Eric Bolander, onthoud die naam maar, want deze man uit Kentucky heeft met The Wind (zijn tweede album, eigen beheer) een plaat gemaakt die klinkt als een klok. Denk John Moreland, Jon Latham en de inmiddels alweer een beetje vergeten Josh Nolan. Type ruwe bolster, blanke pit. De zwaar bebaarde leraar uit Lexington weet echter hoe je een liedje met zeer aanstekelijke refreinen schrijft. Na twee keer draaien is het al van uit volle borst meezingen geblazen. En het gekke is dat die nummers worden uitgevoerd met strijkers die je in eerste instantie helemaal niet opvallen, zo goed meer…
Daybreak Over Jackson Street (At The Helm Records) is 
Op moment van schrijven dwarrelen de sneeuwvlokken naar beneden. Veel mensen zetten rond deze tijd van het jaar hun favoriete kerstmuziek op. Ik houd het liever bij The Last Great Country Swindle (Bendix Records/PIAS) van 
December is de maand van Sinterklaas en dan lange donkere weken naar de Kerst en Oud & Nieuw. Maar er is ook goed nieuws: december is de lijstjesmaand! En dit jaar vieren we bij Altcountry.nl het eerste jubileum. Voor de vijfde keer namelijk mogen we onze Top-15 van mooiste americana- en altcountryalbums samenstellen. Dat kan alleen met jullie hulp. Overstelp ons weer met jullie lijsten! We hebben daarvoor een 
Podcasts zijn weer helemaal terug van eventjes weggeweest. Er zit veel rommel tussen. Mannen die voor anderhalve man en paardenkop hun zieleroerselen en (politieke) meninkjes verkondigen. Maar er zijn ook podcasters die interessante uitzendingen maken. Over muziek bij voorbeeld, en meer in het bijzonder, over americana of alternatieve country. Een van die podcasts die de moeite meer dan waard is, is Walking The Floor, gemaakt en gepresenteerd door Chris Shiflett (
Tja, 
Bent u al toe aan een nieuwe John Moreland? Nee? Dat komt dan goed uit want Jon Latham is ook de nieuwe Moreland niet. Hij lijkt er wel op. Hij heeft dezelfde intensiteit en ook eenzelfde hoeveelheid talent voor het schrijven van goeie nummers. Maar Latham rockt wat harder. Dat komt waarschijnlijk omdat hij geïnspireerd is door Bruce Springsteen (naar zeggen was “Bruce” het eerste woord dat Latham ooit zei). Lifers (Café Rooster Records) is Latham’s tweede plaat en het is er een die in de “platenkast” thuishoort van menigeen die Altcountry.nl 
Vorige maand verscheen het boek Americana Outlaws – 50 singer-songwriters uit de seventies, geschreven door Wiebren Rijkeboer. Precies, die Wiebren Rijkeboer die hier maandelijks, in de serie De Gloeiende Plaat, een album uit lang vervlogen tijden onder uw aandacht brengt. Om hier nu niet de slager uit te hangen die zijn eigen vlees keurt, ga ik dit boek hier niet recenseren. Ik wil er u slechts op attent maken. Het is binnenkort natuurlijk weer de feestmaand en dit is een prima kado om te geven of vooral: om op uw verlanglijst te zetten. Nogmaals, hier geen mening, maar ik kan wel zeggen dat ik er inmiddels enorm veel plezier aan beleef. Wiebren bespreekt in het boek 50 albums die voor het overgrote gedeelte tussen 1969 en 1975 het licht zagen. Uitzonderingen daarop zijn bij voorbeeld Like Flies on Sherbert van Alex Chilton 
We hebben het hier vaak over singer-songwriters, maar ingeval van Paal Flaata spreken we toch vooral van een singer. De man was in het verre verleden voorman van de Noorse formatie Midnight Choir, maar heeft zich in de afgelopen jaren gespecialiseerd als vertolker van andermans werk. Zo maakte hij albums met liedjes van Townes van Zandt, Mickey Newbury en Chip Taylor. Op Love and Rain (The Athletic Sessions)(Blue Mood Records/PIAS) richt hij zich niet op een bepaalde songwriter maakt vertolkt hij werk van allerlei verschillende componisten. Dat 