Met de lofzang Louisiana maakt Miss Tess onmiddellijk duidelijk waar ze zich ophoudt op haar nieuwste album Cher Rêve (Rights Records). De viool van Joel Savoy strijkt door het mos van de moerascipressen in een nummer dat slepend is als het werk van The Band. Miss Tess schreef het met Maya de Vitry, die ook vocaal een duit in het zakje doet. Fraai, erg fraai. En na die opener houdt het niet op. Ride That Train is rockende cajun met accordeon en steelgitaar. Op het door Kris Kristofferson geschreven Nobody Wins is de zang bijna wat jazzy, maar evenzogoed is het zo country als maar meer…

Wat een geweldig debuut is dit! Spade (Timeless Echo Records) van Hayden Redwine is nog nauwelijks opgemerkt, maar misschien verandert dat door de volle mep aan sterren uit te delen. Redwine komt uit West Texas en is een bewonderaar van Joe Ely en Terry Allen. Luisterend naar Spade valt echter vooral de grote gelijkenis op met het oeuvre van Ryan Bingham. Behalve de droge stem – alsof hij zand heeft gehapt tijdens een woestijnstorm omdat hij geen zakdoek had om zijn gezicht te beschermen – is er nog een overeenkomst met de tegenwoordig vooral als Yellowstone-acteur bekende Bingham; ook meer…

Never Been Home (eigen beheer) van Sweet Megg zorgde voor wat extra werk. Want wie is deze Sweet Megg? Een singer-songwriter uit New York die zich heeft gevestigd in Nashville. Alle nummers op het album zijn geschreven door Meaghan Farrell, dus dat zal haar echte naam wel zijn denk je dan. Maar vervolgens vind je een website van Meaghan Farrell die eveneens haar tijd verdeelt tussen New York en Nashville. Ook actief in alt-country, ze is thans op tournee met Fantastic Cat. Maar dat blijkt toch echt iemand anders te zijn. Terug naar Sweet Megg dus. Nooit thuis en dat is dus al een tijdje zo. Want meer…

Op het tien jaar geleden verschenen Mississippi Moderne verklaarde Webb Wilder op Rough And Tumble Guy dat hij zal rocken tot de dag dat hij sterft. Maar Hillbilly Speedball (Landslide Records) sluit hij af met The Last Song (I’m Ever Gonna Sing). Vrees niet, dat door Sonny Curtis en Jerry Allison geschreven liedje zal heus niet het laatste wapenfeit zijn van de rootsrocker uit Mississippi. Daarvoor gaat zijn liefde voor het metier te diep. John McMurry nam ooit de artiestennaam Webb Wilder aan nadat hij de hoofdrol speelde in een door studenten gemaakte film over het leven van een rocker. Sindsdien meer…

Hoe kan het toch dat de 82-jarige Peter Rowan tamelijk onbekend is gebleven in Nederland? Hij zou door aficionado’s van rootsmuziek op handen gedragen moeten worden. Want wat een geweldige loopbaan! In zijn jonge jaren leerde hij de eerste kneepjes van het vak in dienst van Bill Monroe. Bluegrass speelt hij nog altijd, maar zijn reikwijdte is veel groter. Want hij deed (en doet) werkelijk van alles en nog wat. Tales Of The Free Mexican Airforce (eigen beheer) is tex-mex, een stijl waarin hij al vaker bewezen heeft zijn mannetje te staan. De liefde voor die muziekvorm begon in San Antonio, waar hij begin jaren 70 meer…

Jim Stanard is er zo eentje die we hier wel vaker tegenkomen op deze site; iemand die pas op latere leeftijd de stap gemaakt heeft om muziek te maken. Hij was erbij in Woodstock, maar koos voor de veilige route van een loopbaan in de financiële wereld. En nu is Magical (Manatee Records) al het derde album van hem dat hier besproken wordt. Kunnen we deze artiesten verse veteranen noemen? Mooi is het dat bij deze groep de liefde voor de nieuw gekozen route duidelijk wordt door een combinatie van degelijkheid en spelplezier. De verse veteranen lopen niet in zeven sloten tegelijk; ze weten wel zo meer…

Na een loopbaan als advocaat is David Massey nu al zo’n twintig jaar actief als singer-songwriter. Hij heeft inmiddels een aardig oeuvre opgebouwd. Man In The Mirror (eigen beheer) is weer een prima voorbeeld van een artiest op leeftijd die geen last heeft van scoringsdrang. Liedjes met een ziel, daar draait het om bij de uit Washington DC afkomstige Massey. Hij begint met Till The Evening Comes met de verontschuldiging dat de woorden soms niet willen komen en dat hij dan maar wat zit te tokkelen op zijn gitaar. Niet een heel bijzonder verhaal, maar wel gewoon aangenaam. Betekenisvolle meer…

Albums die niet beklijven laten we vaak maar onbesproken, er is namelijk genoeg aanbod dat wel de moeite waard is. Maar alleen maar positieve stukjes is ook een beetje de dood in de pot. Dus toch ook even aandacht voor Cosmic Cannon Fodder (Burro Borracho Records) van Charles Ellsworth. Per slot van rekening heb ik mijn best gedaan om open te staan voor deze singer-songwriter uit New York. Dat wil echter niet echt lukken. De verhalende liedjes blijven een beetje achter de luidsprekers hangen. Ze komen nauwelijks aan. Dat kan te maken hebben met de weinig pregnante zang, maar het probleem meer…