Bijna vijf jaar geleden bespraken we hier het titelloze debuut van de Engelse singer-songwriter Garron Frith. We kwamen er toen niet goed uit, wel of niet goed. Garron was in ieder geval zelf zeker van zijn kwaliteiten, want nu ligt er een tweede cd: Away From The Bright Lights. Gelukkig maar, want wij worden door de liedjes op dit album ook meer overtuigd van ‘s mans kunnen. Overigens niet door de eerste twee liedjes op de plaat waarin Frith zich voordoet als veroveraar van meisjesharten (romantische zwijmelpop). Maar vanaf track 3, meer…

Sodeju, wat een lekker plaatje is Coffin Up Blood van The Bloody Jug Band. Een jugband maakt normaalgesproken akoestische muziek op veelal zelfgemaakte instrumenten. The Bloody Jugband maakt inderdaad gebruik van wasborden etc maar voegt daar ook nog een slidegitaar en steelgitaar aan toe. Coffin Up Blood is een nogal sinister plaatje. Titels als Graverobber Blues, Blacktooth Growl, Reaper Madness, Moon Bathing zeggen genoeg. Doorgaans doet zulks me niks (“waar is dat nu voor nodig?”), maar als dergelijke duistere meer…

Taneytown is een Nederlandse band, gespecialiseerd in heartland rock. Een mooie omschrijving van die muziekstijl wordt gegeven op Wikipedia: “straightforward rock and roll, sometimes with elements of Americana and country”. Dat laatste is, door de bijdrage van Dave Hadley op steelgitaar, zeker het geval op Ashes To The Wind, het vierde studio-album van de band. Allereerst valt het de vormgeving van het klaphoesje op. Prachtige artwork van de Amerikaanse kunstenaar Gary Schirmer. Maar ook de muziek mag er meer…

“The Americana Lovebirds will influence their own successors someday and are the new Americana artists to watch”, zo ronkt het begeleidende promoblaadje. Ik mag toch hopen van niet. The Americana Lovebirds is een man/vrouw-duo dat humor probeert te verwerken in hun akoestische liedjes. Wat mij betreft een jammerlijke mislukking die herinneringen oproept aan Nederlandse kleinkunst van 50 jaar geleden. Toen misschien leuk, maar nu tenenkrommend. Amy Celeste Young Beard heeft nog wel een aardige meer…

Bij Brandi Carlile moest ik eerst even denken aan de Go-Go’s, maar dat was toch een andere Carlisle (Belinda). Deze Brandi werd geboren in 1981 (het jaar dat The Go-Go’s hun debuut uitbrachten, maar dat terzijde). Bear Creek, genoemd naar de naam van de studio nabij Seattle waar de plaat is opgenomen, is al haar vijfde cd. En wat voor eentje! Als je van onweerstaanbare folkpop met een countrysoulrandje (de genre’s mogen ook omgedraaid of in willekeurige volgorde gezet worden) houdt, dan is dit een niet te missen album. Neem nu That Wasn’t Me, een meer…

Sinds de ontdekking van Benedicte Brænden houden we hier bij Altcountry.nl de blik ook weer naar het noorden gericht. Zodoende kwam Jack Stillwater in ons vizier. Jack is geen singer-songwriter, maar een 4-koppige band. Eentje uit Oslo. Bestaat een jaartje of zes en brengt met Muddy River (eigen beheer) een tweede cd uit met klassieke melodieuze altcountry. Dat betekent jangly gitaren, koortjes, huilende pedal steel. Enfin, alle goede ingrediënten. Dat leidt vaak tot heerlijke resultaten, zoals het onweerstaanbare When Her Eyes Go Black. Ook meer…

In een van de commentaren op deze site werd de noodkreet geuit dat er zo weinig recensies verschenen terwijl er zoveel releases zijn. Klopt, er komt heel veel interessants uit deze weken, maanden. Het is niet altijd makkelijk om daaruit een selectie te maken. So much music, so little time. Een recensie hier van de nieuwe plaat van Neil Young, zit daar iemand op te wachten? Ik denk het niet. Je moet wel onder een erg grote steen leven als je niet weet dat Young´s nieuwste Americana heet en meer…

Op een of andere manier heb ik altijd een zwak gehad voor Garrison Starr. De vraag is dan ook of ik wel de meest geschikte persoon om haar nieuwe album, Amateur, te bespreken. Maar wat dondert het eigenlijk? U moet als lezer alleen in in achterhoofd houden dat dit stukje is geschreven door een “fan”. Starr (haar echte naam!) zit al bijna 20 jaar in het vak en leek met albums uitgebracht bij grote platenmaatschappijen (Geffen, Vanguard) een grote toekomst tegemoet te gaan. De inmiddels flink doorgebroken Katy Perry meer…

Ineens lag daar een cd van The Roseline op de mat. The Roseline, dat klonk bekend in de oren. Via het Internet Archive kon ik achterhalen dat we hier bij Altcountry.nl in 2008 hun tweede cd Lust For Lustre, hadden besproken. En, verrek, ik was het nog zelf ook die 3 en een half paard aan die plaat had gegeven.  “Runners up”, noemde ik ze toen. Maar als je dan vier jaar wacht met een opvolger is je momentum wel voorbij. Dat het zo lang duurde lag aan allerlei rock ’n roll-toestanden. Drugs, alcohol, scheidingen, noem maar op. Maar meer…

Het is 1952, u ligt aan het zwembad ergens in een zonnige Amerikaanse staat, Californië of Florida, dat maakt niet zo veel uit. U nipt eens aan uw cocktail en overdenkt de mogelijkheden die de avond zou kunnen bieden. Op de achtergrond klinken de gesofisticeerde klanken van The Two Man Gentlemen Band. Een duo dat zich heeft bekwaamd op een Gibson ETG-150 tenor gitaar en staande bas en een mengeling brengt van western swing, jazz en jump blues. Aanstekelijke muziek waar je je alleen maar goed bij kan voelen. Uitstekend gemaakte meer…