Fans van Charley Crockett opgelet, want deze Muchacho Sanchez komt op When I Get This Way (Alacran Records) heel erg in de buurt van diens sound. Dat is niet zo gek, want Billy Horton produceerde dit album en die taak vervult hij ook regelmatig voor Crockett. Maar meer nog ligt het natuurlijk aan de voordracht van Sanchez, die na lang zwerven een onderkomen heeft gevonden in Austin, Texas. De artiest die zich in het verleden ietwat geneerde voor zijn Latijns-Amerikaanse roots, heeft die nu omarmd. Opener First Mind komt met enkele Mexicaanse kreten. For Better Or Worse is een sterk staaltje border meer…

Op Broadcast To The Surf Ballroom (Electric Chololand Records) doet Joshua Josué nummers van Ritchie Valens en Buddy Holly, die samen met The Big Bopper omkwamen bij een vliegongeluk op 3 februari 1959. De avond tevoren hadden ze een concert gegeven in The Surf Ballroom in Clear Lake, Iowa. J.P. Richardson, oftewel The Big Bopper, was nog maar 28, Holly was met zijn 22 jaar nog jonger en Valens werd slechts 17 jaar oud. Van Holly en Valens verschenen na hun dood nummers die ze nog niet af hadden gerond, het waren demo’s die daarna werden aangevuld. Die versies tracht meer…

High Road Reverie (Neon Moon records) is het debuutalbum van Pony Gold en Pony Gold is de nom de plume van de Canadese Theresa Anne Bromley. Het is een persoonlijke plaat met 11 zelfgeschreven nummers van de in het noorden van British Columbia opgegroeide zangeres/gitariste. Mooie nummers, beetje in de stijl van Kathleen Edwards en Tift Merritt, over onder meer verslaving en de rotte dingen die daar het gevolg van waren (Bromley laat de drank inmiddels al 4 jaar staan), volharding en liefde. En hoe het is om een vader in de gevangenis te hebben (From A Jail In Washington). Het meer…

Akoestische bluegrass en folk, gemixt met elektrische americana en country, de invloed van de Rocky Mountains in combinatie met de traditie van de Appalachians, dat alles tezamen resulterend in een unieke, grensoverschrijdende vorm van Amerikaanse rootsmuziek: zo ongeveer beschrijft Clay Street Unit de muziek op hun debuutplaat Sin & Squalor (Leo33). Van alles wat dus, al klinkt dat te veel als ‘bij elkaar geraapt zootje’, wat totaal geen recht zou doen aan dit krachtige album – daarvoor zit het te hecht in elkaar, met als belangrijkste bindmiddel de prettige, overtuigende meer…

De eerste twee albums van The Far West uit 2011 en 2014 kwamen tot stand in een American Legion Hall, een ruimte voor veteranen van het Amerikaanse leger, en een garage waar een van de bandleden werkte. Voor het derde album had de band uit Los Angeles de beschikking over professionele opnameapparatuur, maar normaal was de situatie nog altijd niet. Everything We Thought We Wanted (Blackbird Record Label) werd opgenomen in een school waar audio engineers worden opgeleid. Daar werkte een ander bandlid als docent. Zo rond middernacht liet hij de andere leden van The Far West binnen meer…

Na negen jaar verschenen er vorige zomer eindelijk weer nieuwe liedjes van Ian Fitzgerald en zoals gebruikelijk komen die weer met een bijna overdadige hoeveelheid woorden. Ook op Uselysses (eigen beheer) houdt de singer-songwriter uit Boston, Massachusetts, zich niet aan de structuur van refreinen met coupletten. De liedjes trekken voorbij als een goederentrein; een gelijkmatige cadans, niet te snel. Maar de vracht is bijzonder genoeg om de aandacht vast te houden, ook al vraag je je wel af wat er nu precies vervoerd wordt. Zijn teksten zijn niet zo makkelijk te doorgronden; meezingers meer…

Met zijn liedjes kan Simon Flory zich heel aardig meten met zijn collega’s in Texas, waar hij zelf ook al een tijdje woont. Zijn sound als singer-songwriter wijkt wel enigszins af; zijn afkomst uit de Appalachen ligt namelijk aan de basis van Man Of Visions (eigen beheer). Flory groeide op in Indiana – zijn ouders verlieten kort voor zijn geboorte Virginia – en verhuisde naar Chicago waar hij een baan aannam bij Old Town School of Folk Music terwijl hij tegelijk een countryband begon en als duo zich richtte op old-time, waarna hij in Arkansas zich verder bekwaamde in bluegrass en gospel. Voor zijn eerste meer…

Wie het nieuwe album van Lucinda Williams, World’s Gone Wrong (Thirty Tigers), wil beluisteren op Spotify, komt bedrogen uit. Williams heeft haar album om haar moverende redenen, zoals ze dat dan zeggen, niet op Spotify beschikbaar gemaakt, maar wel op alle andere streamingdiensten en natuurlijk op cd en lp uitgebracht. Hoe dan ook, World’s Gone Wrong is het beluisteren waard. Williams geeft haar mening over de stand van zaken in de wereld in tien songs, waarvan er één een cover is. De originele songs schreef ze meestal samen met echtgenoot en producer Tom Overby en meestergitarist meer…

Cordovas, best lang geleden dat we het hier over die band hebben gehad. In 2017 bespraken we het opnieuw uitgebrachte debuut uit 2012. Nu ligt Back To Life (Yep Roc) in de winkels. Niet dat Cordovas het leven had gelaten tussen 2017 en nu; er werden in de tussentijd drie andere albums uitgebracht: That Santa Fe Channel (2018), Destiny Hotel (2020) en The Rose Of Aces (2023), maar die kwamen op een of andere manier nooit tot een recensie hier.
Toch maar even het geheugen opfrissen: Cordovas is de band rondom Joe Firstman (gitaar, toetsen, zang) en meer…

Al een jaar of tien zijn Tyler Ramsey en Carl Broemel goede vrienden en treden zo ze nu en dan samen op. Eindelijk hebben ze nu ook samen een plaat gemaakt. Celestun (Tone Tree Music/Duo Quest Records) is bescheiden in omvang: negen liedjes, in totaal net iets meer dan een half uur. Maar dat is meer dan genoeg om vast te stellen dat we hier met twee onmiskenbare vakmensen te maken hebben. Gitarist, liedjesschrijver en zanger Tyler Ramsey begon als lid van Band Of Horses maar is al jaren voor zichzelf bezig. Carl Broemel kennen we als gitarist en saxofonist van My Morning Jacket. meer…