Binnenkort zal Ryan Gustafson optreden op de Rhythm & Blues Night in de Groningse Oosterpoort. Dat niet alleen, hij vergezelt Phil Cook op diens Europese toernee. Dat alles onder het pseudoniem The Dead Tongues. Onder die naam bracht hij vorige maand ook het album Montana (eigen beheer) uit. Hierop hoor je dat het best logisch is dat The Dead Tongues op dat prestigieuze Groningse festival staat. Het is namelijk niet niets wat hij op Montana presteert. De uit North Carolina afkomstige Gustafson incorporeert op mooie wijze Appalachian folk met fingerpicking meer…

Natuurlijk dien je als serieuze americanaliefhebber naar Empire (Cornelius Chapel Records) van Brad Armstrong te luisteren. Zeker als je ook van Matt Woods, Patterson Hood, Adam Faucett of Josh Nolan houdt. Rauwe, eerlijke, melodieuze gitaargeorienteerde singersongwriterrock dus. Maar dan wel rauw zonder dat het punky wordt. Armstrong is ook te vinden in de line-up van The Dexateens; Empire is echter het eerste album dat hij als soloartiest uitbrengt. Hij kreeg daarbij hulp van onder meer Maria Taylor die in de achtergrond zingt. Op het schitterde meer…

Eerlijk gezegd overviel mij bij beluistering van de eerste tonen van Another Black Hole (Gypsy Eyes) een zekere Malcolm Holcombe-moeheid. Zo’n tien jaar geleden, ten tijde van het verschijnen van I Never Heard You Knockin’ en Not Forgotten, was ik erg onder de indruk van het werk van deze man. Maar gaanderweg, bij het verschijnen van iedere nieuwe plaat, verloor ik steeds meer interesse. Ik had het wel zo beetje allemaal gehoord. Die indruk werd niet weggenomen door het eerste nummer van deze nieuwe plaat, die weer werd opgenomen door Ray Kennedy meer…

De Blue Grass Boogiemen vieren dit jaar hun 25-jarig jublileum. Dat doen ze met het uitbrengen van een bijzonder album: Grassified (Excelsior). Daarop staan 16 nummers die ze met andere Nederlandse artiesten opnamen. Nummers van die betreffende artiesten, maar dan, de albumtitel zegt al genoeg, in een bluegrassversie. Dat levert in dit geval wisselende resultaten op. De plaats opent met twee goed geslaagde nummers, een oud nummer van GEM met Maurits Westerik en een nummer met Jeroen Mesker, voorman van Maison Du Malheur. Gesteld meer…

Goeiehemel, die Lincoln Durham is geen vrolijke Frans. Op zijn derde plaat, Revelations Of A Mind Unraveling, springt de uit Texas afkomstige Durham in de put van menselijke emoties en het blijkt daar pikzwart te zijn. Rudimentaire blues en southern gothic gaan hand in hand met teksten die vooral over de duistere kant gaan. I’ve been creeping in the shadows with the wretched, and I’ve got to get away (Creeper). Het is hel en verdoemenis en het lijkt er op of Durham wel uit die put kan kruipen, maar telkens als zijn vingers over de rand heeft, terug meer…

Donald Trump is nog niet eens de Republikeinse presidentskandidaat, laat staan president, maar toch heeft hij de eerste tegen hem gerichte protestsong te pakken. Van een Brit nog wel. Peter Bruntnell opent zijn nieuwe album Nos Da Comrade (Domestico Records) namelijk met Mr. Sunshine, een nummer over hoe Trump een Schots vissersdorp liet ontruimen om een golfbaan aan te laten leggen. Dat is een aardige binnenkomer van Bruntnell van wie de laatste tijd weinig vernomen is. We herinnereren ons nog het meesterwerk Ghost in a Spitfire meer…

Er is veel goeds en veel slechts te melden over Spotify, onder andere over de betalingen. Die discussie gaan we hier nu niet voeren. Voor het beluisteren van Orchids And Violins (Nonesuch) van Michael Daves is de streamingdienst echter ontzettend handig. Het is namelijk een dubbelalbum met op elke schijf dezelfde nummers. Op de ene schijf staan bluegrassnummers, op de tweede cd staan diezelfde nummers maar dan in rockversies. De bluegrassplaat werd opgenomen in een kerk in New York met hulp van onder anderen Brittany Haas (fiddle), meer…

Scandicana, we halen die term nog maar eens boven voor het debuut van Kristoffer Bolander. Niet dat zulks nu direct veel duidelijkheid schept, maar dat doet americana ook niet. Ik versta eronder: melancholische rock of pop met onmiskenbare folk- en countryinvloeden. En wel, dat is nu precies van toepassing op I Forgive Nothing (Tapete Records/Sonic Rendezvous). De grondtoon op de elf liedjes is weemoedig, zonder dat het nu direct een verdrietige of navelstaarderige boel is. Het titelnummer, gebaseerd op een citaat uit een novelle van meer…