Een erg lekker album waarop verrassende afslagen worden genomen in het muzikale landschap dat tegenwoordig americana heet, dat is dit The Winter Year (eigen beheer) van City Dwelling Nature Seekers. De band komt uit Pittsburgh, Pennsylvania, en op twaalf zorgvuldig gecomponeerde prachtsongs verbinden ze ouderwetse countryrock met modernere altcountry. De golvende countryrock van opener Halfway Home is vlot en melodieus en eind jaren zeventig had je het zelfs licht commercieel kunnen noemen. Het daarop meer…

Tim Gearan zingt over een vriendin die helemaal wild is van Waterloo Sunset van The Kinks, terwijl ze nog niet eens geboren was toen dat nummer uitkwam. Get A Gun heet het liedje en met dat begin van Riverboat (eigen beheer) ben je direct goed bij de les. Die stem van Gearan combineert Bobby Charles en Paul Westerberg. Gerafeld en scherp. Voeg daar nog wat blazers aan toe en het mag duidelijk zijn dat Gearan een interessante koers vaart. Op dit nieuwe album vertoeft de inwoner van Boston vooral in New Orleans. Niet alleen op meer…

Sympathieke kerel, deze Jarrod Dickenson. Dat is althans de overheersende indruk die het album The Lonesome Traveler (eigen beheer) achterlaat. Het is een en al goedmoedige warmte. ‘Take me back, Rosalie, take me back / I’ve been running away for too long / All the while I roamed / I thought of none but one / So leave the porch light on / I’m coming home / I’m coming home’, zingt hij op Rosalie. Die bedachtzame, enigszins hese zang zorgt er ongetwijfeld voor dat hij met liefde wordt ontvangen. Gevaar schuilt er niet in de muziek van deze meer…

Met de woorden ‘You can’t leave your story / But your story can leave you’ vat Kevin Abernathy een interessante kwestie bij de horens. Hij zingt het aan het slot van het titelnummer van Some Stories (eigen beheer). Het gaat over de zeggingskracht van een liedje. Maar ook over het ontbreken daarvan. En hoe het kan dat een verhaal dat eerst heel interessant lijkt, opeens alle aantrekkingskracht verliest. En wat een schrijver met dat alles aanmoet. Soms komt een tekst zo aanwaaien en een andere keer blijf je maar over de woorden meer…

Een heel bijzondere nieuwkomer in het wereldje van Amerikaanse rootsmuziek is Bhi Bhiman. Zijn ouders emigreerden van Sri Lanka naar de Verenigde Staten en die exotische achtergrond verschaft de singer-songwriter een geheel eigen geluid. De liedjes op Bhiman (Tummy Touch/Bertus) zijn te situeren tussen folk en soul en vallen op door een combinatie van humor en maatschappijkritiek. Bhiman zingt over te grote ego’s in te snelle auto’s (Take What I’m Given) en topondernemers die over de rug van de gewone man een crisis meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Mikael Persson? De singer-songwriter uit Zweden brengt op Marks & Bleeds (Paraply Records/Hemifran) popliedjes die de positieve sound van de jaren zestig combineren met het rockgeluid van de jaren tachtig. Dan meer…

Wie hem wel eens live aan het werk heeft gezien, hoopte vast en zeker dat Richard Thompson zich op Electric (Proper/Rough Trade) eens volledig op zijn elektrische gitaar zou richten. Natuurlijk doet de legendarische folkrocker dat niet. Hij is veel te goed om zichzelf op wat voor manier dan ook te beperken. Niettemin trekt hij direct fel van leer op het instrument op Stony Ground. Toch al de eerste beloning op deze sterke plaat. Zoals te verwachten viel van een ongekende vakman als Thompson weet hij precies waar hij met puntig spel accenten meer…

The Freedom To Fail (Small And Nimble Records/Blue Corn/Rough Trade) begint met wat omzwervingen tussen Texas en de Missisippi-delta. Stevige gospel met spannende trompetflitsen (Red Dirt) in een funky stijl, een oud slavenlied (Sink’ Em Low) in gospelstijl, een verkenning met slidegitaar (The Things That Matter) en daar tussendoor de gitaren in seventiesrockstand op The Hard Way. Het is voor Guy Forsyth niet genoeg. Hij wil andere terreinen verkennen. Zo doet Can’t Stop Dancing aan als Frans cabaret. Komt niet alleen door meer…

The Desoto Caucus is de Deense versie van Giant Sand, maar dan zonder Howe Gelb. Offramp Rodeo (Glitterhouse Records/Munich) is stoffig en cool, het biedt complexe soundscapes die zijn ingebed in gortdroge rootsrock. Er is maar heel weinig tegen deze tweede plaat van de Denen in te brengen, behalve dan dat de op het inlegvel als ‘original instigator, inspirator, and master music mind’ Howe Gelb er dus niet bij is. Zonder diens geniale invallen is dit alles toch echt minder spannend. Mist het een beetje persoonlijkheid. Hoe aardig het allemaal ook klinkt.

Er wordt wat afgejammerd op Come Cry With Me (Normaltown Records) van Daniel Romano. Meestal gaat het om de liefde. Soms is de oorzaak nog tragischer. Op The Middle Child wordt het middelste kind door zijn moeder in de steek gelaten. Een leven op de bodem van de fles, dat is het gevolg. Zo ongeveer in zijn eentje heeft de jonge Canadees Romano een album in elkaar gestoken waar geen fan van Gram Parsons omheen kan. Vooral diens soloplaten zijn een bron van inspiratie geweest. Romano deed bijna alles zelf. Slechts enkele meer…