Lilly Hiatt is de dochter van John Hiatt. Dat is zo’n feitje waardoor haar naam wel zal blijven hangen. Let Down (Normaltown Records) is het debuut van Lilly Hiatt and the Dropped Ponies. Dat is een album met zijn momenten. Angry Momma is zo’n nummer dat opvalt door de krachtige, bijna agressieve toon. Hiatt heeft een wat dunne, vrij hoge stem die echt wel geschikt is voor country van het alternatieve soort. Alleen valt ze er (nog) niet echt mee op. Misschien maakt haar gitariste Beth Finney wel de meeste indruk. Die kan namelijk tekeer gaan als meer…

Traveling Alone (Yep Roc/Munich) heet het nieuwste album van Tift Merritt. Dat mag zo zijn, in de studio heeft ze een uitgelezen stel musici tot haar beschikking. En dat is te horen. Niet in een krachtige aanpak, maar juist in de open structuur. De liedjes ademen dankzij het exquise spel van topkrachten Eric Heywood (pedal steel, lap steel, gitaren, banjo), John Convertino (drums, percussie), Marc Ribot (gitaren, Marxophone, ukelele) en Jay Brown (bas, zang). Merritt beseft dat ze in dergelijk gezelschap niets hoeft te forceren. Haar zang is puur, nergens ook maar meer…

De Amerikaanse singer-songwriter Sean Rowe treedt veelvuldig op in luidruchtige bars en soms zwerft hij maanden door de wouden van de staat New York op zoek naar inspiratie. Met zijn machtige bariton houdt hij er de wilde beesten op veilige afstand. Dronken bezoekers bij zijn optredens overstemt hij met gemak. Hij hoeft zijn mond maar open te doen of Tom Waits vlucht een donkere steeg in en verstopt zich achter de vuilnisbakken. Zijn stem is donker als een ondoordringbaar bos. Op het meesterlijke The Salesman And The Shark (Anti-/Konkurrent) zorgen meer…

Met Easy Riders Van De Peel beschrijft Ad van Meurs de brommercultuur uit de tijd dat hij nog op de middelbare school zat. Het is zo’n nummer dat op bijval kan rekenen van wat oudere jongeren in het publiek, zoals bleek tijdens de Nederlandse tournee van John Fullbright. Diens ontdekker Van Meurs verzorgde daar het voorprogramma. Bij zo’n nummer over de brommerjeugd past inderdaad de Nederlandse taal waarvoor gekozen is op En Soms (Continental Europe/Munich). Op het merendeel van de liedjes wringt er echter iets. Het is meer…

De Canadese band The Skydiggers bestaat al ruim twintig jaar. Een overzicht van het werk uit het verleden staat op de compilatie The Truth About Us – A Twenty Year Retrospective (Blue Rose/Sonic Rendezvous) dat gelijktijdig met het nieuwe album Northern Shore (Blue Rose/Sonic Rendezvous) is verschenen. De verzamelaar is met 76 minuten speelduur (22 nummers) tot de rand gevuld. Daarnaast is ook nog eens een dvd bijgevoegd. De band die ook Andrew Cash in de gelederen had, heeft nooit de bekendheid verworven van landgenoten als Cowboy Junkies of Blue Rodeo. Althans niet in Europa en daar tracht het Duitse label nu verandering in te brengen. The Byrds zijn duidelijk een startpunt geweest voor The Skydiggers, die ook graag een fijn stukje samenzang laten horen. Doordat ze uit een ander tijdperk komen, klinkt het als vanzelf toch net iets moderner. Eigenlijk meer…

Alsof The Posies op het podium staan en de stroom is uitgevallen, zo ongeveer klinkt Red Clover Ghost. Clint en Gibb Cockrum hebben namelijk net zulke hoge stemmen als Jon Auer en Ken Stringfellow. Het titelloze Red Clover Ghost (Good Soil Records) is het aparte debuut van deze broers uit de bergen van de Amerikaanse staat Maryland, die trouwens onlangs naar Virginia Beach in Virginia trokken omdat ze daar elk een baan vonden. Laat ze vooral ook doorgaan met dit uiterst interessante project. Red Clover Ghost betekent prachtige samenzang, hoe kan het meer…

Zo’n geweldige tekstuele vondst als If I Said You Had A Beautiful Body Would You Hold It Against Me staat er niet op Driven Back (eigen beheer) van Jesse & Noah, de zonen van een van The Bellamy Brothers. Nou is het ook maar de vraag of er lezers zitten te wachten op dat soort zwijmelpop. Zo erg is het dus niet dat deze broers Bellamy een andere route uitstippelen. Jesse schrijft (en zingt) de overigens wel degelijk behoorlijk catchy nummers en Noah (achtergrondzang) vervult de rol van multi-instrumentalist. Jesse heeft een goede soulstem, wat meer…

The Civil Wars zijn in oorlog en het is maar de vraag of we daar nog iets van kunnen verwachten. Geen nood, want hier zijn The Parlor Soldiers. When The Dust Settles (eigen beheer) is een harmonieus debuut van Alex Culbreth en Karen Jonas. Het duo uit Fredericksburg, Virginia, zet moeiteloos de lange traditie van countryduetten voort. Op Crazy knipogen ze naar Johnny Cash en June Carter met een lekker ouderwetse sound. Op Long Gone is sprake van tamelijk elementaire rockabilly, met dank aan derde soldaat Dan Dutton die op meer…

Women & Work (Ato Records/Loose/Munich) is het eerste album van Lucero dat in Europa verschijnt. Dat werd tijd ook, want dit is toch al de achtste release van deze band uit Memphis, Tennessee. De Amerikanen uit de hoofdstad van de rock-‘n-roll beschouwen deze plaat als een liefdesverklaring aan die stad. Sun, Stax, Elvis, Al Green, Alex Chilton; alle invloeden zijn door deze zes hardwerkende mannen samengebracht in een potente mix van rootsrock die je deze keer zou kunnen omschrijven als harde countrysoul. Ze hebben meer…

De stroom aan releases is echt niet bij te houden. Terwijl er alweer een nieuwe liveplaat ligt van Darrell Scott (met Tim O’Brien), is zijn Long Ride Home (Full Light Records/Proper/Rough Trade) hier nog niet eens besproken. Hoog tijd om dat alsnog te doen. Temeer omdat er zestien heel goede redenen voor zijn: 1. It Must Be Sunday, een liedje met piano en mondharmonica waarbij je zou wensen dat het elke dag zondag was; 2. Hopkinsville, getoonzet op een donkerbruine beat met veel steel en piano en op het eind zang die bijna gospel aanraakt; 3. Out meer…