Waarom dit een goed album is dat je toch niet zou moeten kopen. We hebben het over Ten (Full Light Records) van Darrell Scott. Dit nieuwste album van de 55-jarige Amerikaanse singer-songwriter is gewijd aan de muziek van zijn vriend Ben Bullington, over wie we eerder op deze site een stuk schreven. Bullington was een arts uit Montana die in zijn vrije tijd nummers componeerde en tot vijf albums kwam voordat hij in 2013 aan kanker overleed. Ten is een mooi album geworden waarop Scott op aangename wijze tien nummers van Bullington vertolkt. Waarom je hem meer…

Wie Anna Coogan nog kent als folkzangeres met zo af en toe een flinke snik in haar stem zal verbaast zijn over haar nieuwe album: Birth Of Stars (eigen beheer). Een album dat overigens officieel wordt uitgebracht als het resultaat van haar samenwerking met JD Foster, die je wellicht kent van zijn (productionele) werk voor Calexico, Richmond Fontaine of Patty Griffin (en nog veel meer). Foster schreef samen met Coogan het merendeel van de nummers, speelt bas en zingt in de achtergrond. Op dit album varen Coogan en Foster een koers die hen regelmatig in Rockland laat aanmeren. Dat komt ook doordat zij op dit album worden bijgestaan door drummer meer…

Chris Stapleton, onthou die naam maar want die gaat heel groot worden. Traveller (Mercury) is dan wel z’n eerste soloplaat, maar Stapleton is geen beginner. Verre van dat. De uit Kentucky afkomstige zanger-gitarist verhuisde tig jaar geleden al naar Nashville en schreef talloze hits voor ‘foute’ countryartiesten zoals Luke Bryant, Brad Paisley en Tim McGraw. Daarnaast maakte hij een aantal jaren deel uit van The Steeldrivers, een veel gelauwerde bluegrassformatie. Wat kun je dan van dit solo-album verwachten? Veertien zeer toegankelijke nummers meer…

We hebben hier altijd wel een zwak gehad voor The Hiders. De groep uit Cincinnati rond zanger-gitarist Billy Alletzhauser maakt eigenzinnige alternatieve country met een rauw randje. Dat is op het vijfde album, Totem (eigen beheer), dat overigens al eind 2014 verscheen, weer niet anders. Alletzhauser blijft wonderlijke countryrocknummers uit zijn mouw schudden. Soms bijna traditioneel zoals Loaded As A Gun, met een lekkere honky tonk piano, maar meestal zit er een bijzonder dingetje aan de nummers. Het lang uitgesponnen Motherlode heeft een flinke meer…

Reymer komt niet van ver, maar is toch lekker. We hebben het dan over de muziek van Tine Reymer, een actrice en zangeres uit Antwerpen. Zij heeft inmiddels een flinke carrière opgebouwd in allerlei muziekgezelschappen, maar Thrill My Soul (Norma Recordings) is haar eerste soloplaat. Het bevat elf popliedjes waarin elementen uit americana, soul en vooral ook folk zijn terug te vinden. Reymer zingt en speelt piano en andere toetsinstrumenten. Belangrijk op de plaat zijn ook multi-intrumentalist Tom Pintens, met wie Reymer eerder in de band meer…

Man met gitaar zoekt publiek. Een dergelijke zinnetje uit een contactadvertentie zou maar maar eens van toepassing kunnen zijn op Cracked Picture Frames van Robert Chaney. En dan doet hij zich niet mooier voor dan dat het is. Want dit album is muziek van man met gitaar. Niks meer en niks minder. Op zijn tijd wel redelijk briljant, hoor. The Cyclist is bij voorbeeld een fantastisch nummer. Man heeft geheime relatie met zijn schoonzus en op de weg terug van hun ontmoeting rijdt zij een fietser aan. En wie gaat er uiteindelijk naar de gevangenis? Zij meer…

Gangbang in Destelberge, daarmee opent Ons Kent Ons, het tweede album dat we her bespreken van Goes & de Gasten. In het luie jazzy nummer hekelt Michel Goessens de ons kent ons-mentaliteit. Ik vertel je iets, maar je weet het niet van mij en we dekken elkaar. In dit geval gaat het om seks, maar het kan natuurlijk om allerlei geheimen gaan waarvan een bepaalde “inner ring” liever niet wil dat ze openbaar worden. Goessens komt uit Sleidinge, een dorp onder de rook van Gent en de nummers zijn gezongen in het plaatselijke dialect. Dat is nog wel eens meer…

Waarom u in de oceaan van releases zou moeten luisteren naar This Is The Life (Sleep Recordings) van Andrew Bryant? Allereerst omdat Bryant een prachtige stem heeft. Een van de mooiste die ik dit jaar gehoord heb. Een beetje diepe stem waarin, ook als het tempo omhoog gaat, iets melancholisch doorklinkt. In de tweede plaats omdat de 10 indierock/americana-nummers op deze zevende soloplaat van Bryant (daarover later meer) zonder uitzondering bovengemiddeld goed zijn. Van het stevige, met Hüsker Dü-achtige gitaarpartijtjes meer…