Veel dode mannen. Veel bloed. Veel moordlust. Een flinke dosis gekte en bezetenheid brengt Lincoln Durham op Exodus Of The Deemed Unrighteous (Droog Records). Huilen als een oude bluesman die een wolf nadoet (Stupid Man), zo klinkt dat. Op zijn website staat de omschrijving ‘Obnoxious Southern Gothic Gospel Revival Punk One Man Band’. De Amerikaan nam deze cd op in Austin, Texas, met George Reiff achter de knoppen. Net als op The Shovel vs The Howling Bones (zie recensie) dus, maar deze keer zonder meer…

In een vorig leven was Jens Lysdal een sessiemuzikant voor The Pointer Sisters, Donna Summer en Sergio Mendes. Huh? Wat doet hij dan hier op deze site? Misschien helpt het dat hij die rol als oproepkracht op het podium tegenwoordig ook wel eens vervult voor Eliza Gilkyson. Dat klinkt toch een stuk vertrouwder nietwaar. Easy Heart (Continental Record Services/Munich) is dan ook wel degelijk een rootsplaat. Niet zomaar eentje. Geen dertien in een dozijn van deze Deen die dit album opnam in Austin, Texas, met mensen als Tim O’Brien, Greg Leisz, meer…

Angel Olsen is zo eenzaam dat ze wel zou kunnen janken, maar dat doet ze niet. Ze zit liever bij iemand die net zo eenzaam is. Wie weet wat er dan ontstaat. Het levert in ieder geval met Hi-Five een lekker rockend liedje op. Daarna daalt Olsen echt af in haar vertwijfeling. White Fire is goed voor bijna zeven beklemmende minuten. Olson zong bij Bonnie ‘Prince’ Billy. Solo is ze al net zo intens. Op Burn Your Fire Fo No Witness (Jagjaguwar/Konkurrent) voorkomt ze door af en toe eens flink uit te halen op elektrische gitaar dat meer…

Voor zijn tweede plaat reisde de jonge Canadees Joe Nolan wederom af naar Nashville. Tornado (Rootsy/Sonic Rendezvous) kwam er tot stand met zijn landgenoot Colin Linden (Blackie and the Rodeo Kings) als producer, net als op het debuut. Tom Wilson (tevens Blackie and the Rodeo Kings) is een andere Canadees die we hier aantreffen. Een ieder die Goodbye Cinderella (zie recensie) wist te waarderen, kan hier weer zonder nadenken toetasten. Linden heeft Nolan andermaal in een licht atmosferische setting geplaatst die meer…

Huke Green zingt alsof hij al onder de grond ligt. De strot vol modder en gruis. De man kan niet zingen, zo vernamen we uit de vele reacties op de recensie van zijn schitterende plaat Rustic Poet (zie hier). Mij maakt het niet uit. Ik vind het mooi. Heel mooi zelfs. En velen met mij, want positieve reacties waren er ook volop. In The Wayward Sons zingt Green de helft van de nummers, de andere helft horen we Samuel Barker wiens All This For Gas Money we ook bespraken (zie hier). The Long Fall Of The Wayward Sons (Ne’er-Do-Well Records) is weer meer…

In een seinhuisje op een verlaten treinstation aan de rand van Dresden werden microfoons opgesteld om het titelloze Heated Land (K&F Records/Hometown Caravan) op te nemen. Heated Land is de band rond de Duitser Andreas Mayrock. De singer-songwriter houdt het graag minimalistisch. Dat betekent niet dat er niets te beleven valt op dit fraaie album. Integendeel zelfs. De drums van Christoph Dehne en het basspel van de uit de jazz afkomstige René Stürmer leggen interessante ritmes neer die Alexandre de Ligonnes inspireren tot meer…

De Amerikaan Kenny Feinstein speelt op Loveless: Hurts To Love (Fluff & Gravy Records) het complete album Loveless van My Bloody Valentine na, maar dan anders, heel anders. Loveless wordt gezien als een mijlpaal in de shoegaze, een genre met zwaar vervormde gitaren en nauwelijks verstaanbare zang ver op de achtergrond. Dus wat een verrassing wat er hier te beluisteren valt. Met akoestische gitaren, mandoline, piano, dobro, fiddle en dulcimer worden de oorspronkelijke geluidsuitbarstingen teruggebracht naar de liedjes, mooi gezongen door meer…

Bijzonder verhaal: Hugh Coltman verliet de Britse bluesband The Hoax en zwierf door Parijs waar hij een rapper ontmoette met wie hij samen ging werken. Met een frisse blik sloeg hij aan het liedjesschrijven. Zero Killed (La Planque) is zijn tweede soloplaat die in 2012 in Frankrijk verscheen. Coltman kocht onlangs de rechten terug van Universal, zodat de dertien fraaie popsongs alsnog onder de aandacht worden gebracht in andere landen. Gelijk had hij. De liedjes passen prachtig bij het pak en kapsel op de hoesfoto. Door die foto meer…

Bluesy hardrock met een gillende zanger, lopen we daar nog warm voor? Nou, in het geval van de Australische band The Widowbirds dus wel. Heart’s Needle (eigen beheer) is namelijk een erg lekker plaatje. Waar dit vandaan komt, is overduidelijk. Led Zeppelin, Free, dat soort werk. En om minder ver in de historie af te dalen: Black Crowes. Zo’n band valt of staat met een overtuigende frontman. In het geval van The Widowbirds is dat Simon Meli. Gezegend met een heerlijke stem voor dit soort werk en als songschrijver weet hij meer…

Het prachtige For Ever van Eriksson Delcroix vormt de aanleiding om aandacht te besteden aan meer fraais uit België. Rain Change Fair (Deep Blue Something/Bertus) van de Belg HT Roberts dateert al van bijna een jaar geleden. Omdat mooie muziek nu eenmaal tijdloos is, zien we geen enkel beletsel om alsnog aandacht te schenken aan deze schitterende collectie songs. Tijdloos, dat is deze worp van 16 nummers (69 minuten) zeker. Want in alle eenzaamheid door de donkere nacht rijden, wel twintig uur alleen achter het stuur, dat is iets van alle tijden. Roberts heeft meer…