En de overige lezerslijsten vind je hier. Opvallend trouwens dat bijna iedereen 10 albums heft ingevuld. Misschien ook wel een teken dat het een goed muziekjaar is geweest. Hoewel sommigen het begrip americana wel erg oprekken (The The, Elbow?).
Edwin S
1. Cody Jinks – Change the Game
2. Will Hoge – Tenderhearted Boys
3. J.J.Grey & Mofro – Olustee
4. Anders Osborne – Picasso’s Villa meer…
Vorig jaar smokkelde ik een 16de plaat mijn top-15 in. Dit jaar wilde ik het lijstje favoriete albums tot 10 beperken. Dat is niet gelukt; too many darlings to kill. 15 dus. Wel één kanttekening: ik vraag me af of er in deze lijst een plaat staat die ik over een aantal jaren nog draai. Als ik mijn lijst van 2023 nog eens opsla, ziet ik hooguit 3 albums die ik ook dit jaar nog wel eens opgezet heb. Dat heeft natuurlijk ook te maken met hetgeen John hier ook heeft aangesneden: de enorme hoeveelheid muziek die jaarlijks beschikbaar komt. Daardoor heb ik de neiging heel veel verschillende albums te beluisteren, waardoor ik albums die ik mooi vind minder vaak draai. Die mooie albums slijten daardoor ook minder in. Best jammer. De nummer 1 van dit jaar jaar heb ik echter echt heel veel gedraaid.
1. Rambling Nicholas Heron: Cinema Teatro
Meerdere keren per dag gedraaid, meerdere dagen per week, meerdere weken per maand. Met het liedje met de mooiste gitaarsolo van het jaar: Woodbine And Ivy. En de andere nummers zijn ook raak. Allemaal. meer…
In de feestmaand van 1999 was Bart Ebisch erg onder de indruk van The London Sessions, Bootleg+ van Chip Taylor. We bespraken in de loop der jaren wel wat albums van Taylor, voor het laatst in 2018, maar raakten steeds minder enthousiast, ook door het moeizame zingen van de singer-songwriter uit New York. Taylor is altijd doorgegaan met het opnemen van albums. In 2022 werd keelkanker bij hem vastgesteld. Tijdens de behandeling met bestraling en chemotherapie schreef hij de liedjes die hij daarna opnam met zijn vaste begeleidingsband, waarin gitarist John Platania meer…
Light Again (Brickyard Records), dat is precies wat we nodig hebben in deze donkere dagen voor kerst. Het is de naam van een album van J Streitz & the Long Odds, een band uit Wisconsin. De band is al 10 jaar bij elkaar in een vaste samenstelling en dit Light Again is hun tweede plaat. De melodieuze altcountryliedjes worden geschreven door Jason Streitz (zang, gitaar), die naast muzikant ook pottenbakker is. Missy Heinler (toetsen, zang), Tim Heinlein (gitaar), Jimmy Rogers (bas) en Jonas Lader (drums) maken er samen nummers van die in het verlengde liggen van meer…
Going out with a bang! Onder die noemer zou je To The Places We Lived (eigen beheer) van Kasey Anderson kunnen scharen. Inderdaad, de laatste plaat van de gradually retiring singer-songwriter (zo staat dat vermeld op zijn Bandcamp-pagina). Het is er echter één om U tegen te zeggen. Alsof Anderson nog één keer alles uit zichzelf heeft gehaald om met 9 prachtige songs afscheid te nemen. Deze nieuwe soloplaat sluit aan op Andersons laatste solo-album, Northern Nights uit 2010. Daarna maakte de man uit Portland nog twee albums met The Honkies en verdween hij in 2014, na meer…
Going out with a bang! Onder die noemer zou je Wiggle Your Fingers (Curation Records) van GospelbeacH kunnen scharen. De mannen rondom Brent Rademaker geven aan dat dit het laatste album van het Californische gezelschap zal zijn. Het is gelukkig een waardige afscheidsplaat geworden. Alles wat goed was aan Gospelbeach komt erop terug: het warme geluid van Californië van de jaren 70, heartlandrock a la Tom Petty, psychedelische countryrock, briljante koortjes. Ik draai het album dat in de lente uitkwam, al een half jaar, maar kon eigenlijk niet de juiste woorden vinden waarom meer…
“It’s the most wonderful time of the year”, galmt ons al weer om de oren. En het is zo; het is lijstjestijd!
Daarom; vanaf vandaag staan, via deze pagina (link), de spreekwoordelijke lijnen weer open om je eigen lijst met favoriete albums aan ons door te geven. Die bundelen we tot de top-15 van 2024! Best lastig, dat realiseren we ons. Zeker in deze tijden, waarin allerlei zaken in eigen bubble en daarbuiten ook meer…
Als het origineel het laat liggen, moeten we misschien uitwijken naar de volgeling. Zo, dat is heel oneerbiedig tegenover Marlon Rabenreither, die als Gold Star in het muzikale leven staat. Maar How To Shoot The Moon zal menig liefhebber van het oudere werk van Ryan Adams zeker aanspreken. Gold Star imponeerde met Big Blue (uit 2017, recensie), maar de daarna uitgebrachte albums waarop de in LA neergestreken Oostenrijker Rabenreither meer experimenteerde, waren wat minder. Met How To Shoot The Moon keert hij echter weer terug naar de sound van het eerdergenoemde meer…
Nou nou, poeh poeh, Ryan Adams heeft dit jaar een zesde album uitgebracht. Na de 5 albums op nieuwjaarsdag is het nu de beurt aan Blackhole (Paxam). Dat is een album dat naar verluid al jaren op de plank lag. De eerste opnames zouden al dateren van 2006 en het schijnt dat Adams er daarna nog vier jaar aan gewerkt heeft. De echte volgers van Adams zullen wel al een paar nummers herkennen die Adams ofwel live al gespeeld heeft (Catherine) ofwel via YouTube al gedeeld heeft (bv. Likening Love To War). Is het het wachten waard geweest? Misschien een beetje. Eigenlijk: nee. Het is een plaat meer…
“There’s blue skies, breaking through the cloud. There’s blue skies, we’re singing it out loud”. Nee,dit is geen oproep om ons op BlueSky te volgen (dat kan, hier). Het zijn regels uit een nummer, Blue Skies, van Leeroy Stagger, dat te vinden is op zijn nieuwe album 3AM Revelations (Tonic Records). Het is een oproep om positief te blijven. We hebben elkaar nodig, mensen. Eigenlijk wel grappig dat het op een album met deze titel staat, want de openbaringen die ik zelf op 3 uur ’s nachts krijg zijn meestal veel pessimistischer. Misschien is het nummer wel geschreven aan het einde van de meer…
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL