Digger Barnes komt uit de kringen van punkers gone folk als Austin Lucas, Tim Barry en Chuck Ragan, artiesten die hij op de buhne ook vaak bijstaat. Op cd tapt hij wel net uit een ander vaatje dan voornoemde collega’s. Barnes laat zich ook op zijn tweede plaat, Every Story True (Hometown Caravan/Sonic Rendezvous), plaatsen in het schemergebied tussen Calexico, Giant Sand en Tindersticks. De 9 liedjes gaan over reizen en de dingende je meemaakt along the road. Nu eens donker en onheilspellend zoals in het fantastische meer…

Low Down van The Mallett Brothers Band is een plaatje dat al uit 2011 stamt. Maar om hem dan hier om die reden niet meer te bespreken zou zonde zijn. Doodzonde zelfs. Want The Mallet Brothers Band is the real stuff voor liefhebbers van de ruigere americana (denk bv aan O’Death). Deze zes mannen uit Portland (niet in Oregon, maar Portland, Maine) maken muziek die een stuk dichter tegen ruwe folkrock aanligt dan tegen country. De nadruk ligt op de overdaad aan snaarinstrumenten (gitaren, dobro, mandoline, banjo etc), voortgestuwd door meer…

De naam Screen Door Porch doet al zo typisch Amerikaans aan.  Een hordeur, een veranda. Stel je daarbij nog een schommelbank, een ronkende ijskast, een versterkertje en wat wuivende velden voor en je hebt de film waar de muziek van Screen Door Porch uitstekend bij past. Dit duo uit Wyoming maakt goed in het gehoor liggende americana. De stem van Seadar Rose heeft het lekker slepende dat bij voorbeeld ook Lucinda Williams heeft.  Aaron Davis zingt ook en beide spelen op The Fate & The Fruit (eigen beheer) gitaar en meer…

“I’ve seen the future of alt.country and it’s name is Caleb Groh” , bedacht ik me heel vaak bij het beluisteren van de heerlijke, ja echt heerlijke, cd Bottomless Coffee van genoemde Caleb Groh. Nee, het is niet origineel en het is ook niet eerlijk om deze singer-songwriter uit Boston met zo’n erfenis op te schepen, maar het geeft wel aan hoe hoog ik de man heb zitten. Twintig jaar is hij pas en dan is het een fantastische prestatie om met  ’n dergelijk volwassen album op de proppen te komen. De 14 nummers gaan vaak over meer…

Dankzij Sound Of The South van Leo Blokhuis is er tegenwoordig wat meer aandacht voor countrysoul. De talloze kopers van deze cd-box en andere liefhebbers van het genre kunnen, nee moeten, ook The Pines (Naim Edge Records) van Phantom Limb aanschaffen. Deze weliswaar niet Amerikaanse, maar Engelse groep zet met hun nieuwe plaat immers de standaard neer voor de hedendaagse countrysoul. Een door Marc Ford (ex Black Crowes) geproduceerde en in Californië opgenomen Magistrale Plaat waarop de indrukwekkende stem meer…

Om nu onverklaarbare redenen luisterde ik niet eerder naar de muziek van Otis Gibbs. “Je kunt niet alles luisteren”, hield ik mijzelf voor. Harder Than Hammered Hell (Wanamaker/Lucky Dice) bracht gelukkig verandering in die halsstarrige houding. Wat een prachtige plaat. Gibbs heeft een grofkorrelige stem die heerlijk contrasteert met de uiterst melodieuze liedjes die hij ten gehore brengt. Gibbs maakte deze plaat in een kleine bezetting, slechts wat gitaren (oa van producer Thomm Jutz), bas, drums en hier en meer…

Toen Adam Shearer van groep Weinland in 2008 gevraagd werd een liedje te schrijven een cd ten behoeve van een begraafplaats , the Lone Fir Cemetary in Portland, vroeg hij Adam Selzer (Norfolk & Western, M. Ward) om hem daarbij te helpen. Het betreffende liedje, A House A Home, over twee zieke geliefden die elkaar na de dood tegenkomen betekende het begin van het samenwerkingsverband Alialujah Choir, waarbij ook Alia Farah (eveneens Weinland) betrokken raakte.  Op het naamloze debuut (eigen beheer) gaat meer…

De nieuwe (derde) cd van Nels Andrews draagt de naam Scrimshaw (Lucky Dice). Dat is een Engelse term voor de zelfvlijtproducten die walvisjagers en andere zeelui in vroeger eeuwen tijdens hun lange reizen op zee maakten voor eigen gebruik, om de tijd mee te verdrijven of om een kleine bijverdienste te hebben (Wikipedia). En zoals deze zeelui heeft ook Andrews zitten schuren aan de liedjes op deze cd. Daar zitten echte pareltjes bij, zoals het openingsnummer Tridents, Barroom Bards en meer…