je wat tijd nemen. De Canadees maakt geen gemakkelijk in het gehoor liggende deuntjes. Bovendien heeft hij een hese stem die zeker nogal wat luisteraars zal afschrikken. De fans van Captain Beefheart zal hij met die stem wellicht juist weten te plezieren. Tenzij ze deze Griffin beoordelen als slap surrogaat. Dat zou onterecht zijn. Op Not Noticing en That’s What Friends Are For is de gelijkenis weliswaar sterk, ook gezien de gecompliceerde ritmische structuren, maar Griffin komt meer…

Hij zingt op het eerste nummer over Johnnie Walker en dan weet je meteen hoe hij aan die ruige strot komt. Neal Black heeft zo’n stem die doet vermoeden dat hij al vertoeft in het voorportaal van het hiernamaals. ‘Sometimes you need a higher power to keep moving on’, zingt hij op Jesus & Johnny Walker. En blijkbaar zoekt hij het dus vooral in die vierkante fles. Geen wonder dat er niets nieuws onder de zon is op Before Daylight (Dixiefrog/Bertus) van Neal Black & the Healers. Toch verrast de Amerikaan met enkele funky passages in dat meer…

Voor de derde achtereenvolgende keer vertrouwt Owen Temple op Gabriel Rhodes, die als producer en multi-instrumentalist zijn stempel drukt op Stories They Tell (Blue Rose/Sonic Rendezvous). Temple is een songschrijver met een sterk observatievermogen die zijn indrukken tamelijk droogjes verpakt, maar ondertussen wel de diepte ingaat in zijn teksten. De Texaan verstaat de kunst om zonder moeilijke woorden wijze dingen te vertellen. Verwacht geen ingewikkelde verhandelingen, maar schetsen meer…

Het moet goed toeven zijn in het fictieve Texassippi. Beetje autorijden in het maanlicht langs de Golf van Mexico en genieten van de zonsopgang. De geur van magnoliabomen opsnuiven. De oceaan overzien met de zonnestralen op het gezicht. Maak je niet te druk. Relax een beetje. Zoals Jim Suhler het doet op Panther Burn (Underworld/Sonic Rendezvous). Geen noodzaak voor noviteiten als je roots hier liggen. Je nodigt Kim Wilson uit voor een potje mondharmonica op I Declare, lekker hoor. Suhler meer…

Voo Davis werd geboren in Alabama, maar groeide op in Chicago. Wat je dan krijgt? Harde blues met een zachte ondergrond van zuidelijke soul. Vicious Things (Butter & Bacon Records) vangt aan met een scheurende mondharmonica in One For The Habit, One For The Road. De drukte en aanpak is vergelijkbaar met The Black Keys. ‘I ain’t no rockin’ man’, zingt hij, maar hij bewijst het tegendeel. Ook Whisper heeft een lekker hobbelig ritme. Op Phantom Woman tapt hij uit een heel ander vaatje. Rollend pianospel en heerlijke meer…

Op Sideshow Love (Rootsy/Sonic Rendezvous) behandelt Will Kimbrough de liefde waar de glans af is. De Amerikaan kreeg nogal wat sms-jes van vrienden die worstelden met een relatie. Goed onderwerp voor een verzameling liedjes derhalve. Gevoelige liedjes, grappige liedjes, serieuze liedjes. De begaafde songwriter houdt voldoende afstand waardoor het geen moment te zwaar wordt. Dance Like Grownups Dance komt over als een opgewekt liedje met een laagje melancholie. Op I Want Too Much klinkt Kimbrough meer…