Is dit Rodney Crowell? Nee, dit is iemand van Someplace Else. Geen Amerikaan. Paul Gurney woont in Nieuw-Zeeland. En hij heeft met Blue Horizon (Tailgator Music) een heel fijn, en heel beheerst album afgeleverd. Het is americana en het is softrock. Met melodieën die lichtjes glanzen aan de einder. Een steelgitaar glijdt op het titelnummer langs de blauwe lijn in de verte. Zijn stem klinkt dus als Crowell, zeker op een nummer als Fragile. Maar op Meaning valt ook te denken aan Moody Blues, terwijl Perfect Space klinkt als Steely Dan met een meer…

Toen de ouders van Jesca Hoop uit elkaar gingen, was dat voor de 14-jarige het sein om de mormoonse omgeving waarin ze opgroeide vaarwel te zeggen. Ze zwierf door het westen van Amerika, totdat ze als kinderoppas werd opgenomen in het gezin van Tom Waits. Die hielp haar op weg naar een loopbaan in de muziek, die hoogst opmerkelijke albums heeft gebracht. Order Of Romance (Memphis Industries) is haar negende album en het is wederom een bijzonder werkstuk. De experimentele folk van de Amerikaanse die nu al weer een flinke tijd woont in het Britse Manchester valt qua hang naar avontuur wel meer…

Net als Jenny Tolman stuurde ook Kaitlin Butts haar album op nadat we er over schreven in de rubriek over albumhoezen (neonletters en een limousine). What Else Can She Do (eigen beheer) biedt zes sterke liedjes over vrouwen die het niet makkelijk hebben. Ze liggen in een scheiding, hebben te maken met ontrouw, verkeren in financiële problemen, zijn verslaafd of hebben ruzie met de familie. Kortom, klassieke kost voor countryliedjes. Opgenomen in Nashville, maar niet opgepoetst of voorzien van infantiele popdeuntjes. Butts laat namelijk niet met zich sollen. Ze komt uit Oklahoma en dit is haar tweede plaat nadat meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Dus hoe zit dat met Erja Lyytinen uit Finland? Meestal volgt er na deze al vaker gebruikte inleiding een positief stukje over hoe overtuigend artiesten uit die landen altcountry of andere rootsmuziek weten te brengen. Over Waiting For The Daylight (Tuohi Records) van Erja Lyytinen zijn we niet zo enthousiast. Een gillende meer…

Een averechts effect van activisme is dat tegenstellingen alleen maar groter worden. Maar niet bij folkzanger Willi Carlisle. Liefde voor elkaar. Liefde voor het leven. Daar draait het om in de protestliedjes van singer-songwriter Carlisle. En hij neemt het vooral op voor outsiders. Misschien is hij dat zelf ook wel. Een biseksueel met een banjo, ga maar na. Peculiar, Missouri (Free Dirt Records) is een geweldig album van een buitengewoon artiest. Hij was van plan om dichter te worden, maar die ambitie liet hij snel varen. Hij won een kleine prijs met een gedicht en kwam daardoor in New York in contact met succesvolle meer…

Vier sterren voor nog geen 24 minuten muziek, dan moet zo’n plaatje wel erg leuk zijn. Klopt. Palace Waiting (Sound Asleep Records) van Skinny Dyck is niet zo overdonderend als alweer bijna tien jaar geleden Come Cry With Me van Daniel Romano, maar het gaat wel een aardig eindje in die richting. Waarom die vergelijking? Dyck komt net als Romano uit Canada en ook hij vindt inspiratie in oude country. Prachtig is In On The Upswing, met baritongitaar, steel en tikken op de rand van de drummer. Op TV Blue valt te denken aan Everly Brothers en dan met name het album Roots. Dat komt vooral door een tweede stem, meer…

Natuurlijk staat Mr. Bojangles op Jerry Jeff (New West Records/PIAS) van Steve Earle. Het kon gewoon niet ontbreken op een eerbetoon aan de vorig jaar overleden Jerry Jeff Walker. Het was diens bekendste nummer. Uitgevoerd door vele anderen. Met Jerry Jeff voltooit Earle een trilogie, nadat hij met Townes en Guy het werk van Van Zandt en Clark had opgenomen. Alle drie grote voorbeelden voor de Texaan. Daarnaast is er trouwens ook nog J.T. met nummers van zijn overleden zoon Justin Townes Earle. De liedjes van Walker voert Earle uit alsof ze van hemzelf zijn. Met een stem die nog weer wat rauwer is meer…

De muziek van Jadea Kelly wordt iets te smaakvol geserveerd om echt indruk te maken. Het is meer pop dan roots. Niets mis mee, maar het is daarmee geen album dat kerven in je ziel achterlaat. Roses (Darth Jadea Music/Tonetree) kwam tot stand met liefst vier verschillende producers, maar dat valt helemaal niet zo duidelijk waar te nemen. Het maakte niet uit of Aaron Goldstein, Rich Jacques, Joe Moralez of Joel Schwartz aan de knoppen zat; de zang kreeg steeds een plek op de voorgrond. De Canadese Kelly heeft een heldere stem met een hees randje, zoals al eerder in een recensie op deze site meer…

Ze noemen hun muziek bij voorkeur northern country, maar op het tweede nummer gaan ze al Down South. We hebben het over The Remittance Men, een band uit Boston, Massachusetts. Dat nummer Down South is een cover van Tom Petty. Verder doen ze met Nobody een liedje van Tim Gearan, voor de rest bestaat Scoundrels, Dreamers & Second Sons (Blonde On The Tracks Records) uit composities van singer-songwriter Tom Robertson. Gitarist Andy Santospago produceerde het album. De stem van Robertson heeft een fijn ruw randje. Af en toe krijgt hij gezelschap van een koortje. Op meer…

Tim Knol heeft de ongezonde leefstijl die zich bijna ongemerkt aan je opdringt bij het leven als artiest onderweg heel bewust achter zich gelaten. En hij voelt zich Lightyears Better (Excelsior Recordings), ook de titel van zijn nieuwe album. Een bezoek aan zijn huisarts was het eerste zetje; de pandemie hielp in zekere zin ook bij het roer omgooien. Hij ging wandelen en nam zijn gitaar mee, een creatieve manier om toch op te kunnen treden. Het titelnummer waarmee de plaat begint is direct een treffende weergave van zijn gemoedsstemming. Het klinkt uitermate opgeruimd. Knol schreef het net als een flink aantal andere nummers samen meer…