Dwars door de drukke bedoening van een beatbox en nog veel meer heen blijven de eerste twee liedjes van Paul Brill op Breezy (Scarlet Shame Records) fier overeind. Een bijzondere singer-songwriter, deze New Yorker. Hij is in zijn liedjes altijd op zoek naar het experiment en moeilijk ergens in te delen. Zijn eerste releases lieten een gevoelige liedjessmid horen die nog duidelijk beïnvloed was door rootsmuziek. Gaandeweg heeft hij zich steeds verder verwijderd van altcountry, maar dat neemt niet weg dat het titelnummer een meer…

Er is niets gelogen aan de titel Deeper In The Well (Dixiefrog/Bertus) van de uit New York afkomstige Eric Bibb. Voor zijn nieuwste cd reisde hij af naar Louisiana, waar ooit Afrikaanse, Franse en Spaanse culturen aan land werden gebracht. In die smeltkroes zijn ook de invloeden uit de Caraïben en de Indiaanse cultuur nooit verdwenen. Bibb boort het allemaal aan met een groep musici met huidskleuren in alle tinten. De eigen composities, bewerkte traditionals en covers beginnen bij Bibb’s countryblues, waaraan zijn metgezellen meer…

Of No Expiration Date (Heyday Records) werkelijk geen houdbaarheidsdatum heeft, moet natuurlijk nog maar blijken. Maar als je bedenkt dat de garagerock van The Forty Nineteens dertig jaar geleden ook gemaakt had kunnen worden, dan hebben ze wellicht een punt. De groepsleden lopen al even mee. Zo is Mary’s Danish een voorloper van deze Amerikaanse band. Op deze door David Newton (Mighty Lemon Drops) geproduceerde plaat regeert de pop, die in diverse gedaanten tot ons komt. Zo is Not Forgotten catchy als Hoodoo Gurus en de meer…

De jaren tachtig waren vol holle bombast, maar zoals dat gaat was er ook een tegengeluid. Dat van de produkties waarin alles juist heel kaal werd gehouden. I’m Not The Road (eigen beheer) van de uit New York afkomstige band Whisperado is gemaakt volgens dat laatste principe. Waarbij tevens hoort dat je rock-’n-roll niet al te serieus moet benaderen. Dus begin je een plaat met Teenage Popstar Girl, waarin de sound nog dunner is dan wat daarna volgt op deze cd. Rank and File, Beat Happening, Big Dipper, zo maar wat meer…

Country en soul behandelen niet alleen dezelfde thematiek, er zijn meer overeenkomsten. De akkoordenreeksen zijn vrijwel identiek, om maar eens wat te noemen. Het maakt countrysoul tot een volstrekt natuurlijke stijl. Er is dan ook niets gekunstelds aan Nothing’s Gonna Change The Way You Feel About Me (Bloodshot/Bertus) waarop ook Justin Townes Earle zich overgeeft aan het genre. Wanneer is die heropleving van countrysoul eigenlijk begonnen? Met de verzamelplaten Country Got Soul? Nou ja, doet meer…

This Desert City (17 Degrees Recording) is een omschrijving voor Los Angeles, de stad waar Tom Kell al ruim dertig jaar actief is als singer-songwriter. Dertig jaar, eens even rekenen, Kell moet dus ergens begin jaren tachtig zijn neergestreken aan de westkust van Amerika. Net te laat om een graantje mee te pikken van de enorme populariteit van de Californische countryrock. Die muziekstroming was op dat moment door de punk immers afgedaan als totaal irrelevant. Niet voor Kell, zo blijkt. This Desert City wekt de indruk dat meer…

Michael Weston King en Lou Dalgleish vormen samen My Darling Clementine. Op How Do You Plead? (Drumfire Records) geven de twee zich over aan de klassieke kunst van het countryduet. Daarin draait het traditioneel vooral om de smartelijke kant van de liefde. Geen idee of de twee, die ook in het dagelijkse leven een stel vormen, hun eigen sores gebruiken voor de liedjes die ze schrijven. Wat wel erg duidelijk naar voren komt, is dat ze erg goed geluisterd hebben naar de grote voorbeelden. Johnny en June. George en Tammy. Gram en meer…

Nellie Clay liet kort na de voltooiing van haar debuut Born Too Late (eigen beheer) een tatoeage zetten met de titel. Leuk voor haar (persoonlijk vind ik tatoeages trouwens af-schu-we-lijk, maar goed, dit geheel terzijde…), maar de vraag is natuurlijk of ze met dit album ook een onuitwisbare indruk maakt op de luisteraar. Als alle liedjes zo fraai waren als het titelnummer, dan was dat mogelijk geweest. Een smartelijk liedje met viool en drumwerk met spannende backbeat is het. Sweet Dreams Of You is lekker traag met pedal steel en het meer…

Another album by Tom Gillam staat er onder de titel Rustic Beauty (Blue Rose/Sonic Rendezvous). Dat klinkt niet erg geïnspireerd. Laat het echter niet afschrikken, want Gillam heeft er wel degelijk zin in. Another album slaat wellicht meer op zijn hoge productiviteit, want tegelijkertijd met dit album is er ook nog een cd van het samenwerkingsverband US Rails waarvan Gillam deel uit maakt. De serieuze hartproblemen hebben de aan de oostkust opgegroeide en tegenwoordig vanuit Texas actieve artiest niet tot meer…

Vijf zangers. Vijf liedjesschrijvers. De Amerikanen Ben Arnold, Tom Gillam, Joseph Parsons, Scott Bricklin en Matt Muir hebben de krachten gebundeld in US Rails. Hun eigen loopbanen krijgen even wat minder aandacht. Waarom? Omdat ze geloven dat rock van de jaren zeventig tijdloos is. En samen willen ze dat bewijzen met nieuwe liedjes. Met dat gegeven zijn ze enthousiast aan de slag gegaan. Met zijn vijven zijn ze in staat om verschillende stromingen te belichten, zo blijkt op Southern Canon meer…