Sterling Drake’s debuutalbum The Shape I’m In (eigen beheer) is een verfrissende en levendige tocht door de wortels van de rootsmuziek, waarin hij met respect voor traditie toch zijn eigen stem weet te vinden. Geproduceerd door Grammy-winnaar Thorleifur Davidsson en opgenomen in East Nashville, balanceert het album tussen herkenbare country-invloeden van legendes als Willie Nelson en Don Williams en een eigentijdse, persoonlijke benadering die wel doen denken aan het vroege werk van Andrew Combs. De dertien nummers (plus één reprise, nee, eigenlijk twee, ook meer…

Het is een Joods gebruik om bij het overlijden van iemand de spiegels te bedekken. Cover The Mirrors (The Noise Company) heet dan ook het nieuwe album van Ben Kweller (uit Dripping Springs, Texas). Zijn 16-jarige zoon Dorian kwam twee jaar geleden om bij een bizar auto-ongeluk. Hij ging na het eten nog even naar een vriend, moest uitwijken voor een tegemoetkomende truck, raakte van de weg, waarna een tak door het raam tegen zijn hoofd kwam. Op een vreemde manier bracht het Kweller ook weer tot leven, in muzikaal opzicht. Ja, natuurlijk er is veel meer…

Ha, er is weer nieuws uit het verzonken land in het hoge noorden! Een nieuw album van Sunken Lands, een band uit Groningen. Twee jaar geleden bespraken we hier hun debuut. De net verschenen opvolger daarvan heet Burning Desire (eigen beheer). De plaat is een stuk evenwichtiger dan de eersteling. Het zijn wederom zanger-gitarist Edwin Jongedijk en drummer Jaap Vissering die de 10 nummers schreven. Melodieuze heartlandrock is een goede omschrijving van de muziek van deze band. Mooie grofkorrelige stem van Jongedijk en fijne toevoegingen van Marcel Gerritsen op meer…

Wordt heden Ward Hayden & the Outliers de naam waaronder u de mannen van Girls, Guns & Glory kent? Vooropgesteld dat u GG&G kent? Die band uit Boston kwam op deze pagina’s met enige regelmaat ter sprake (hier en hier). De naam GG&G kon echter niet meer in dit tijdsgewricht. Het is daarom dat Ward Hayden en zijn buitenbeentjes eind vorig decennium voor een nieuwe naam kozen voor hun band. Overigens is hoofdman Hayden tegenwoordig nog het enige bandlid uit de GG&G-tijd. Little By Little (Faster Horses Recordings) is inmiddels het vierde studioalbum onder de nieuwe meer…

Een nieuwe naam in americana-kringen is die van Ken Pomeroy. Met Cruel Joke (Rounder Records/V2) levert Pomeroy een persoonlijk en poëtisch album af (haar tweede volwaardige). Opgegroeid in Oklahoma en nog maar begin twintig, weet ze met een opvallende volwassenheid thema’s als verlies, herinnering en identiteit te verkennen. Haar Cherokee-achtergrond sijpelt subtiel door in de symboliek van dieren als de wolf, coyote en boomkrekel, die in de teksten fungeren als metaforen voor menselijke emoties. De openingstrack Pareidolia (het vermogen om andere dingen in voorwerpen te meer…

Soms heb je het gevoel dat je totaal de voeling hebt verloren met de massa. Ik heb dat bij het beluisteren van de alom bejubelde Kassi Vallazza. Haar vorige album Knows Nothing kon rekenen op veelsterren recensies, maar viel bij mij op onvruchtbare bodem. Het zit ‘m die die folkachtige benadering en die wat engelachtige stem a la Joni Mitchell (daar heb ik –helaas volgens sommigen- ook nooit wat aan gevonden). De nieuwe plaat, From Newman Street (Fluff & Gravy Records), doet iets meer met me. Niet dat de van Portland naar New Orleans verhuisde Valazza veel meer…

Bestaat toeval nog, in deze tijden van Big (Tech) Brother? Een week geleden zag ik op de sociale media iets voorbijkomen over een optreden van Jesse Welles in Nederland. Een paar dagen later schotelde het algoritme van Spotify me het nieuwste album, Middle (eigen beheer), van de Amerikaanse singer-songwriter voor. Sindsdien draai ik dit vrijwel continu. De enige andere muziek die ik tussendoor beluister zijn de youtube-filmpjes van de man. Wat is er zo bijzonder? Welles is een dertigjarige artiest die na een mislukt avontuur in Nashville terugkeerde naar zijn geboorteplaats Ozark in meer…