Sturgill Simpson produceerde Deluxe Hotel Room (Thirty Tigers) van de Canadese artiest Lucette, nadat hij in 2014 een rolletje had in de video van het nummer Bobby Reid. Dat stond op haar door Dave Cobb geproduceerde debuutplaat Black Is The Color. Lucette heet in werkelijkheid Lauren Gillis en groeide op met Abba en Rihanna. Simpson gaf haar de vrijheid om dicht bij haar invloeden te blijven. Prima. Maar voor liefhebbers van rootsmuziek valt hier niets te halen. De liedjes over oppervlakkige liefdes duiken onder in digitale strapatsen. Dan is het alleen maar meer…

Met Unknown Skyline (Snaxville) leveren de dame en heren van Mighty Magnolias een meer dan prima opvolger af van het ook al niet misselijke Somewhere North Of Nowhere (2016, recensie). Wil je supermelodieuze alternatieve country? Dan moet je dus hier zijn, bij deze Noren. Het geheel hangt nu eens een beetje over naar ouderwetse country en dan weer naar sixtiesrock, maar blijft in principe recht door de Noorse altcountryland lopen. Het gezelschap knalt er met rockende Ain’t On The Run No More gelijk in. De sterke punten van de meer…

Omdat Tim Knol op het latere plaatwerk steeds meer afdreef van de country, verflauwde onze interesse op Altcountry.nl een beetje voor hem. Maar met Happy Hour (I Love My Label/Excelsior) heeft hij weer onze volle aandacht. Happy Hour is namelijk een onvervalst bluegrass-album, opgenomen met de Blue Grass Boogiemen. En de combinatie van Knol met het Utrechtse kwartet past wonderlijk goed. De wat nasale stem van Knol lijkt wel geschapen voor het genre, zeker in de snellere nummers zoals Crying Shame en Stars In Your Eyes. De muzikale meer…

De Amerikaan Boo Ray begeeft zich van honky tonk dream naar juke joint scene op Tennessee Alabama Fireworks (BRRB Music). Hij is een troubadour king op zoek naar een Cadillac queen (Honky Tonk Dream). Of misschien ook wel niet. Want niet alleen in dat liedje bekijkt hij het slagveld van de liefde zoals zich dat in al die uitspanningen afspeelt bij voorkeur van een afstandje. Taferelen die terugkomen in zijn teksten. Kleurrijke lieden bevolken zijn liedjes, die zich vooral afspelen in het zuiden van de Verenigde Staten. De gitaarnoten spatten als gepelde meer…

Best dom, om als je jezelf Away With Birds noemt uitgerekend mij je cd te sturen om te laten recenseren. Toen ik mij eindelijk over mijn weerzin tegen de naam gezet had, was ik toch wel blij dat de Ierse broeders Carrie me hun ongetitelde werkstuk (eigen beheer) hadden gestuurd. Pat Carrie (gitaar, zang, percussie en banjo) woont gewoon in Ierland, maar John Carrie (gitaar, zang, bas, drums en percussie) heeft al jarenlang Amsterdam als verblijfsplaats. Het album is ook in de hoofdstad opgenomen, met behulp van Sjoerd Spoelstra (toetsen, melodica op meer…

Jimmy Peterson koos jpeterson als artiestennaam. Beetje onhandig. Zet je hem nou bij de j of p? Aangezien hij op zijn site zijn naam ook voluit gebruikt wordt het toch maar de p. Peterson was gitarist in Bellwether, een typische altcountryband die actief was rond de millenniumwisseling. Die stijl is de singer-songwriter uit Minneapolis op Translation Blues (Pony Records) trouw gebleven. Hij begint met Closer dat inderdaad klinkt alsof de tijd twintig jaar heeft stilgestaan. Het is muziek die fans van Son Volt enorm zal aanspreken. Good Luck gaat meer…

Op October In The Railroad Earth (Proper Records) reist Tom Russell in een goederenwagon langs honky tonks en canyons in het spoor van Jack Kerouac en Johnny Cash. Dat is beat met een twang. Of western met de hartslag van een dichter. Russell gaat niet alleen op zoek naar wat er over is van de invloed van deze twee helden. Hij gaat ook terug naar zijn eigen belevenissen. Op T-Bone Steak and Spanish Wine bezoekt hij het restaurant waar hij ooit drie sets per avond speelde voor een dronken publiek dat altijd uit volle borst meer…

Een slidegitaar. Een beetje percussie. Een hese stem die nogal ver op de achtergrond blijft. Relaxed is het wel, dit Benzedrine Benny. Maar is benzedrine niet een opwekkend middel? Dat zou je niet zeggen bij dit nummer. Robert Hill & The Muskogee Few klinken namelijk nogal afwezig op dit titelloze in eigen beheer uitgebrachte album. Het tweede nummer draagt de titel Morning Sun Was Rising, maar Robert Hill is blijkbaar een beetje blijven slaapwandelen. De nummers van deze Zweedse band brengen te weinig teweeg. Het bijna fluisterend meer…

Bob Livingston is een legendarische naam uit de progressieve country die lang niet de bekendheid geniet die hij op basis van zijn cv verdient. Sinds de jaren 70 speelt hij met The Lost Gonzo Band op albums van Jerry Jeff Walker, Michael Martin Murphey, Ray Wylie Hubbard en vele anderen. Vorig jaar werd de in Lubbock opgegroeide artiest opgenomen in de West Texas Music Walk of Fame en verscheen Up The Flatland Stairs (Howlin’ Dog Records), een buitengewoon sterk album.  De 70-jarige veteraan beweegt zich op That’s The Way Things Go net zo soepel meer…

Als tiener trad Kerri Powers al op in koffiehuizen in New England. Haar ambities zette ze opzij voor een huwelijk. Na een moeilijke scheiding herontdekte ze haar passie voor muziek. Gelukkig maar, want Starseeds (Continental Record Services) is een uitermate sterk album. Op Peeping Tom komt ze net zo zelfbewust uit de hoek als een Rory Block. Het nummer handelt over de legendarische Lady Godiva, die naakt te paard door de straten van Coventry reed om haar machtige man te bewegen de bevolking niet langer uit te buiten. Somewhere On The Vine heeft in meer…