Eindelijk is hier dan het album dat alle loftuitingen van collega’s als Butch Hancock en Lucinda Williams volledig ondersteunt. Tien jaar na zijn dood verschijnt van de naar Nederland uitgeweken Texaanse singer-songwriter David Rodriguez dan toch nog de plaat die in geen enkele collectie van rootsaficionado’s mag ontbreken. Rise And Shine (Continental Song City) werd kort voor zijn dood in 2015 opgenomen met The Rhythm Chiefs. Betere begeleiders om zijn beste nummers nog eens op te nemen had hij zich niet kunnen wensen. Het Nederlandse trio Dusty Ciggaar (gitaar), Danny van ’t Hoff (bas) en Rafael meer…

Imaginary People (Free Dirt Records) verscheen iets meer dan een jaar geleden, maar wordt hier alsnog onder de aandacht gebracht omdat Viv & Riley van plan zijn om in 2025 Nederland aan te doen. Het duo is nog jong, in de twintig, maar Vivian Leva en Riley Calcagno zijn al even samen. Voorheen speelden ze in The Onlies. Zij komt van de oostkust en hij van de westkust, maar ze opereren nu vanuit Durham in North Carolina. Ze begonnen allebei in traditionele folk en country, maar op deze nieuwe plaat worden er modernere elementen toegevoegd aan de basis die nog steeds bij oldtime ligt. Die oorsprong meer…

In slechts 20 minuten brengt Greg Copeland meer teweeg dan de meeste albums met een dubbele speelduur. Eigenlijk staan er maar vier nummers op Empire State (Hemifrån/Paraply Records), want Coyotes is een korte opname van gehuil van prairiewolven. Copeland is een singer-songwriter met de nadruk op het laatste. Je kunt hem ook een praatzingende dichter noemen. En hij fluit, althans, hij blaast lucht in de microfoon. En daarmee creëert hij een bijzondere sfeer, helemaal passend bij zijn droge voordracht. Op Boon Time klinkt een schot gevolgd door een ringtone. Wat te doen in deze dolgedraaide meer…

De wat schorre stem van Neale Eckstein is innemend. Op zijn 75ste debuteert de Amerikaan met een volwaardig soloalbum. Never Too Late (eigen beheer) straalt een en al warmte uit. De voormalige tandarts begon pas rond zijn 60ste met het schrijven van liedjes; nu kan hij zijn gedachten en gevoelens in woorden en melodie omzetten. Masterpiece gaat over een tekening die zijn dochter maakte. One Month Crazier handelt over het leven als artiest onderweg. Dan mis je het moment dat je zoon zijn eerste tand verliest. Red Swivel Stool is een liedje over een lunchroom in Durham, North Carolina, waar meer…

Songs Inspired By Witness (eigen beheer) is een conceptalbum van Derrick en Jodi Mears, die samen March To August vormen. Het boek Witness van de Amerikaanse auteur Karen Hesse behandelt racisme in een klein stadje in Vermont. Het fictieve verhaal inspireerde March To August om daarop voort te borduren in de vorm van liedjes. Het draait om Johnny Reeves, die op zondagen op de kansel staat, maar vanaf maandag zich weer stort in een zondig leven. Hij is de leider van de Ku Klux Klan in het drooggelegde stadje. Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van diverse inwoners en meer…

Mijn favoriete nummers op Driven To Drive van Joe Ely zijn de liedjes waarop de Texaan samenwerkt met accordeonist Joel Guzman. De twee weten elkaar al veel langer tot grote hoogten te stuwen. Het is slechts een van de bezigheden van Guzman, die veel meer artiesten begeleidt. Op het podium of op albums. Daarnaast maakt hij muziek met zijn vrouw Sarah Fox. Eerst deden ze dat als Aztex. Op het label Hightone verscheen in 1999 het album Short Stories, geproduceerd door Steve Berlin. Nu opereren ze onder de naam Conjuntazzo. Op Puro Tejas (Guzman Fox Records) bedient Guzman niet alleen de knoppen van meer…

James Hunter met The Jordanaires als koortje, hoe zou dat klinken? Nou, ongeveer zoals Good Lovin’, het eerste nummer van Feet First (Sleazy Records) van Rob Heron & The Tea Pad Orchestra. De Brit flikt het hem weer; met een uiterst aanstekelijke verzameling liedjes zorgt hij voor pure blijdschap. Bij mij althans, terwijl ik toch soms ook kan afhaken bij een te hoog gehalte aan retro. Maar de mix van allerlei stijlen wordt met zo’n groot enthousiasme gebracht dat je wel een enorme zuurpruim moet zijn om hier niet voor te vallen. De blues verdwijnt tijdens het dansen op Six Month Sleeper, dat meer…

De stronteigenwijze JP Harris blijft zijn eigen ding doen. Op JP Harris Is A Trash Fire (Bloodshot Records) pakt hij de zaken weer net wat anders aan dan op vorige albums, die hier allemaal zijn besproken. Deze keer begint hij met Old Fox, dat mede door het koortje van The Watson Twins naar Memphis soul uit de jaren 60 wordt getrokken. Daarna klinkt Harris op To The Doves, met Erin Rae als gastvocaliste, helemaal als Kris Kristofferson. Door de donkere stem en ook door de melodie die toch wat weg heeft van Help Me Make It Through The Night. Vervolgens gaat het samen met Shovels + Rope naar meer…