Een van de eerste Side Tracks ging over de wat er van 24 jaar altcountry nog beklijvend kan worden genoemd. Er bleken toch heel wat ooit veelbelovende namen niet meer relevant te zijn. En natuurlijk: de muziek die we begin jaren 80 alternatieve country noemden wordt tegenwoordig, in die vorm, niet veel meer gemaakt. Ook alt.country evolueert. Gelukkig maar. We kunnen als we willen tegenwoordig heel wat muziek onder de term alt.country (of americana, dat is mij om het even) harken. Als er maar invloeden meer…
Het programma van Take Root (13 september, Oosterpoort, Groningen) is rond. Sterker nog: het blokkenschema (zie 
Het lijkt wel veteranendag. 
Deze zomer 25 jaar geleden backpackte ik op een rondreis door de VS en Canada een paar dagen op San Juan Island, een van de eilandjes van de gelijknamige archipel in het noordwesten van de staat Washington. Die paar dagen waren door de ongecompliceerde en relaxte sfeer aldaar ontzettend fijn. Beetje fietsen, koffiedrinken, aanpappen met andere reizigers en daarmee een kampeerplekje zoeken. The good life. Bij beluistering van Maritime (eigen beheer) van 
En of het nog niet genoeg is. Het legendarische Slobberbone treedt op 5 september op in De Helling te Utrecht en op 12 september in Metropool in Hengelo. Wij mogen voor beide optredens 2×2 vrijkaarten weggeven. Je hoeft alleen maar even, per mail (
“Hartelijk welkom, bienvenue, herzlichen Willkommen, welcome!”, zo verwelkomt de ceremoniemeester op het Fiesta Campestra het publiek dat op het laatste optreden van de zomertoernee van de Broken Circle Bluegrass Band was afgekomen. Inderdaad, een optreden dat fans uit de Lage Landen, maar ook uit Duitsland, Frankrijk en Engeland naar Schellebelle, een dorp onder de rook van Gent, heeft aangetrokken. En zelfs een Noor was afgereisd naar de zuiden om dit fenomeen mee te maken (en die kreeg 
Jeffrey Halford & the Healers
The Weavers’s Broom is het solo-debuut van 
Soms word je hard met de neus op de feiten gedrukt. Je denkt dat je heel wat weet, maar in feite weet je niets. Het was een artikeltje in de Heaven over Rodney Crowell waarin de naam Ben Bullington genoemd werd. Crowell heeft namelijk op zijn laatste plaat een liedje opgedragen aan deze Bullington, een singer-songwriter uit Montana. Ik kende het werk van Bullington niet. Sterker nog, ik had nog nooit van Ben Bullington gehoord. Als je dan via Spotify gaat luisteren naar de vijf platen van 