Een liefdesgeschiedenis die zich afspeelt in het schijnsel van een chemische fabriek, het is een bijzonder decor. Robert Ellis schreef er een schitterend liedje over dat de titelsong werd van zijn derde cd. Op The Lights From The Chemical Plant (New West Records/Warner Benelux) vangt de Texaan zijn observaties in fraaie beelden, waarbij zijn nasale voordracht eerder versterkt dan afbreuk doet. De mooie zinnen volgen elkaar op in composities waarin zijn countryroots worden opgetild door pop en jazz. Uit de arrangementen van Ellis en meer…

Een titel voor zijn nieuwe plaat was niet nodig vond Tommy Ebben. Zijn portret en naam op de cover, dat moest genoeg zijn. Tommy Ebben vindt zichzelf opnieuw uit op zijn titelloze nieuwe plaat. Hij presenteert zich zoals hij is, dat is de gedachte. Op Tommy Ebben (Goomah Music/Excelsior Recordings/V2) heeft de musicus zijn band The Small Town Villains niet meer nodig. Een rootsplaat moest het niet meer worden. En dus horen we deze keer popliedjes in een moderner jasje. Best fraaie liedjes eigenlijk, maar het duurt wel even voordat meer…

Clay McClinton volgt wel erg nauwkeurig de voetsporen van zijn vader Delbert. Hebben ze dezelfde schoenmaat? Zodat Clay in zijn cowboylaarzen precies kan stappen in de afdrukken van zijn vader? Misschien is het gezeur, maar de overheersende indruk van Bitin’ At The Bit (Red Chili Records/Sonic Rendezvous) is dat junior wel erg goed heeft geluisterd naar senior. De geweldige song Victim Of Life’s Circumstances van Delbert krijgt een natuurgetrouwe uitvoering, maar dat betekent ook dat het een nogal fletse uitvoering is. Interessanter was meer…

Sean Taylor is een jonge Britse bluesrocker die steeds duidelijker kiest voor een meer algemene koers als singer-songwriter. Op Chase The Night (eigen beheer/Bertus) doet hij dat met wisselend resultaat. Zo is het titelnummer waarmee de cd begint niet echt opzienbarend. Op het tweede nummer van de plaat maakt hij meer indruk. Biddy Mulligans is een tamelijk triest pianoliedje over een bar aan Kilburn High Road in Londen. Op So Fine spoelt de percussie als regen op straat in de Britse hoofdstad in een liedje dat atmosferisch is als Daniel Lanois en meer…

Elke keer als Jericho Road klinkt moet ik aan Child In Time van Deep Purple denken. En ook al heb ik niet zoveel met de hardrock van die band, op de een of andere manier is het een heel aangename associatie. Damien Jurado die gaat gillen als Ian Gillan, onwaarschijnlijk, maar toch een beetje waar. En ik? Ik vind het prachtig. Brothers And Sisters Of The Eternal Son (Secretly Canadian/Konkurrent) is een moderne plaat die op heerlijke wijze teruggrijpt naar vervlogen tijden. Vooral liefhebbers van psychedelische rock komen aan hun trekken. De samenwerking meer…

De eerste woorden van Chris Eckman op Harney County (Glitterhouse Records/Munich) zijn ‘scratched in stone’. Zo klinkt het ook als Eckman zingt. Stof en gruis, de Amerikaan zoekt het altijd op. Niet voor niets heette het laatste album van The Walkabouts Travels In The Dustland. Stof en gruis. Eckman veegt het op uit de verlaten fabrieken in Slovenië, waar hij al jaren verblijft. Of hij schept het op in Mali, waar hij met Dirtmusic musiceert in de woestijn. Deze keer keer schraapt hij het van de rotsen in Harney County. Dat ligt meer…

De gitaren wroeten in de oceaanbodem en maken het nog donkerder dan donker. Daar doorheen snijdt de stem van Jeff Finlin. Scherp als een zwaardvis met aan die gemene punt ook nog eens vervaarlijke kartelranden. Een uit duizenden herkenbare stem die gemaakt is voor rootsrock, een muziekstijl waar de echte klasbakken stoer zijn door zichzelf te blijven. Op My Moby Dick (Bent Wheel Records/Munich) staan liedjes met titels als I Killed Myself Last Night en Woke Up Inside A Revolution. Als schrijver bezit Finlin over een meer…

Met Tambourine (eigen beheer/Sonic Rendezvous) levert Fred Eaglesmith zijn twintigste album af. Zoals we inmiddels van de Friese Canadees gewend zijn, gooit hij het roer weer eens volledig om. Op zijn nieuwste collectie liedjes staan zeurende orgeltjes, grof gekartelde gitaren en slaggitaartjes die golven vol heerlijk klotsende soul brengen. De muziek uit de tweede helft van de jaren zestig vormde het uitgangspunt voor Tambourine. De psychedelische soul en garagerock verpakt Eaglesmith in een soort hitparadepop die meer…

Waarschuwing: treedt niet binnen in House Of Morgan (Fluff & Gravy Records) als u van zoete broodjes houdt. Die worden hier namelijk niet verkocht. Drunken Prayer is eigenlijk Morgan Geer en die speelde in zijn eentje deze cd vol. Compleet onzinnige waanzin waarin sirenes loeien en vogeltjes kwetteren. Zo lofi als het maar kan. Opgenomen met een cassettedeck van Tascam en een microfoon van Radio Shack. Op het eerste gehoor slaat het allemaal werkelijk nergens op, maar na meerdere draaibeurten blijkt de elementaire meer…

Withered Hand is de artiestennaam van Dan Wilson, een Schot die pas op zijn dertigste serieus werk begon te maken van muziek. New Gods (Fortuna Pop/Munich) is zijn tweede album. Een typisch Schots product en niet alleen door de medewerking van King Creosote en leden van The Vaselines en Belle & Sebastian. Regelmatig valt er te denken aan Teenage Fanclub. Net als die Schotse band heeft ook Withered Hand een hang naar de westkust van de Verenigde Staten. Dat blijkt uit songtitels als King Of Hollywood (met twangende gitaar) en meer…