Als iemand recht van spreken heeft over de toestand in de wereld, is het Mavis Staples. Haar geëngageerdheid stamt al uit de tijd van de Civil Rights Movement, vele decennia geleden. Sindsdien is de wereld er alleen maar grimmiger op geworden, zoals ze getuigt op haar schitterende nieuwe album Sad And Beautiful World (Anti). De fenomenale rock-soul-gospel-diva trapt, ongetwijfeld inhakend op de actualiteit, bijtend af met de Tom Waits-cover Chicago: ‘To leave all we’ve ever known / For a place we’ve never seen / Maybe things will be better in Chicago’, met een glansrol meer…



In Australië gaat
Betekenis geven aan het leven, dat is over het algemeen de belangrijkste drijfveer van singer-songwriters.
Het aanbod aan americana is zo groot dat heel veel onbesproken blijft. Voor beginnende artiesten is het lastig om aandacht te genereren. Kwaliteit leveren is helemaal geen garantie voor exposure. Sterker nog, meestal duurt het dan nog langer voordat je opgepikt wordt. In de mediawereld draait alles tegenwoordig om het aantal clicks, dus onbekende namen zijn niet interessant; die leveren niets op. Dus is het aan sites die door liefhebbers worden gevuld om onbekend talent voor te stellen. Zoals deze keer
Mark Miller is geen naam waarmee je op Google onmiddellijk alle aandacht naar je toe trekt. Meer dan een miljoen Amerikanen heten Miller, bijna twee miljoen hebben de voornaam Mark. Degene over wie we het nu hebben is niet de acteur, niet de schrijver en zelfs niet de leadzanger van Sawyer Brown. Maar we komen in de buurt, want déze Mark Milller is de maker van This Bridge (Blue Betty Records). Het is, voor zover we kunnen overzien, zijn derde cd, na Standing On Shoulders (2022) en All For Love’s Sake, een akoestisch gospelalbum uit 2006. Toch is deze singer-songwriter/gitarist uit Georgia al
Het is een adequate beschrijving van het leven onderweg van een band die het nog moet maken: Sleazy. The Lowtimers is zo’n band en op het debuut Cracks (The Way She GoesRecord Co.) leggen ze op het nummer met die titel uit hoe dat er aan toe gaat: ‘Living on chicken fingers and tv-dinners / Out of my motel microwave / Spice ‘em up a little with the hot sauce that I’ve saved / From all the Taco Bells along the way’. De nacht brengen ze door in slaapzakken, want je weet nooit wat er allemaal voor ongedierte krioelt onder de lakens. De band uit Santa Cruz, Californië, nam het album op in Montgomery, Alabama, dus 
Rainy
Wacht tot je alleen bent, trek de gordijnen dicht en ga met gesloten ogen languit op de bank liggen. Dan cre
