Wat er te vertellen valt over Spirit Ridge (Continental Song City) van Dean Owens staat eigenlijk allemaal al in de bespreking van het voorafje The Ridge Trilogy. De verrassing is er dus wel vanaf. Dat mag zo zijn, de samenwerking tussen de Schot en de Italiaan Don Antonio blijft nochtans intrigerend genoeg voor wederom een inspirerende luisterervaring. Antonio is aanvoerder van de voor de gelegenheid tot The Stone Buffalo Band gedoopte uit eveneens Italianen bestaande groep begeleiders. Maar daarnaast zijn er nog veel meer gasten, waaronder andermaal John Convertino van Calexico. Burn It All brengt meer…

Over Eric Hisaw hebben we het heel lang niet gehad op deze site. In het eerste decennium van dit millennium recenseerden we meerdere albums van deze artiest uit New Mexico, die Austin, Texas als uitvalsbasis heeft. Otra Vez (Flak Records) is een prettige hernieuwde kennismaking. De Eric Hisaw Band brengt tamelijk rauwe rock-’n-roll. Zo kennen we hem nog. Een groots zanger is de hese Hisaw nog altijd niet. Dat hoeft ook helemaal niet als een stem zo lekker in de muziek zakt. Op Peace Of Mind valt te denken aan Chuck Prophet en, als het ook iets minder bekend mag zijn, Charlie Pickett en Eddie Ray Porter. Rootsrock meer…

Donderwolken dreven over Woodstock tijdens de totstandkoming van Spirits (New West Records), het achtste studioalbum van The Devil Makes Three. Heel passend bij zo’n collectie liedjes over de dood. Toch begint het met Lights On Me hoopvol, want dat gaat over leven na de dood. ‘Are we nothing but flesh and bone? / Doomed to wander and cursed to roam / No matter where I’m headed I’m going home.’ Waarna driemaal een ‘I’ll be free’ volgt. Op het titelnummer brengen vier witte paarden je op de begraafplaats nadat een elektrische gitaar de reis begonnen is. Slaggitaar voegt wat meer…

Horsebath heeft in korte tijd de harten gewonnen van nogal wat liefhebbers van americana. In februari voerde de Canadese band de Euro Americana Chart aan met Another Farewell (Strolling Bones/V2 Benelux). Dat album begint inderdaad overtuigend met Hard To Love, een nummer dat in het verlengde ligt van Sir Douglas Quintet en Creedence Clearwater Revival. Toetsen trekken het geluid op In The Shade nog iets breder. Bepaalde gitaarpassages deden me aan Steve Miller Band denken. Variatie is gegarandeerd bij een band die bestaat uit vier multi-instrumentalisten waarvan er drie de leadzang voor hun rekening meer…

Eenmaal in de ban van de vrouw ben je verloren. Gaan eigenlijk alle countryliedjes daar niet over? Zelfs als ze gezongen worden door het vrouwelijk geslacht is dat het geval. Het is dus helemaal niet raar dat The Bobby Tenderloin Universe vocaal op Satan Is A Woman (CMR) op heel veel nummers wordt bijgestaan door vrouwen. Die hebben helemaal niet moeite met zo’n albumtitel. Het Canadese gezelschap rond Bobby Tenderloin (zang, akoestische gitaar, piano) speelt country zoals het zestig jaar geleden ook al werd gemaakt. De donkerbruine stem van de voorman laat je huiveren. Maar niet meer…

‘I’ve got a tattoo of Merle Haggard and a cat named George Jones / If not for George Merle and Willie I’d be all alone / All alone.’ Aan het woord is Joel Timmons. Op East Nashville Cowboy schetst hij een portret van de hipsters die stiekem toch ook wel een beetje hopen dat ze het er kunnen maken. Met een beetje gejodel. Het staat op Psychedelic Surf Country (eigen beheer) en misschien wil deze veteraan met dat album zelf ook wel doorbreken. Hij is al zo’n 25 jaar bezig. Met de jamband Sol Driven Train en met zijn vrouw Shelby Means (voorheen bij Della Mae) als het countryduo Sally & George. Op dit door Maya de Vitry meer…

Over Ty Segall hebben we het nog niet eerder gehad op deze site. Hij werd hooguit eens genoemd. De Amerikaanse garagerocker doet van alles, maar meestal is dat toch net iets te ver verwijderd van hetgeen we tot americana rekenen om aandacht aan hem te besteden. Eigenlijk valt Freckle ook niet binnen de definities. Maar omdat we graag over de randen van het genre kijken bij deze toch een stukje over Freckle (GOD?). Voor Segall is het een van de vele nevenprojecten. Bij Freckle werkt hij samen met Corey Madden over wie we in 2022 schreven in een recensie van de band Color Green. Daarin ging het over ‘een meer…

Tyler-James Kelly had helemaal niet in die Dream River (Clover Music Group) hoeven te gaan staan om zijn punt te maken. Op zijn debuutplaat hoor je namelijk wel dat hij één is met zijn omgeving. Hij woont in de kleine in het noordoosten van Amerika gelegen staat Rhode Island en speelde nog niet zo lang geleden bluesrock in een trio. Maar nu is hij een troubadour die oude liedjes voor nieuwe vrienden zingt, zoals hij laat weten op Travelin’ Troubadour. Dat van die oude liedjes klopt niet helemaal, want hij schrijft zijn eigen songs. Maar je zou ze inderdaad zomaar plaatsen in de jaren 70. Dat is het meer…