Nils de Caster kent u waarschijnlijk als begeleider van tal van Belgische artiesten: Lieven Tavernier, Bruno Deneckere, HT Roberts of als lid van The Rielemans Family of The Broken Circle Breakdown Band. Nu ligt er een album dat hij maakte met levensgezellin en muze Sara de Smedt, getiteld It Takes A Believer (Lie Records). De basis daarvoor werd gelegd tijdens een schrijfsessie in een Luxemburgs kasteel en de opnames vonden plaats tijdens de eerste lockdown in België. De negen nummers waarop De Smedt en De Caster afwisselend of meer…

Kijk Sturgill Simpson daar eens op z’n gemakje zitten. Hij is Cuttin’ Grass, bluegrass in dit geval. Wie Simpson al een tijdje volgt weet dat de man er alles aan doet om zijn carrière zelf vorm te geven en zo veel mogelijk doet om uit de klauwen te blijven van de muziekbusiness. Als dat betekent dat hij een lomp rockalbum wil maken, zoals het vorig jaar uitgebrachte Sound & Fury, dan moet het maar. Zijn volgende stap is dit album waarop hij 20 oude liedjes van hem verbluegrassed. Dat wil zeggen nummers van al zijn vorige albums behalve Sound & Fury. En een meer…

Vier jaar geleden was het dat Lydia Loveless haar vorige album uitbracht. Sindsdien is er veel veranderd in het leven van de dertigjarige Lydia Ankrom (zoals in haar paspoort staat). Ze scheidde haar man, bassist Ben Lamb, en verhuisde van Columbus, Ohio naar North Carolina. Een paar weken geleden bracht ze haar vijfde album uit, Daughter (Honey, You’re Gonna Be Late). Een album waarop ze onder meer die gebeurtenissen aansnijdt. Ook dit deze nieuwe plaat is Loveless behoorlijk openhartig. Het begint al in het openingsnummer meer…

Over Ever-Roving Eye (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) van James Elkington zijn we al net zo enthousiast als over het debuut Wintres Woma van deze in Amerika wonende Brit. De gitaar krijgt het direct flink op de heupen op opener Nowhere Time. Elkington brengt een combinatie van Engelse folk en American primitive. In die laatste stroming kan het gitaarspel zo allesbepalend zijn, dat die de aandacht voor het liedje wegneemt. Niet bij Elkington, die ook als zanger indruk maakt. Op Sleeping Me Awake en Leopards Lay Down valt door meer…

De albumtitel Agricultural Tragic (New West Records/PIAS) is wat Corb Lund betreft eveneens de aanduiding voor het subgenre waarin hij actief is. En hij heeft recht van spreken om zijn eigen voorwaarden te scheppen. Want hij is meer cowboy dan het gros van de artiesten in americana, altcountry of hoe we het ook willen noemen. Hij groeide namelijk op tussen de koeien en paarden in de Canadese Rockies. Hij reed rodeo’s, totdat hij zijn energie verlegde naar muziek. Punk, speedmetal en country, hij combineerde het allemaal. Het knappe van Lund is meer…

De basis van La Fonda (Stonegarden Records) werd door The Furious Seasons vastgelegd terwijl de broers Jeff en David Steinhart en Paul Nelson in een cirkel musiceerden. Deze zevende plaat is de derde in deze akoestische triobezetting. De folkpop op La Fonda verschilt dan ook niet wezenlijk van eerdere hier besproken albums. Maar inhoudelijk is er hier wel wat meer aan de hand. Het album is een soort afscheid van een vriend van David Steinhart. Die kwam om als gevolg van zijn verslaving aan alcohol. Vast Divide en Your Irish Funeral gaan over meer…

Of The Carnivaleros nog bestaan na deze pandemie weet Gary Mackender ook niet. In ieder geval is er een nieuw album van zijn band uit Tucson, Arizona. Ook in isolatie valt er samen muziek te maken. Waiting For The Big One (eigen beheer) wijkt niet wezenlijk af van vorige platen, in die zin dat nog altijd een tamelijk ondefinieerbaar geheel ontstaat dat wordt opgetrokken uit diverse subgenres. Een accordeon is er eigenlijk altijd bij, maar niet steeds in een overheersende rol. Zo zijn piano en orgel zeker zo bepalend op Brenda’s Got A Tongue Ring, waarop meer…

Helemaal bovenaan de website van Red Sammy staat een zwart balkje met de tekst ‘Deeply Emotional Americana Folk Rock ’n’ Roll from Charm City’. En onder de groepsnaam Red Sammy lezen we de omschrijving ‘Honest, Slow-Burn Americana’. That Raging Heart (eigen beheer) is niet het eerste album van de band uit Baltimore, Maryland, dat we bespreken. Het gaat om een steeds wisselend gezelschap met Adam Trice als middelpunt. Constante factor: Trice draait het tempo graag omlaag. ‘It’s all gonna fall apart’, zingt hij op Punks, Geeks, Freaks. Vrolijk meer…

Scorched Earth (eigen beheer) is een album vol Britse americana. Opgenomen in Manchester en Bath. Matt Owens was een van de oprichters van de Britse folkrockers Noah And The Whale, de band die ook Laura Marling voortbracht. Owens werkte recent samen met Elles Bailey en Robert Vincent, die beiden hun opwachting maken op dit album. Owens schrijft heel aardige liedjes in een stijl die soms te vergelijken is met Jason Isbell. Maar daarbij gaat zijn stem soms meer richting Feargal Sharkey, vooral op de witte soul van Heal Up Alright. Daarna volgt met meer…

Altijd leuk als favoriete artiesten zich kunnen herpakken na een teleurstellend album. Dat blijkt bij beluistering van Forever Worse Better van Great Peacock. Want dit is echt veel beter dan de voorganger Gran Pavo Real, waarop Andrew Nelson en Blount Floyd zich overschreeuwden. Zij worden op dit album begeleid door het nieuwe bandlid Frank Keith IV (bas) en hand- en spandiensten worden verricht door o.a. Adam Kurtz (pedal steel, ex American Aquarium) en gitarist Sadler Vaden (uit Jason Isbell’s Unit 400). Resultaat is een verzameling van 10 gevarieerde meer…