‘Het zou me niet verbazen als de Treetop Flyers groot gaan worden’, schreef Hugo Vogel hier vijf jaar geleden in zijn recensie van het debuut The Mountain Moves. Groot zijn ze niet geworden, maar zoals zo vaak het geval is zegt dat niets over de muziek. Fijnproevers met een beetje soul in hun donder kunnen namelijk hun voordeel doen met de nieuwe van deze band uit Londen. Treetop Flyers (Loose Records/Bertus) begint met het instrumentale Fleadrops en aan alles is af te meten dat het met zin in elkaar is gezet. Maar pas op het tweede nummer, Sweet Greens & Blues, dient meer…

Niet buitengewoon origineel, maar wel echt goed. Dat was vorig jaar de slotzin van de recensie van Faithfull Satellite van The Black Sorrows. Laten we deze keer bij de bespreking van Citizen John (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) maar met die zin beginnen. Veel verandert er niet bij de band rond Joe Camilleri. Dat valt ook niet meer te verwachten na al die jaren gedegen werk te hebben afgeleverd. Vaak wordt de muziek van de Australiërs omschreven als bluesrock, maar daarmee doe je ze geen recht. Ja, Do I Move You is blanke blues. Maar meer…

Judy Blank hoorde ik voor het eerst in een aflevering van de betrekkelijke obscure Amerikaanse podcast One Hit Neighbors. Daarin vertelde ze onder meer over de opnames die ze daar in Nashville aan het maken was met Chris Taylor. Die kunnen we nu gelukkig horen op Morning Sun (V2). Blank is een jonge singer-songwriter uit Utrecht, die ooit redelijk succesvol meedeed aan ‘De beste singer-songwriter van Nederland‘. Na het maken van een folkjazzpop-album trok ze naar de VS om daar de fijne kneepjes van het vak te leren. Een van de gevolgen was meer…

In Nederland imponeren de bands Her Majesty en The Analogues met het buitengewoon knap naspelen van respectievelijk Crosby, Stills, Nash & Young en The Beatles. Louter positieve reacties. Terecht, want wat ze doen, doen ze erg goed. Maar vijf sterren? Is dat niet een beetje overdreven? Voor het naspelen van nummers? The Weight Band richt zich op The Band op World Gone Mad (Continental Record Services). Eerst deden ze ook nummers van de originele band. Dat was logisch, want Jim Weider zat met mede-oprichter Garth meer…

Hondenliefhebbers opgelet. Altijd al een kunstwerk van uw trouwe viervoeter aan de wand willen hebben? Stuur een foto van het beest naar Walter Salas-Humara en hij schildert (tegen betaling) een portret. Een voorbeeld van zijn stijl staat op de cover van Walterio (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous). Meer informatie staat op de website van de Cubaans-Amerikaanse artiest, die we hier toch vooral kennen van zijn uitgebreide discografie met Vulgar Boatmen, Silos, Setters en solo. Met El Camino De Oro gaat hij voortvarend van start met meer…

Luke Winslow-King zet op Blue Mesa (Bloodshot Records/Bertus) de lijn door van het twee jaar geleden verschenen I’m Glad Trouble Don’t Last Always. Dus geen vooroorlogse blues meer, maar opgeruimde rockertjes (Born To Roam) en vooral heel veel soul. You Got Mine begint met toetsen en gitaar bijna als iets van The Band, maar dan met Robert Cray op gitaar. Nee, niet echt, maar zo klinkt het dus wel. Leghorn Women brengt funky blues. De gitaarkrulletjes op Better For Knowing You zouden van een oude plaat van The Impressions afkomstig meer…

Het landschap op de hoes is opgebouwd uit blokjes. Zo kom je steeds dichterbij op de zoveelste reis naar nergens. Ever Closer (Continental Record Services) van Osborne Jones is een trip die nergens een nieuwe blik biedt. In een slaapverwekkende cadans gaan de Amerikaan David Osborne en de Brit David-Gwyn Jones onderweg. Eerst haalt Osborne er een drummer bij die aan een eerste fundament bouwt, waarbij Osborne wat eerste licks toevoegt. Dan doet de bassist zijn ding. Zo werden de nummers laagje voor laagje, blokje na blokje meer…

Martha Fields woont een groot gedeelte van het jaar in Frankrijk. Maar in gedachten is ze toch echt voornamelijk in Amerika. Haar vaderland blijft aan haar trekken, zo wordt wel heel duidelijk op Dancing Shadows (Continental Record Services). Dus reist ze van Paris To Austin, heeft ze Oklahoma In My Mind en West Virginia In My Bones. Daar zingt ze over met die fraaie stem van haar, te situeren ergens tussen Marshall Chapman en Gus Hardin. Haar Franse begeleiders spelen ook met een Amerikaanse ziel. Ze zijn geen moment te betrappen op meer…

De regen blijft maar komen. De rivier treedt buiten zijn oevers. De dijk breekt. De rivier neemt bezit van de stad. Het gaat over Katarina en New Orleans op River Takes The Town. Als je huis door het water verzwolgen is, kun je een noodnummer bellen. Maar het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. The Wood Brothers bieden op One Drop Of Truth (Thirty Tigers/Bertus) troost. Niet van de gemakzuchtige soort, zo van: het leven gaat door. Nee, de moeilijkheden kunnen je behoorlijk uit het lood slaan. Maar toch, het geluksgevoel komt terug. Na die meer…

Zo’n tien jaar geleden stond John Mohead op een podium ergens in Florida en hij voelde geen enkele waardering voor waar hij mee bezig was. Als het publiek zo weinig interesse kon opbrengen voor zijn muziek, waarom zou hij dan nog de moeite nemen zich zo uit te sloven, zo vroeg hij zich af. En dus hield hij er maar mee op. Maar Mohead is terug. Op Son Of The South (Rogue Records/Continental Record Services) is weinig veranderd ten opzichte van het debuut Lula City Limits uit 1995, een album dat hij opdroeg aan Gram Parsons, Muddy Waters, William Faulkner en meer…