Het lang geleden aangekondigde solodebuut van Brent Best is eindelijk daar. De Slobberbone-voorman had uiteindelijk vijf jaar nodig voordat hij Your Dog, Champ (Last Chance Records/Sonic Rendezvous) het licht kon laten zien. Daar lagen diverse oorzaken aan ten grondslag. Zowel in de privesfeer (schoonvader overleed en zijn echtgenote verloor haar huis door optreden van de hypotheekverstrekker) als op het artistieke vlak: het duurde een tijd voordat Best nou precies wist hoe het album zou moeten klinken. Bovendien verloor hij door een computercrash meer…

De mooiste dingen ontstaan soms gewoon toevallig. Het was Matt Burke’s vriendin die hem jaren geleden een boek over Ernest Shackleton’s reis met de Endurance naar Antarctica gaf. Shackleton wilde in 1914 Antartica van zee tot zee oversteken. Het was diezelfde vriendin die hem zei dat een een bepaalde song die Burke net geschreven had, haar deed denken aan die rampzalige reis. En toen viel het kwartje voor de voorman van de rootsrock-kwartet Have Gun Will Travel. En terwijl hij eerst dacht dat hij met 4 of 5 nummers een Ep over dit onderwerp zou meer…

Zo, tijd voor weer iets heel anders: State Champion. Ik heb het derde album van de band, Fantasy Error (Sophomore Lounge), omschreven zien worden als lo-fi indie folkpunk. En met die omschrijving is niks mis. Het kwartet uit Louisville, Kentucky, nam de acht nummers op in de studio van Paul Oldham, de broer van en in het verleden ook behorend tot de Palace Brothers. En dat zegt misschien al genoeg voor voor het lo-fi gedeelte. En bij folk-punk moet je toch vooral niet denken aan een bak herrie. Die kan State Champion ook maken, maar het is meer de houding van meer…

Van Cat Canteri had ik ook nog nooit gehoord. Van The Stillsons, een altcountryband uit Melbourne, waarvan ze ook lid is, evenmin trouwens. When We We’re Young (eigen beheer) is haar solodebuut. Canteri kan behoorlijk van leer trekken in stevige rocksongs, maar schakelt net zo makkelijk terug naar betrekkelijk klein gehouden folkliedjes. Het meest in het oog springend is See My Bones, een persoonlijk nummer over anorexia, een ziekte waaraan Canteri tussen 2004 en 2009 geleden heeft. Een pijnlijk en confronterend nummer waarin ze haar meer…

Tom McRae is een Engelse domineeszoon die als folk(rock)zanger al een tijdje meedraait. Al vanaf 2000 om precies te zijn, toen zijn titelloze debuut verscheen. Inmiddels zijn we, met Did I Sleep And Miss The Border (Buzzard Tree Records) zeven albums verder. En met deze plaat schudt McRae eindelijk het zwijmelfolk voor jongedames-idioom van zich af. Op deze plaat geen Damien Rice-achtig gepruttel meer. McRae gaat voor stevige, meeslepende rock die zijn oorsprong lijkt te hebben in de jaren 90. Zo lijkt het althans in het begin van het album, met songs als meer…

Allemaal al Stars Wars van Wilco gedownload? Nee? Het kan nog. Tot 13 augustus is het het plotseling uit de hemel gevallen album gratis hier te downloaden. En op 21 augustus verschijnt het album dan op cd. Maar is het de moeite? Zolang je geen altcountry of americana verwacht wel, want met die muzieksoorten hebben de nummers van Wilco al lang weinig meer te maken. Wilco is geen altcountry-band. Dat zanger-componist Jeff Tweedy en bassist John Stirratt in een ver verleden deel uitmaakten van de oer-altcountrygroep Uncle Tupelo is alleen nog iets dat meer…

Echt een onzettend lekkere plaat is Relics And Roses (eigen beheer) van Tellico. Tenminste als je van Appalachiacana houdt. Zo noemen ze hun muziek zelf. Uitgaande van de volksmuziek van de bergstreek in de Oosten van de States, en dan daar dan wat country, bluegrass en old time music aan toevoegen. En als kers op de taart die heerlijke stem van Anya Hinkle. Een vergelijking met Gillian Welch is soms bijna onvermijdelijk. Althans, wat betreft het stemgeluid en frasering van Hinkle. Ook bassist Stig Stiglets zingt niet onverdienstelijk, maar het is echt meer…

Michael Simone is een soort kameleon. De carrière van de uit North Carolina afkomstige muzikant begon serieuze vorm te krijgen toen hij bassist werd in de wave-band The Veldt. Daarna gooide hij het roer om en bekwaamde zich in het produceren van dance, scoorde een hit en werd DJ. Maar het bloed kroop waar het niet gaan kan en Simone richtte zich met een nieuwe band weer op de rock. Tevergeefs, maar het is wel in die periode dat hij kennis maakte met country. En dat lijkt (voor ons in elk geval) toch het meest bij hem te passen. Maudlin Days (Old Hand Record Company) meer…