Sugarfoot was eind jaren ‘50 de naam van een Amerikaanse cowboyserie, met onder anderen een nog jonge Dennis Hopper in een van de bijrollen. Het is ook een nieuw project van Øyvind Holm en Hogne Galåen. Deze twee Noren brachten eerder al een aantal platen uit als Deleted Waveform Gatherings waarbij het accent meer lag op licht psychedelische jaren ’60-pop. Gelet op het gebodene op This Love That We Outwore (Crispin Glover Records) mag je er vanuit gaan dat ze ook vaak naar The Byrds èn de latere meer…

De Brabantse Amsterdammer Theo Sieben verraste vorig jaar met Until Grass, een prachtige schijf met indiefolk. En nu al ligt er een tweede plaat, Invite To Dance (Kletter Records). Een plaat die ten opzichte van z’n voorganger wat kaler en toegankelijker is geworden. Sieben is een klassiek geschoolde gitarist, maar stelt zijn kunde op dit instrument (en de dobro) geheel ten dienste van zijn liedjes. Verwacht dus geen ingewikkelde solo’s. Hij wordt vaak bijgestaan door Judith Kolen (zang en viool) en in sporadische gevallen meer…

Denk dat ik er nu wel bijna uit ben. Na maandenlang luisteren concludeer ik dat dit mogelijk mijn plaat van het jaar wordt: The Graceless Age (Bucketful of Brains) van John Murry. Murry kent u misschien van zijn samenwerking met Bob Frank. Tezamen maakten zijn 2 zeer interessante cd’s, maar dit solowerk van Murry is minimaal van even grote klasse. Vier jaar deed Murry erover, met produktionele hulp van de inmiddels overleden Tim Mooney. Vier jaar omdat zijn drugsverslaving hem in de weg stond en omdat hij bleef schaven tot alles meer…

Er zijn een aantal redenen waarom een plaat op deze site een waardering van 3 sterren kan krijgen: 1)´t is een leuke plaat, maar verder niet zo heel bijzonder, 2)´t is een bijzonder project maar de uitvoering is niet helemaal geslaagd of 3)´t is een plaat waarop de oninteressante nummers in evenwicht zijn met het aantal wel interessante nummers. Songs For The Coming Home (eigen beheer) van de Welshe singer-songwriter Martyn Joseph valt in die laatste categorie. Joseph maakt een soort Keltische Americana, waar je meer…

Zei iemand hier laatst niet dat de mooie releases je om de oren vliegen? Nou, ik kan er niks aan doen, maar ik heb er weer eentje die een greep naar de portemonnaie rechtvaardigt. Moet je wel van een beetje stevige altcountry houden. Catch The Presidents is het tweede album van Doc Daily & Magnolia Devil, een sextet uit Muscle Shoals, Alabama. Ze maken een soort zuidelijke countryfolkrock die niet zo zeer hard, maar bij tijd en wijlen wel lekker stevig neergezet wordt. Banjo, fiddle en steelgitaar zorgen voor aangename accenten maar meer…

Cam Penner’s To Build A Fire (Lucky Dice) begint statig. Een ander woord voor de blazersopening Mighty Damn Animator (So Long, Farewell) kan ik niet vinden. En de overgang naar piano met percussie in deze ouverture is ronduit schitterend. Daarna is het in het titelnummer meer back to business. De sympathieke Canadese baardman Penner en zijn begeleider John Wood toveren ons goudeerlijke ruwe en intense folk voor. Soms in klein gehouden akoestische porchsongs, maar even zo vaak ook in meer…

Ryan Adams is nog niet dood (hoewel hij sedert Heartbreaker geen enkel echt goed album meer heeft gemaakt), maar zijn opvolgers staan al klaar. John Fullbright, Caleb Groh en Andrew Combs bij voorbeeld. Laatstgenoemde debuteert (na een eerder verschenen EP) met Worried Man en, by jove, dat doet hij goed, zeg. Op zijn website noemt hij zelf Townes Van Zandt als zijn grote voorbeeld en dat is ook, voor de Texaan die Combs is, niet zo vreemd natuurlijk. Inmiddels is deze singer-songwriter naar Nashville verhuisd en daar heeft hij flink aan zijn meer…

Funny is de derde plaat van Mark Lotterman, rocker te Mijnsheerenland. Rocker? Ik moet dat even nuanceren. Mark Lottermans muziek kent vele invloeden, maar je kunt niet zeggen dat het daarom een folkartiest is of een countryzanger. Wel hoor ik een zekere overtuiging, een meedogeloze drang, en dat associeer is het meest met een rockartiest. En ja, Lotterman maakt ook zeker rock. Maar dan het soort rock dat ook Johnny Dowd maakt. En dat is wellicht geen toeval want Lotterman maakte al eens deel uit van meer…

Dat fijne Americana niet van ver hoeft te komen wisten we natuurlijk allang. Toch worden we hier niet vaak vergast op bijdragen uit België. Naar de reden daarvan kunnen we slechts gissen. The Seatsniffers, HT Roberts en Bruno Deneckere zijn een paar namen die bij me opkomen. De laatste twee zijn ook nauw betrokken bij de totstandkoming van Telephone Booth Hotel (eigen beheer) van Filip de Fleurquin. Beide spelen allerlei snaarinstrumenten en Roberts neemt bovendien de productie van de plaat in handen. De Fleurquin is een meer…