Natchez Trace van Kevin Bowe & the Okemah Prophets begint als een vrij traditionele altcountryplaat. Fallen Satellites is een midtempo toegankelijk nummer met huilende steelgitaar. En ook het tweede nummer doet nog niet vermoeden dat dit dit een hele fijne plaat wordt. Met In Too Deep, een prima uptempo liedje, wordt een trits ijzersterke nummers ingezet. Het daaropvolgende Power Trip is psychedelisch zoals ook Chuck Prophet dat kan. Dan wordt duidelijk dat Kevin Bowe de grens tussen alternatieve country, meer…

Sinds ik een gezinslid in het hoge noorden heb wonen, volg ik de Noorse Americanascene met meer aandacht. Als Ida Jenshus naar aanleiding van deze recensie hier zou doorbreken is het dus mede aan deze familiale omstandigheid te danken. Maar in de eerste plaats natuurlijk aan haar fenomenale talent. Someone To Love is Jenshus’ derde plaat. Voor de vorige twee ontving zij de Spellemannsprisen, zeg maar de Noorse Grammy, in de categorie country. Ten opzichte van deze vorige platen heeft de uit Trondheim afkomstige Jenshus weer een meer…

Aan de lijst van Amerikaanse punkrockers die (ook) het countryfolkpad opgaan komt gelukkig maar geen einde. Jason Kutchma is de volgende. Met enkele maten heeft hij, als JKutchma & the Five Fifths een mooie, intense, plaat uitgebracht: Pastoral (Last Chance Records). Kutchma strooit met prachtige observaties en zinnen: I’ve been wrong more than I’ve been right/My fault, I won’t deny/I hope at heaven’s gate, they make saints/From sinners who kept on trying (uit het titelnummer). De grote vraag is telkens: hoe goed te meer…

Een beetje suf is het wel. In 2009 besprak ik het debuut van Ben Bedford, Lincoln’s Man (2008) en schreef dat hij me het toen ook al uitgekomen Land Of The Shadows wel mocht sturen. Die ontving ik dan ook, maar hoewel het zeker een mooie plaat was, ik besprak ´m niet hier. Een kwestie van overload. Die fout zal ik niet maken met de derde plaat van Bedford. What We Lost is opgedragen aan zijn ouders. In het titelnummer zingt hij: “I’m going back to find, something that I left behind/ in this fading photograph folded one too many times”. De uit meer…

De trouwe lezer van deze site weet dat we hier fan zijn van Michael Dean Damron (en van zijn band I Can Lick Every Sonofabitch In The House). En dat is niet zonder reden, want de robuuste zanger uit Portland maakt prachtige, rauwe platen. En, ik zeg het maar gelijk, zijn nieuwe, Nah Mr Death… I’ma Comin’ For You (Sad Crow Records),  is ook weer raak. Met het openingsnummer, Autotune The World geeft MDD gelijk zijn State of The Union voor de muziekwereld af. Hij hekelt Toby Keith en Steven Tyler (Aerosmith, omdat die in de jury ging zitten van meer…

Goodnight, Texas. Huh, wat is dat nu weer? Ik hoor het sommigen van jullie al denken:  “Oh, daar heb je ze weer met zo’n onbekend klotebandje”. Inderdaad, Goodnight, Texas is weer zo’n onbekend klotebandje en omdat “onbekend klotebandje” my middle name is, wil ik A Long Life Of Living graag onder jullie aandacht brengen. Maar vooral omdat het een heerlijk plaatje is natuurlijk. Goodnight, Texas heeft niets met Texas te maken. Verwacht dan ook geen vette rollende rootsrock of eenzame singer-songwitermuziek. Texas is slechts meer…

Het eerste dat opvalt aan Incandescent (Yer Bird) van Greater Pacific is de warme stem van Kyle Kersten en de heerlijke pedal steel van John Phinney. Die twee zijn vrij bepalend voor het geluid van deze groep. Maar er is meer: subtiele toetspartijen, ondersteunde zang van Gretchen Lieberum, een Neil Youngeske mondharmonica. En hoewel ze uit het zuiden van Californië komen is hun geluid allesbehalve zonnig. Nee, het is een en al weemoed die je bij beluistering tegemoetkomt. Dat men voor de 12 aangeboden liedjes meer…

In deze Week van het Nederlandse Produkt bespraken we eerder een cd (van Boy River) die werd uitgebracht op het Elektrograph-label van Sebastiaan van Bijleveld. Ook het solodebuut van Roel Smeets, getiteld Jonah, komt daarop uit. Van Bijleveld is daarbij ook muzikaal nog eens van de partij. Smeets is een 20-jarige singer-songwriter die naast zijn muzikale ambacht filosofie studeert (of andersom natuurlijk). De plaat opent sterk met het mooie Intro, waarin 2 akoestische gitaren eerst rustig tegen elkaar intokkelen, maar waarin steeds meer…