Ai, ai, ai, zingt Karen Choi op Gone, het eerste nummer van haar debuut Paper Birch (eigen beheer). Een mandoline en een fiddle voeren beurtelings de boventoon. Klinkt lang niet onaardig. Een beetje als Alela Diane misschien wel. Grassroots noemt de Amerikaanse haar muziek en dat sluit inderdaad aardig aan bij de belevingswereld van haar bekendere collega. Choi komt uit Lincoln, Nebraska, en woont tegenwoordig in St. Louis, Missouri. Ze heeft netjes haar opleiding afgemaakt en een gezinnetje gesticht voordat ze zich meer…

Ze komen uit Chatham County, North Carolina, en spelen akoestische americana in een mix van zelfgeschreven nummers en covers. Eastern Tennessee (eigen beheer) is door de onbevangen aanpak een alleraardigst album van The Guilty Pleasures waarop bluegrass en old-time het startpunt vormen. Chris Stamey hielp bij de produktie. De vijf bandleden zijn John McNeal (gitaren, zang, mondharmonica), Greg Cordell (mandoline, fiddle, zang, gitaar), Meredith Nye (fiddle, zang), Tim Stambaugh (banjo, dobro, gitaar, zang) en Nat Smith (bas, zang). De meer…

Dat The Flatlanders tegenwoordig beschouwd worden als de aartsvaders van altcountry is op zijn minst opmerkelijk. Begin jaren zeventig vielen de Texanen Joe Ely, Butch Hancock en Jimmie Dale Gilmore namelijk vooral (niet) op door een totaal gebrek aan ambitie. Dat de eerste opnamen bijna veertig jaar zoek waren is tekenend voor de allesbehalve professionele houding. Met The Odessa Tapes (New West/Rough Trade) is een stukje Texaanse muziekgeschiedenis alsnog aan de vergetelheid ontrukt. De banden bleken in een kast te liggen bij meer…

Vorig jaar ontving ik van Joey + Rory de cd A Farmhouse Christmas. Nooit gedraaid. Pas onlangs ging het ding een keertje de cd-speler in. Niet in verband met de naderende kerst, maar omdat ik de laatste maanden met veel plezier heb geluisterd naar His And Hers (Sugar Hill/Vanguard). Dat is namelijk een heerlijk traditioneel album. Joey + Rory zingen allebei de helft van de nummers. Vooral als Joey zingt – dat is in dit geval de vrouw, het moet voor de duidelijkheid toch even vermeld worden omdat beide namen gebruikt worden voor meer…

Sterke tekstregel: You might have been to Paris once, but I’ve been to Paris, Texas, twice. Zo, dat heeft David Kraai mooi gezegd tegen de dame die koos voor een snelle jongen aan Wall Street. Kraai hoeft geen Zwitserse bankrekening, geef hem maar het plattelandsleven. Hij begrijpt best dat de boodschap waarschijnlijk niet over zal komen bij de vrouw in kwestie. Het zij zo. Country Dreamer (Fine Country Folk Recordings) is een plaatje waar wel meer van dit soort tekstregels er uitspringen. Bovenal is het een album vol nostalgisch verlangen. Want meer…

Ik was al een tijdje van plan te schrijven over I’ve Been Meaning To Write (Blue Heart Records) van Ronny Elliott. Het kwam er steeds niet van. Want er is zoveel te recenseren. En eigenlijk is een recensie onnodig in het geval van een nieuw album van Ronny Elliott. Zijn negen studioplaten zijn namelijk al-le-maal vier sterren waard. De hoesjes zijn steevast foeilelijk en Elliott ziet er eigenlijk niet uit. Nou ja, iets vriendelijker dan: hij ziet er niet uit als een rockster. Maar dat zijn dus in het algemeen wel de echte rockers! De praatzingende meer…

Aanbevolen voor liefhebbers van het werk van Ronny Elliott, Mark Germino en Warren Zevon. Dat was de slotzin van de recensies van de vorige twee platen van Luke Powers. Deze keer is het de beginzin. Verandert er dan helemaal niets bij deze musicerende professor uit Franklin, Tennessee? Voegt hij niets toe? Echt wel! Powers laat ons elke keer weer kennis maken met kleurrijke karakters. Op Memphis Mermaid (eigen beheer) treffen we naast de hoofdrol opeisende dame ook nog een Angel On Beale, Miss Rubie (a body like a b-movie queen), een Girl meer…