The Desperate Promenade van The Beautiful Loser Society; hoe altcountry wilt u het hebben? Het is een en al ellende, lijkt het. Gelukkig kan dat niet gezegd worden van de muziek op de derde cd van deze band uit Colorado. Het zijn echter wel de geijkte onderwerpen die bezongen worden. A Bottle And A Bar Stool, nou dan weet je het wel. Verder een mooi liedje over Hank Williams, Hank’s Lament, da’s ook niet heel gek op een altcountry-cd. Verrassend is dat dus allemaal niet. En al helemaal niet voor degenen die ook meer…

Mijn eerste recensie van 2013 betreft een plaat van vorig jaar, uit het midden van het vorige jaar zelfs. Een plaat, Can I Sit Here And Absorb (Crane Lake), die we over het hoofd hadden gezien maar die via een tip van een lezer toch de burelen van Altcountry.nl bereikte. Gelukkig maar, want we zijn erg blij met dit Nederlandse produkt. Verantwoordelijk voor dit werk met Westcoast(country)rock en powerpop is William Seen’s Transport Music, een band die bestaat uit Egbert van der Werff en Rene Monsma (beide ex-Travis),  meer…

Gospel, ik heb er eerlijk gezegd weinig mee. Het was dan ook niet met groot enthousiasme dat ik de nieuwe cd van singer-songwriter Kevin Deal, die als gospel-americana werd aangekondigd, opzette. Ik weet dat religies zeer nuttig kunnen zijn, maar het bezingen van de band met een god mondt vaak uit in een soort bekeringsdrift. En dat stoort me. Als Deal dan een liedje als King Jesus (“who can say of the king/he died for me”) zingt, is mijn gedachte dan ook: “Prima dat je gelovig bent, maar meer…

Wat nu als je een punker bent, van Tom Waits houdt en wel eens wat meer wil dan recht voor z’n raap punk spelen? Dan zoek je wat gelijkgestemden, begint met hen een bandje en noemt dat Tin Horn Prayer, naar een zegswijze uit een nummer van Waits. Dat is wat Mike Herrera uit Denver althans deed. Tin Horn Prayer bestaat naast Herrera uit vijf andere enthousiaste musici en heeft net met Grapple The Rails (Paper + Plastick) een opvolger van het heerlijke Get Busy Dying uit 2010 uitgebracht. Laten we het maar folkpunk noemen, met hier en meer…

Dat we hier nooit eerder schreven over Session Americana is eigenlijk wel een beetje vreemd, want als er één groep is die, in elk geval op basis van haar naam, daarvoor in aanmerking komt is het dit gezelschap wel. Session Americana bestaat thans uit vijf muzikanten die hun sporen in de lokale scene van Boston al hadden verdiend voordat ze hun krachten in deze americanaband bundelden. Love and Dirt is al hun vierde of vijfde studioalbum (er zit een soort heruitgave tussen). Het is een heel afwisselend plaatje geworden. Americana waar meer…

De titelloze debuut-cd van de David Latto Band komt in een ouderwetse jewelbox en het inlegvel bevat nauwelijks informatie. Maar de voorkant van het hoesje is prachtig. Dat kan ook gezegd worden van de muziek die het vijftal uit Schotland ons voorschotelt. Tien nummers in een stijl die we tegenwoordig klassieke alt.country zouden kunnen noemen. Uiterst melodieuze composities waarop de samenzang van David Latto en Gavin Brady een belangrijk stempel drukt. Ik kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat een groep als The Jayhawks een meer…

Als het einde van het jaar nadert komt dat moment dat ik bedenk welke albums echt nog besproken moeten worden voor 31 december. A Season Lost van Jeff Zentner is er daar een van. Mag absoluut niet onbesproken blijven want hij is bijzonder èn mooi. Je kunt ook zeggen: bijzonder mooi. Zentner is in het dagelijks leven een van de leden van het gothic country-trio Creech Holler. Op deze soloplaat (z’n derde alweer) ligt het accent meer op filmische, donkere, americana. Omfloerste, soms een beetje spooky, zang, veel cello en meer…

Birds of Chicago is weer een nieuwe naam die uw aandacht behoeft. Nieuwe naam, dat klopt, maar het is een beetje verneukeratief want achter die nieuwe naam gaan twee mensen schuil die de vaste lezer van deze site al lang kent: JT Nero en Allison Russell, zangeres bij Po’ Girl. Beide zijn in bezit van een mooie stem. Twee mooie stemmen dus die ook nog eens mooi bij elkaar kleuren. Dat gegeven alleen levert natuurlijk niet gelijk een geweldige plaat op, maar het titelloze debuut van dit duo (met medewerking van oa Bart de Win) is zeker de moeite meer…