Dat Bones Owens een tijdje op het podium stond met Bon Jovi vergeven we hem. Zijn debuut Bones Owens (Black Ranch Records/Thirty Tigers/Bertus) is veel te lekker om hem dit aan te wrijven. Owens verbergt op de hoes zijn hoofd onder een cowboyhoed, dus de vrees voor hair metal is ongegrond. Wat is het dan wel? Wel degelijk een soort hardrock, maar niet van de opgepoetste soort. De cd begint met een flits: Lightning Strike. Dat klinkt als een combinatie van rockabilly met glamrock; als Jon Spencer Explosion met New York Dolls. Een stuiterende meer…

De bandnaam Soo Line Loons is ontleend aan een spoorlijn door het zuidoosten van de Amerikaanse staat Minnesota. Het derde album van de formatie uit Minneapolis heet simpelweg Soo Line Loons (eigen beheer). Door de stem van zanger Grant Glad valt meer dan eens te denken aan Sixteen Horsepower. Dat is bijvoorbeeld het geval op de moordballade Old Mill. Ook Don’t Let Me Go gaat die kant op, waarbij door de bibber in de stem van Glad ook Tragically Hip genoemd kan worden. Onheilspellend als het moeras. Funktry is misschien ietwat een stijlbreuk zo halverwege het meer…

Beth Lee heeft gebroken met haar begeleidingsband The Breakups. Die naam staat althans niet vermeld op het album Waiting On You Tonight (eigen beheer), zoals bij twee voorgaande platen. Dat betekent niet dat ze er alleen voorstaat. Vicente Rodriguez produceerde en kroop achter de drumkit, James DePrato speelde gitaar. Beiden komen uit de band van Chuck Prophet. Verder speelt Julie Wolf (Ani DiFranco) orgel. Ze doen alle drie nog wel meer op deze plaat, maar laten we het over Beth Lee hebben. Die laat direct krachtig van zich horen met het titelnummer meer…

De hippie-ouders van Jesse Brewster trokken van Californië naar Hawaï en weer terug. Op zijn twaalfde had Jesse op tien scholen gezeten. Een constante was er vooral in de vorm van muziek. Zijn ouders draaiden Willie Nelson, Rolling Stones, Beatles, Tom Petty, Fleetwood Mac, Bob Marley en Eagles. The Lonely Pines (Crooked Prairie Records) biedt dan ook vertrouwde klanken. De Californische countryrock klinkt niettemin fris genoeg. Brewster heeft een soepele stem, die hij makkelijk om hindernissen slingert. Die volstrekt natuurlijke wijze van zingen doet meer…

Even herhalen: Tommy Oberon schrijft de muziek, Rebecca Rose de teksten. Daarmee houdt het voor haar op. De groepsnaam Oberon Rose benadrukt haar belangrijke rol. Wat een lekkere liedjes leveren ze samen af. Pure pop. Holographic Blues (ThouArt Records) is een must voor liefhebbers van powerpop. Net als hun vorige plaat Tell Me All About It trouwens. Een gitaar snijdt door Sinner, Miss Lonely Heart heeft dubbellaagse zanglijnen. Er zijn heerlijke koortjes en gitaarakkoorden die je meenemen over American Avenue. Het is een wereld waar Falling Up de meer…

Al in mijn eerste exemplaar van de popencyclopedie van muziekkrant OOR – de tweede editie uit 1979 – wordt Walter Egan in een eigen lemma genoemd. Vermeld wordt dat Egan in 1978 een flinke Amerikaanse hit scoort met het nummer Magnet And Steel. Wat daar niet staat vermeld is dat Gram Parsons op Grievous Angel een nummer van Egan covert:  Hearts On Fire. Ook wordt daar nog niet genoemd dat Egan’s song Hot Summer Nights een internationale hit wordt voor de band Night. Nu, 42 jaar na die vermelding in de popencyclopedie, brengt Egan een nieuw album uit: Fascination (Red Steel Music). meer…

De praatzingende Craig Finn schetst een troosteloos beeld van Amerika. Zijn liedjes gaan over dolende personages die foute beslissingen nemen. De zwalkende figuren op weg naar nieuwe ontberingen hebben slechts een houvast; de aanzwellende composities lijken een uitweg te bieden. De muziek op Open Door Policy (Positive Jams/Thirty Tigers/Bertus) van The Hold Steady vormt meer dan eens een contrast met de inhoud. Juist als Finn schrijnende toestanden beschrijft, komt een woohoo-koortje om de hoek kijken of bieden blazers tegenwicht. De meer…

Een toonhoogte. Een tempo. Zo beleeft Jack Cade de lockdown. En zo klinkt dus ook The Death Throes Of A Jaded Empire (eigen beheer) van deze Britse artiest. Met een donkere, grommende stem praatzingt hij over het verval van Engeland. Over de verlopen kustplaats waar hij opgroeide bijvoorbeeld (The Amber Lights). Cade is tot het besef gekomen dat de geschiedenis is geschreven door de winnaars. De ongemakkelijke waarheid wordt begraven of weggepoetst. Eerst ga je daar in mee, maar als je dieper graaft kom je tot andere meer…

Jon Snodgrass vormde in 1996 de band Drag The River met Chad Price van de band All. De punkers namen met Hobo’s Demo’s een alternatieve countryplaat op die pas in 2000 daadwerkelijk op cd zou verschijnen. Punk en country zijn nog altijd de belangrijkste elementen op Tace (Hometown Caravan). De lijntjes naar vroeger zijn er nog volop, mede door gastrollen van mensen met een verleden bij All of Descendents, Gwar, Lagwagon en ook Drag The River. En John Moreland stuurde zijn vocalen op voor het nogal onduidelijke nummer BoyzIIMen. Op Tace van Jon meer…

Americana in de breedste zin des woords. Dat kan vaak hele saaie albums opleveren. Niet hier, broeders en zusters. The Foolish (eigen beheer) van Anthony Ray Wright is prima en weet door de uitstekende composities de voorspelbaarheid van het genre te omzeilen. Over Anthony Ray Wright is weinig te vinden op de interwebs, behalve dat hij al een tijdje bezig is en uit Alpine in zuidelijk Texas komt. Hij brengt op dit album een heerlijke mix van honky tonk, klassieke country en singer-songwriter stuff. Normaalgesproken geef ik weinig om instrumentale tussenstukjes, maar Interlude doet meer…