Karen Jonas komt uit Virginia, de staat in het zuidoosten van Amerika, maar voor The Southwest Sky And Other Dreams (eigen beheer) trok ze naar de andere kant van het continent. In een omgebouwde Greyhound reisde ze door de woestijn en tussen de concerten door noteerde ze haar indrukken. Dat resulteerde in liedjes die handelen over de grote romantische droom en de ontnuchterende werkelijkheid. En alles daar tussenin. The Last Cowboy (At The Bowling Alley) handelt trouwens over een lokale held. Althans, dat was meer…

Er is geen beginnen aan. Je bent halverwege een zin om een liedje van The Texas Gentlemen te beschrijven en dan lopen ze alweer weg naar een totaal andere hoek van het muzikale speelveld, dat welhaast grenzeloos lijkt. Ze kunnen werkelijk alles. Zulks kan snel ontaarden in oeverloze jams. Daar is op Floor It!!! (New West Records/PIAS) evenwel geen moment sprake van. Dit zijn geen exercities om het technische vermogen te tonen, dit zijn avontuurlijke verkenningen van wat de jaren 70 zoal teweeg hebben gebracht. En wat we daar nu nog mee meer…

Op het eind van haar stembereik ontstaat een wat schrille klank, gek genoeg geeft het Coco O’Connor net dat beetje extra om zich te onderscheiden van de rest. De in een stadje in Alabama opgegroeide zangeres nam When I Was Your World (Bonfire Music Group) niet alleen op in Nashville, Tennessee, maar ook in Sheffield, Alabama, en Los Cerrillos, New Mexico. Producer Bill McDermott heeft het geluid blijkbaar aangepast op die bij tijden wat harde klanken in de zang van O’Connor, want ook de productie is scherp gehouden. Dat blijkt goed te werken bij meer…

Bijna 50 jaar geleden maakte John Cee Stannard met de band Tudor Lodge een hooggeprezen album vol Britse folkrock. Een kleine tien jaar geleden begon hij onder eigen naam platen te maken. Die bevatten eerlijk gezegd nogal standaard bluesmateriaal. Maar op Folk Roots Revisited (Castiron Recordings) keerde hij terug naar zijn startpunt. Het was een afscheid, want nog geen jaar nadat er leverkanker bij hem was geconstateerd overleed hij in maart van dit jaar. Met When The Time Is Right (Castiron Recordings) verscheen nog een tweede album van meer…

Jono Manson laveert handig tussen de genres door en zorgt er vrijwel continu voor dat zijn liedjes een dosis soul meekrijgen. Dat schreven we vier jaar geleden over The Slight Variations. Ook Silver Moon (eigen beheer) is het werk van een vakman wiens professie tot diep in de haarvaten is doorgedrongen. Vakwerk dus. En, heel belangrijk, geen moment wekt Manson de indruk dat het zijn intentie is om dat nu eens even te bewijzen. Soepeltjes komt het een en ander bij elkaar. Byrdsgitaren larderen de rootsrock van Home Again To You. Het met de Britse meer…

Ook de tournee van Jake La Botz ging niet door wegens Covid-19. Dus bleef They’re Coming For Me (Hi-Style/Sonic Rendezvous) langer op de stapel liggen dan de bedoeling was. Na een heroïneverslaving blijft La Botz al twintig jaar af van de middelen. Dat betekent niet dat hij zich niet meer ophoudt langs de rafelige randen van de maatschappij. Hij vertoeft daar nog steeds. Voor inspiratie. Omdat het nu eenmaal zijn wereld is. En soms ook om via meditatie andere mensen die nog in de penarie zitten te helpen. In gevangenissen bijvoorbeeld. Blues en gospel gaan meer…

Het was best een tijd geleden dat ik Dinosaur Jr. uit de kast had getrokken. Ik deed het onlangs weer eens nadat ik elke keer tijdens het beluisteren van Long Lost Solace Find (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) van Mike Polizze aan J Mascis moest denken. Het weerzien met de oude held was prettig. Net zoals de kennismaking met deze Polizze dat is. Eigenlijk best verwonderlijk die associatie met Dinosaur Jr., want van gitaarerupties is hier geen sprake. Maar wacht even, deze Polizze kan dat wel. Hij ragt doorgaans op zijn elektrische gitaar bij de bands meer…

Lang leek het uit te draaien op drie sterren voor de nieuwste van David Ramirez en dat is toch aan de karige kant voor een artiest die ik ooit introduceerde met een dubbelrecensie waarin de opmerking stond dat zijn ep The Rooster wel zes sterren waard was. Totdat op een tropische avond alles op zijn plaats viel. En het besef dat ik een soortgelijke ervaring had gehad met Room 41 van Paul Cauthen, een album dat later mijn jaarlijst aanvoerde. Zover zal het niet komen met My Love Is A Hurricane (Sweetworld/Thirty Tigers/Bertus), voor die toppositie zijn meer…

Er gingen best wat draaibeurten aan vooraf voordat het licht van We’ll Look For Stars (Must Have Music/Continental Record Services) van de Canadese Lynn Miles echt binnenviel. Zo’n titelnummer is op het eerste (en tweede, derde…) gehoor een net wat te zoet pianoliedje. Terwijl het tekstueel best in orde is, want de keerzijden worden ook belicht en die zijn toch over het algemeen toch interessanter. Als buitenstaander althans. Als luisteraar. Dus zinnetjes als ‘Time will leave a scar for sure / And love will fade, there is no cure / And every blue will meer…

‘It was a Monday, it was cold as fuck / And I was feelin’ rough / It was just another one of these days.’ Zo opent Krista Shows haar debuutplaat Prone To Wander (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous) met gruizige stem en gortdroge dictie. Krista Shows is me er een. De inmiddels (of nog maar) 30-jarige singer-songwriter zwierf door allerlei staten, van Texas naar Mississippi en dan door naar Marshall, North Carolina. Daar nam ze een baantje als serveerster om geld te sparen om haar eigen liedjes in een professionele studio op te nemen. Dat gebeurde in een studio in het prachtige frontierstadje meer…