Sinds de Zweed Thomas Denver Jonsson albums maakt onder de naam I’m Kingfisher is hij van het countryrockpad afgedwaald en vaart hij een veel folky-er koers. En dan het pad dat niet naar traditionele folk leidt, maar naar wat we gemakshalve maar ‘indiefolk’ noemen. En dat is prima, wat ons betreft. Avian (Kite Recordings) is, na Artic uit 2010, het tweede album dat hij onder deze naam uitbrengt. Een album met 13 warme liedjes, dat vooral in het tweede kwart erg sterk is en ook een prachtig, ruim zesenhalf minuut durend, slotnummer, meer…

Ik was er wat graag bij geweest op 6 maart van dit jaar in The Jazz Cafe in Camden, Londen. Maar ja, ik zat gewoon op de bank in een Utrechtse huiskamer en dus niet bij het optreden van Danny & the Champions Of The World. Gelukkig is er Live Champs!( Loose Music), een dubbel-cd waarop het betreffende optreden gevangen is. Heerlijk, de plaat is heel erg ‘what you see is what you get’ met alle gevolgen van dien. Als de band tijdens de toegift These Days speelt is zanger Danny George Wilson de tekst even vergeten en wordt het nummer meer…

Op 21 oktober 2012 zong Cory Branan, tijdens een optreden van The Revival Tour in de Utrechtse Helling, de hit van de avond: The Prettiest Waitress in Memphis, dat te vinden is op zijn album 12 Songs. Wat een fantastisch nummer! Maar geen echte hit natuurlijk. Geen hit in de betekenis van commercieel succes. Dat weet Branan zelf ook wel. Het is niet voor niets dat hij nu op de proppen komt met The No-Hit Wonder, zijn eerste album voor het Bloodshot-label. En Branan slaat hier raak, weer 11 “hits”. Tenminste, als je houdt van meer…

Mocht ik ooit in een horecagelegeheid komen waar ze Kati Salo draaien, dan zal ik de uitbater daarvan omhelzen en feliciteren met zijn goede smaak. Want smaakvol is toch het minste wat we over het titelloze debuut (Taajuusvarjostin/Beste Unterhaltung) van deze Finse zangeres kunnen zeggen. Salo schotelt ons fijne folkpop voor, waarin het gebruik van cello en banjo regelmatig terugkerende elementen zijn. De makkelijke weg wordt nooit gekozen. Telkens wordt in een liedje een aantrekkelijke omweg gevonden die Salo ons ook wil laten meer…

Het is maar goed dat we in deze postmoderne tijden leven, waarin alles wat ooit hip was, inmiddels ook gewoon weer kan (ik hoorde laatst zelfs Wishbone Ash in een winkel klinken). Zo kan de alternatieve country van The Loudermilks gewoon ook anno nu. Als je het titelloze debuut (eigen beheer) van deze band uit Charlotte, North Carolina, beluistert, waan je je vanzelf weer in het midden van de jaren 90. En als die retrosound zo lekker wordt neergezet als op dit album, is dat een fijne ervaring. Kijk, dit is dan wel een debuut maar de vijf leden van meer…

Single Mothers (Loose Music), het vijfde album van Justin Townes Earle, is een lastig album. Lastig omdat er een aantal prachtige nummers op staan, maar ook een aantal liedjes die werkelijk niet beklijven, zonder dat je nu gelijk kunt zeggen dat ze slecht of gemakzuchtig in elkaar gezet zijn. Maar als we ons concentreren op de positieve punten: White Gardenias is een werkelijk schitterend nummer gewijd aan Billie Holliday, mooi gezongen bovendien. Een hoogtepunt in de carriere van een de zanger, die na een aantal moeilijke jaren nu meer…

Als de groten een nieuw album afleveren geeft dat altijd een zenuwachtige spanning. Voldoet hij/zij wel aan de verwachtingen? Steevast levert een dergelijk album ook uiteenlopende meningen daarover op. Wij zijn in elk geval enthousiast over het naamloze album (Paxam/Columbia) van Ryan Adams. Je kunt trouwens ook volhouden dat het album niet ongetiteld is maar de naam van de artiest draagt. Whatever. Er staan gewoon 11 heerlijke nummers op. U kent het verhaal misschien al. Adams gaf ruim 100.000 dollar uit aan een album dat meer…

Intrigerend is de muziek van Anna Tivel, een in Portland, Oregon wonende singer-songwriter. Tivel bracht dit jaar een tweede album uit, getiteld Before Machines (Fluff & Gravy Records). Haar liedjes zijn tegelijkertijd als ouderwets en modern te omschrijven. Before Machines staat namelijk vol met traditionele folk. Of misschien is het beter te omschrijven als van die typische singer-songwriterstuff. Muziek die Rickie Lee Jones of, pak ‘m beet, Melanie vroeger maakten, maar dan toch een stuk moderner gebracht. Dat wil zeggen: in de meer…