Zul je net zien; klaagde ik een maand geleden nog dat er tegenwoordig zo weinig alternatieve country uit Scandinavië komt, krijg ik gelijk een heerlijke plaat uit Noorwegen voorgeschoteld. Doghouse Rose (eiegen beheer) van de Noorse zangeres Benedicte Brænden, want daar gaat dit over, is een heel toegankelijke plaat met 12 lekker vet aangezette americananummers. Je zou het ook stevige countrypop met veel twangende gitaren (van Olav Torgeir Kopsland) kunnen noemen. De plaat is zo toegankelijk dat ik soms dacht met covers van meer…
Old Friend van Louis Johnson is een cd die al enkele maanden door het huis zwerft en op verschillende plaatsen draaibeurten heeft gehad. Ik heb er lang over gedaan om er iets over te schrijven. Het genre, rustige bluesy Americana, doet me meestal niet zoveel. Maar in dit geval ben ik om. Ik geeft het gewoon toe: Old Friend is echt een heerlijke luisterplaat. De al op enige leeftijd zijnde Louis kijkt in zijn liedjes terug op z’n bewogen leven. Op jonge leeftijd van huis weggelopen, mijnwerker geweest, gevangenistijd, relaties stukgelopen. Belangrijkste 
Als je de eerste tonen van Turn into the ground van 
De Scandinavische alternatieve country bloeit al lang niet meer zo uitbundig als een aantal jaar geleden. Slechts mondjemaat bereiken ons nieuwe releases uit het hoge noorden. The Owl van 
Bijna elke dag doe ik wel een muzikale ondekking. Meestal een kleintje, een heel lekker nummer of zoiets. Mijn eerste grote ontdekking van 2012 is 
1. Darylectones: Hope Like A Bright Shining Face Prachtige Canadese woestijnfolk met jazzy ondertonen. Duo schittert op hun 5de cd en maakt 13 schitterende liedjes waar Tom Waits jaloers op kan zijn. 
De Canadezen Luke Doucet en, in iets mindere mate, Melissa McClelland zijn in Nederlandse americanakringen al gevestigde namen. Het paar, want dat zijn ze in het dagelijks leven ook, brengt nu tezamen onder de naam Whitehorse, een mini-cd uit met 8 nummers. Een paar van die liedjes waren ook op afzonderlijke soloplaten te vinden. Aangevuld met enkele nieuwe nummers en een cover (Springsteens I’m On Fire, zucht) vormen ze een redelijk ruig titelloos debuut waarop Doucet zijn White Falcon-gitaar laat grommen, knauwen en 
Als je ooit het verzoek krijgt om een lekker plaatje op te zetten, kun je A Hundred White Lies van Shane Dwight zo in de cd-lade leggen. Dit is namelijk het archetype van een lekker plaatje. Denk als referentiekader aan JJ Grey & Mofro, Delbert McClinton en Patrick Sweany. Americana met soul, blues en country als vertrekpunt. Dwight heeft daarbij nog eens een stem om u tegen te zeggen. De plaat opent met Call Me, een loom swingende soulschuiver met een belangrijke bijrol voor Bekka Bramlett die (ook op de rest van plaat) Merry Clayton-achtige 
Vorig jaar besteedden we al aandacht aan het Stille Nacht festival in Underground in Lelystad. Waren het toen vooral Nederlandse bands en singer-songwriters die er optraden, dit jaar is de line up internationaler. En nog steeds erg interessant! The Felice Brothers, Tom McRea, Rue Royale, The Bony King Of Nowhere, AA Bondy, Eefje de Visser, A Balladeer, the Black Atlantic, the Alamo Racetrack en 