Het artwork van het nieuwste album van Nick Shoulders past helemaal bij zijn vorige platen die al eens aan bod kwamen in deze aflevering van de rubriek over albumhoezen. Op Refugia Blues (Gar Hole Records) gaat de singer-songwriter, illustrator, beeldend kunstenaar en labeleigenaar uit Fayetteville, Arkansas, ook onverdroten door met het etaleren van zijn kritische blik op de tradities van de zuidelijke staten in het algemeen en het ambacht van countryartiest in het bijzonder. En passant behandelt hij grote vraagstukken die de hele wereld aangaan, zoals in de a capella gebrachte opener Apocalypse Never. Hij meer…

Ha, naast Jenny Don’t  is er nu ook Betty Won’t. Deze vijfpersoonband komt uit Minneapolis/St. Paul en wordt aangevoerd door zangeres Margo Babb. Trouble (eigen beheer) is hun tweede volledige album. Daarop staan 10 eigen songs en een, overigens heerlijke, cover van Psycho van Leon Payne (‘the blind balladeer’). Kenmerkend voor de sound van Betty Won’t is de wat dwingende stem van Babb, de heerlijke twangy danwel jazzy gitaarsound van Eliot Gordon en het zoemende orgel van Sheela Iris. Countrypunk, maar veel meer country dan punk. In elk geval geen muziek die meer…

‘Raised in a beat-up van by a clown and a textile artist’, lezen we in zijn Spotifyprofiel over de Australische ‘folk-rock wanderer’ Kaurna Cronin. Op die manier leerde hij al vroeg dat de wereld rommelig, magisch en vol van verhalen is. De rommeligheid zien we terug in de titel van zijn nieuwe album: Jester In A Mess (eigen beheer). De nar die de chaos om zich heen aanschouwt en daar mooie, prikkelende liedjes over maakt (waarvan de teksten integraal op Cronins website te vinden zijn; hulde daarvoor!). Zijn songs gaan vaak over het leven op de weg, waar het niet alleen maar koek en ei is. Aan de ene meer…

De doorgewinterde americanist zal vast wel van Leyla McCalla gehoord hebben, die na deel te hebben uitgemaakt van de Carolina Chocolate Drops (met o.a. ook Rhiannon Giddens), nu solo aan de weg timmert. Dat zij nog een jongere zus heeft die ook het rootspad is ingeslagen zal niet iedereen weten. Dat gaat zeker veranderen met Don’t Call Me Baby (uitgebracht op Gar Hole Records van Nick Shoulders), het veelbelovende debuut van Sabine McCalla. Op dit door Sam Doores (Deslondes) geproduceerde album hoor je negen nummers die ergens liggen op het snijvlak van folk, pop, meer…

This Is How We Dance (Signature Sounds) is het vijfde album – en het eerste sinds 2016- van Winterpills. Winterpills, voor wie het vergeten is, is de band rondom de Amerikaan Philip B. Price (zang, gitaar) waarin sinds jaar en dag ook zijn levenspartner Flora Reed (zang, toetsen) Dennis Crommett (gitaar), Dave Hower (drums) en Max Germer (bas) zitten. Een goed op elkaar afgestemde band dus, die wel raad weet met de ingenieuze liedjes van Price. Op dit nieuwe album staan 12 schitterende nummers die het midden houden tussen powerpop en melodieuze altcountry a la meer…

Hill Country Folk Music (eigen beheer) is sinds 2017 alweer het vijfde album van Terry Klein. De titel is misleidend; het is bepaald niet de frontporchbluegrass die je zou verwachten, al is het lastig precies aan te geven in welke hoek we Terry Klein dan wél moeten plaatsen. Nou ja, altcountry in elk geval. Meer over deze interessante troubadour lees je in onze vorige recensies van zijn werk, waarin hij terecht veel lof toegezwaaid krijgt. Deze keer gaan we nog een ster verder, want Hill Country Folk Music is een fantastisch album, waar bijna niets op aan te merken valt. Ja, aan het eind de vrij meer…

De hoesfoto van Duncan Cokers tweede album Roadside Attractions (Windfall Music) had origineler gekund, en dat geldt ook wel een beetje voor zijn muziek, die netjes ingeklemd zit tussen moderne country & western en blijmoedige countrypop. Cokers thuisbasis is Colorado, en die landelijke biotoop is ook de inspiratiebron voor veel van zijn teksten. Rodeo Girl is een vrolijke liefdesverklaring aan het doodgewone spijkerbroekmeisje-met-krullen. Started Missing You gaat verder in hetzelfde tempo, aangevuurd door een zwierige fiddle, maar de tekst is minder opgewekt: zo’n meer…

De Texaanse singer-songwriter John Baumann omschrijft zichzelf als ‘just a guy on a rock in space’. Met die steen bedoelt hij de aardbol. Dat maakt al duidelijk dat hij op Guy On A Rock (eigen beheer) wars is van grootspraak. Best prettig, want er zijn al zoveel artiesten met een ego dat het hele heelal omvat. Baumann toont zich van de bescheiden kant. Iets wat natuurlijk ook al blijkt uit het feit dat hij in de band The Panhandlers samenwerkt met collega’s, die toch ook concurrenten zijn. Hij deelt het podium en de aandacht graag. Dat alles neemt niet weg dat hij Guy On A Rock toch tamelijk groots begint meer…

The Dreaming Spires is niet zo’n bekende band in het americanawereldje. Maar de gitarist/zanger van dit Engelse gezelschap, Robin Bennett, geniet wel enige bekendheid, in elk geval hier op de redactie. Want hij is de Bennett in Bennett Wilson Poole, wier twee albums zeer gewaardeerd werden in recensies op deze site. Normal Town (Clubhouse Records) is het derde album van The Dreaming Spires. Naast Robin Bennett (zang, gitaar) bestaat de band uit zijn broer Joe Bennet (zang, bas en andere instrumenten), Jamie Dawson (drums), Tom Collinson (toetsen) en Nick Fowler (gitaar). meer…

Wat een verrassing is dit Further From The Country (Six Shooter Records) van William Prince! De enige keer dat ik Prince toevallig (solo) zag optreden maakt dat geen grote indruk op me. Ook toen ik later de albums van de Canadese singer-songwriter beluisterde werd ik niet enorm geraakt, ondanks dat de man inmiddels twee Juno-awards (de Canadese Edisons) in de wacht gesleept had. Dat is bij deze nieuwe plaat helemaal anders. Een paar geweldige nummers en de rest is ook prima, in een mooie productie. Luister eens naar Thousand Miles Of Chains, de onderkoelde voordracht maar met warme stem van meer…